بازار کنسولیدیتور سفر در آسیای جنوبی با آژانسهای همکار میچرخد

در دبی از نیمهشب گذشته و تلفن هنوز زنگ میخورد. نمایندهٔ یک آژانس در لاهور نرخ نت دبی–لاهور را برای خانوادهای ششنفره که پنجشنبه پرواز میکنند میخواهد، میپرسد اعتبارش کفایت میکند یا نه و بهجای مشخصات گذرنامه، تصویر صفحهٔ گذرنامه را میفرستد. او مشتری شما نیست. از یکی از آژانسهای همکار شما میخرد، آن همکار از شما میخرد و بلیت روی پلیت شما و در برابر BSP شما صادر میشود. این زنجیره و اعتباری که در طولش جاری است، بازار کنسولیدیتور سفر در آسیای جنوبی در یک پیام است. هر کس خواسته پورتال رزرو را جلوی آن بگذارد میداند در نخستین برخورد با کادر جستوجو چقدر کم از آن جان به در میبرد.
این نوشته برای کنسولیدیتوری است که چه در خلیج باشد چه در خودِ شبهقاره، نرخ نت را به هند، پاکستان، بنگلادش، سریلانکا یا نپال توزیع میکند و در حال سنجیدن این است که چه فناوریای میان خودش و آژانسهایی که برایش میفروشند بگذارد. استدلال ساده است: مدل آژانس همکار مرحلهٔ گذرایی نیست که منتظر پایاندادن یک اپلیکیشن باشد. خودِ توزیع همین است. فناوریای که نپذیرد نادیده گرفته میشود و فناوریای که بپذیرد باید چند امتیاز بدهد که مدیر محصول غربی آنها را غیرمنطقی مینامد.
زنجیره واقعاً تا کجا عمیق است
کنسولیدیتوری که قراردادهای ایرلاین و تسویهٔ BSP را در دست دارد در رأس نشسته است. زیر او لایهای از آژانسهای بزرگتر در کراچی، بمبئی، داکا یا کلمبو است که نسیه میخرند و دوباره میفروشند. زیر آنها آژانسهایی با یک مغازه و یک چاپگر. زیرشان کسانی که فقط یک تلفن، یک صفحهٔ فیسبوک و اعتباری در یک محله دارند و در واقع همانها مسافر را میبینند. بلیت میان نرخ ایرلاین و واتساپ مسافر از همهٔ این دستها میگذرد و هر جفت دست مارکآپی میافزاید و تکهای از ریسک را برمیدارد.
دو نتیجه از این برمیآید. نخست، کنسولیدیتور در رأس بهندرت میداند مسافر کیست مگر وقتی PNR ساخته شود و گاهی پس از آن هم نمیداند؛ نام در رزرو واقعی است اما شمارهٔ تلفن آن به آژانس تعلق دارد. دوم، قیمتی که مسافر میپردازد فقط پیوندی سست با نرخ نت دارد. هر لایه برای بازار خودش قیمت میگذارد: مسیر خلیجی که در کرالا در تعطیلات مدارس فروخته میشود حاشیهٔ سودی متفاوت از همان صندلی دارد که به خانوادهٔ یک کارگر در سیلهت فروخته میشود. جدول مارکآپ واحد و منتشرشدهای، از آن نوع که OTA غربی در رأس اعمال میکند و به همه نشان میدهد، دقیقاً همان چیزی را صاف میکند که زنجیره را کارا میکند.
زنجیره همچنین شیوهٔ بازار برای مدیریت اعتماد است. آژانس کوچک محله مورد اعتماد است چون شناختهشده است؛ آژانس بالاتر مورد اعتماد کنسولیدیتور است چون سالها بهموقع پرداخته است. هیچکس در زنجیره با ایرلاین قرارداد ندارد و کسی هم به آن نیاز ندارد. فلسفهٔ وجودی کنسولیدیتور همین است.
وسوسهانگیز است که این را ناکارآمدیای بدانیم که باید با مهندسی حذف شود. امتحان کنید و میبینید هر لایه کاری میکند که لایهٔ بالاتر نمیتواند: دریافت وجه نقد در شهری که کنسولیدیتور هرگز به آن نرفته، ضمانت مسافری که کارت ندارد، توضیح قوانین نرخ به زبان سندی. عمق، باگ نیست.
اعتبار همان رابطه است، نه یک ویژگی
در بازار کارتمحور، رزرو در لحظهٔ ساختهشدن پرداخت میشود. در اینجا رزرو یک وعده است. آژانس همکار در برابر سقفی که شما دادهاید صادر میکند، در بازهای که هر دو توافق کردهاید تسویه میکند و اندازهٔ آن سقف صادقانهترین بیان این است که چقدر به او اعتماد دارید. افزایشش پاداش است. کاهشش تنبیهی است که از هر ایمیلی زودتر میرسد. آژانسها بهخاطر اعتبار بسیار بیشتر از اختلاف نرخ کنسولیدیتور عوض میکنند، چون اعتبار به آنها اجازه میدهد جمعه بفروشند، وقتی نقدینگی خودشان در بلیتهای هفتهٔ پیش گیر کرده است.
پس دفتر حساب خودِ محصول است. کنسولیدیتوری که سقفها را در اکسل مدیریت میکند و از روی تصویر صفحهٔ بانک تسویه میکند عقبمانده نیست؛ دستی انجام میدهد آنچه هیچچیز از آنچه به او عرضه شده درست انجام نداده است. از سمت ما، حساب کنسولیدیتور سقف اعتبار آژانسهای همکار و فاکتورهای تسویه را مفهوم اصلی میداند، نه فیلدی که به صفحهٔ پرداخت چسبانده شده باشد، و قواعد عملی تعیین و پایش این سقفها در نوشتهٔ ما دربارهٔ سقف اعتبار آژانس همکار آمده است. آنچه برای این بازار مهم است محدودتر است: سقف باید پیش از جستوجو برای آژانس دیده شود، هولد یا صدور در سقف بدون تماس تلفنی رد شود و صورتحساب تسویه باید چیزی باشد که آژانسی در سیلهت بتواند روی صفحهٔ تلفن با آن تطبیق دهد.
نکتهٔ دیگری دربارهٔ اعتبار که طراحی باید بپذیرد. در آسیای جنوبی سقف اغلب نه دست کسی است که جستوجو میکند، بلکه دست رئیس او یا آژانس بالاتر است. سیستمی که فرض کند یک ورود یعنی یک کیف پول، ظرف یک هفته با رمز مشترک دور زده میشود. نقشها درون عملیات خودِ آژانس همکار، یعنی چه کسی جستوجو کند، چه کسی هولد کند و چه کسی در برابر سقف صادر کند، اینجا تجمل سازمانهای بزرگ نیست. همین است که مانع میشود کارآموزی خرج یک هفتهٔ صاحب کار را خرج کند.
تلفن روی اتصال ضعیف همان دفتر است
آژانسی که مسافر را میبیند پشت میزی با فیبر نوری نمینشیند. او یک گوشی اندروید میانرده دارد، اغلب با اتصالی که بین جستوجو و نتایج قطع میشود، در بازاری که داده را بستهٔ کوچک میخرند و صفحهٔ سنگین هزینه است. میان پورتال شما، واتساپ و اپ بانک جابهجا میشود و از همهچیز اسکرینشات میگیرد چون اسکرینشات با قطعشدن اتصال از بین نمیرود.
آنچه این میطلبد کسلکننده و مذاکرهناپذیر است. نتایج جستوجو باید تکهتکه برسد و از رفرش جان به در ببرد. قوانین نرخ باید در عرض گوشی بدون بزرگنمایی خواندنی باشد. رزروی که نیمهکاره بود وقتی سیگنال رفت باید با برگشتن سیگنال همانجا باشد، نه گم شود. و زبان باید زبان او باشد: اردو از راست به چپ خوانده میشود، هندی و بنگالی خط خودشان را دارند و ویترینی که اردو را بهعنوان چیدمان درست راستبهچپ ارائه میدهد، نه فکر بعدی، همان است که ساعت ده شب واقعاً به کار میگیرد. ویترینی که ما فراهم میکنیم ۴۰ زبان دارد و پشتیبانی راستبهچپ برای اردو در میان آنهاست و مستأجر انتخاب میکند کدام را ارائه دهد؛ این آغاز است نه پایان، چون آنچه مسافر میشناسد برند نمایندگی خودِ آژانس است.
وقتی طراحی OTA غربی به بازار کنسولیدیتور سفر آسیای جنوبی وارد شود چه فرو میریزد
بیشتر پورتالهایی که به این بازار فروخته شده برای مشتری مستقیم دارای کارت طراحی شدهاند و بعد «حالت B2B» روشن شده است. فرضهای زیرین با آن خاموش نمیشوند. جدول زیر فهرستی است که از کنسولیدیتورهایی که امتحان کردهاند بارها میشنویم؛ جدولی که میشود دربارهٔ آن بحث کرد و ردیفهایش به ترتیبی است که معمولاً درد میآورند.
| فرض واردشده | زنجیره در عمل چه میکند | چه چیزی باید کوتاه بیاید |
|---|---|---|
| جستوجو عمومی است؛ ورود هنگام پرداخت | نرخ نت محرمانه است؛ کادر جستوجوی باز آن را به آژانس بعدی در خیابان لو میدهد | ورود پیش از جستوجو، مشتریان تجاری که پیش از دیدن نرخ انسانی تأییدشان کرده است |
| یک جدول مارکآپ که در رأس تعیین میشود | هر لایه برای بازار خودش قیمت میگذارد | مارکآپهایی که آژانس همکار برای مشتریان خود کنترل میکند، جدا از مارکآپ شما |
| پرداخت هنگام رزرو با کارت | صدور در برابر اعتبار، تسویه بعداً، اغلب با وجه نقدی که دو لایه پایینتر گرفته شده | سقفی که صدور را مسدود کند و صورتحسابهایی که آژانس بتواند تطبیق دهد |
| یک ورود، یک کیف پول | سقف مال صاحب کار است؛ جستوجو را کارکنان میکنند | نقشها درون دفتر خودِ آژانس همکار |
| مسافر مشتری است | آژانس مشتری است؛ مسافر شاید هرگز برند را نبیند | برندینگ نماینده فروش، با کنسولیدیتوری که برای مسافر نامرئی است |
| اول دسکتاپ، موبایل تطبیقیافته | اول تلفن، روی اتصالی که قطع میشود | نتایج تکهتکهرس و رزروهایی که از رفرش جان به در میبرند |
| انگلیسی، ترجمه بهعنوان سوئیچ | اردو، هندی، بنگالی، تامیل، سینهالی و قوانین نرخ به همان زبانها | خط راستبهچپ و هندی بهعنوان چیدمان، نه رشتهٔ متنی |
هر ردیف به همان اشتباه برمیگردد: رفتار با آژانس همکار مانند مصرفکنندهٔ کمی غیرعادی بهجای کانال توزیع. کنسولیدیتورهایی که فناوری برایشان ماندگار شد آنچه را برگزیدند که با آژانس مثل مشتری رفتار میکرد — همان تغییری که برای تجارت خلیج در نرمافزار آژانس در GCC باید چه چیزی را درست انجام دهد شرح دادهایم، با بُعد اعتبار در حد بالاتر.
اشتباهکردن چه هزینهای دارد
هزینهٔ نخست بیسروصداست. پورتال راه میافتد، آژانسهای همکار آموزش میبینند و ظرف چند هفته به واتساپ برمیگردند و نرخ را با پیام میخواهند، چون پورتال قیمتی نشانشان داده که نمیتوانند دوباره بفروشند و اجازه نداده در برابر سقفی که فکر میکردند دارند صادر کنند. حالا هم پول سیستم را میدهید هم چرخهٔ دستیای را که قرار بود جایش بنشیند.
هزینهٔ دوم پرصداتر است. آژانس همکاری که سیستم سقفش را اعمال نکرده بیش از توان تسویه صادر میکند و بدهی در برابر BSP شما روی دوش شما میماند، بی هیچ سازوکاری برای بازپسگیری جز خودِ رابطه. این همان حفرهای ADMشکل در حسابهاست که کنسولیدیتورهای این بازار با یک نگاه میشناسند. اینکه نرخ نت چگونه پایین داده شود بیآنکه آن را بسازد، در راهنمای ما برای توزیع نرخ نت به آژانسهای همکار آمده است.
هزینهٔ سوم را کمتر کسی حساب میکند: آژانسی که میرود. اعتبار، سرعت و احترام چیزهاییاند که آژانس همکار را به کنسولیدیتور میبندند و پورتالی که اعتبار را غلط بگیرد، روی تلفن کند باشد و به زبان نادرست حرف بزند هر سه را یکجا برمیدارد. شمارهٔ واتساپ کنسولیدیتور بعدی از قبل در گوشی آنهاست.
فناوری باید چه چیزی را بپذیرد
هیچیک از اینها به این معنا نیست که زنجیره را نمیشود آنلاین کرد. یعنی نسخهٔ آنلاین باید حول آنچه زنجیره از پیش هست ساخته شود: اعتبار بهمثابه رابطه، آژانس بهمثابه مشتری، تلفن بهمثابه دفتر و مارکآپ بهمثابه چیزی که هر لایه مالک آن است. حساب کنسولیدیتور در این پلتفرم دقیقاً برای فروش به همین شیوه باز میشود — سایتهای وایتلیبل برای آژانسهای زیر دست شما، محتوای تأمینکنندگان شما به اشتراک گذاشتهشده با شبکهای که برمیگزینید، سقفها و تسویه در دفتر حساب بهجای کاغذ — و گسترش آن شبکه پرسش این است که به کدام آژانسها اعتبار میدهید، نه اینکه کدام ویژگیها را روشن میکنید.
آزمون نهایی همان پیام نیمهشب از لاهور است. اگر آژانس بتواند سقف خود را ببیند، نرخی محرمانه را جستوجو کند، برای خانوادهٔ ششنفره هولد کند و با اردو روی گوشیای که دو بار اتصالش قطع میشود صادر کند — و اگر شما صبح همه را در دفتر حساب ببینید — فناوری بازار را پذیرفته است. اگر هنوز از طریق واتساپ از شما میپرسد، نپذیرفته است.