رفتن به محتوا
وبلاگ

مدیریت سقف اعتبار آژانس‌های همکار: اعتبار همان محصول است

تحریریه Tekravel
نوشته‌شده با کمک هوش مصنوعی

پنجشنبه بعدازظهر است و آژانس همکاری که دو سال با شما کار کرده در واتس‌اپ پیام می‌دهد: پنج بلیط استانبول برای یک خانواده، پرواز جمعه، «تسویه طبق معمول هفته بعد». مانده حساب او پیش شما همین حالا از رقم توافق‌شده گذشته است. همیشه پرداخت کرده. صادر می‌کنید. بیشتر کانسالیدیتورها این لحظه را می‌شناسند و بیشترشان می‌توانند نام همان یک آژانس همکاری را ببرند که بعد از آن پول را نداد. مدیریت سقف اعتبار آژانس همکار یعنی تصمیم درباره این لحظه را از قبل و درون سیستم گرفته باشید — نه ساعت چهار بعدازظهر پنجشنبه، وقتی مهلت نرخ دارد تمام می‌شود.

نقطه شروع ناخوشایند این است: برای کانسالیدیتور، اعتبار لطفی نیست که کنار محصول داده شود. اعتبار خودِ محصول است. همان نرخ نت را آژانس همکار معمولاً جای دیگری هم پیدا می‌کند. چیزی که به‌سختی پیدا می‌کند کسی است که اجازه بدهد امروز صادر کند و آخر دوره پرداخت کند. دلیل ماندنش همین است — و از همین مسیر است که شما شروع می‌کنید به تأمین مالی کسب‌وکاری که مال شما نیست.

سپرده، اعتبار یا پرداخت برای هر رزرو: سه کسب‌وکار متفاوت

سه روشی که آژانس همکار از شما خرید می‌کند، سه درجه روی یک پیچ نیستند. هر کدام ریسک نقدینگی را بر دوش طرف دیگری می‌گذارد و هر کدام نوع دیگری از آژانس را جذب می‌کند.

مدلریسک با کیستمناسب برایکجا خراب می‌شود
سپرده (موجودی پیش‌پرداخت)آژانس همکار — پول پیش از صدور نزد شماستآژانس‌های تازه، بازارهایی که وصول کند است، هر کسی که هنوز نمی‌شناسیدآژانس‌ها دوست ندارند پولشان بخوابد؛ آژانس قوی سراغ تأمین‌کننده‌ای می‌رود که مدت می‌دهد
سقف اعتبارشما — الان صادر می‌کنید، او هنگام تسویه می‌پردازدآژانس‌های جاافتاده با سابقه پرداخت قابل‌بررسیسقف از سر رودربایستی کم‌کم بالا می‌رود و بعد از یک ماه بد کسی دوباره نگاهش نمی‌کند
پرداخت برای هر رزروهیچ‌کس — اگر پول پیش از صدور برسدآژانس‌های گاه‌به‌گاه، گروه‌های یک‌باره، آژانس‌های دوره آزمایشیبرای آژانس کند است؛ حواله‌ای که «در راه است» بی‌صدا به اعتبار تبدیل می‌شود

بیشتر کانسالیدیتورها در نهایت هر سه را هم‌زمان اجرا می‌کنند. اشکالی ندارد، به شرطی که هر آژانس همکار در هر لحظه دقیقاً روی یکی از آن‌ها باشد و جابه‌جایی میان آن‌ها تصمیم یک نفر باشد، نه اتفاقی که خودبه‌خود می‌افتد. الگوی رایج یک نردبان است: آژانس تازه با سپرده یا پرداخت برای هر رزرو شروع می‌کند، پس از چند دوره تمیز سقف کوچکی می‌گیرد و آن سقف فقط با شواهد بالا می‌رود. نردبان پایین هم می‌رود. آژانسی که دو بار دیر پرداخت کند به سپرده برمی‌گردد — و این قاعده پیش از آنکه لازم شود نوشته شده، پس اجرایش شخصی نمی‌شود.

مدل ترکیبی، که در آن سپرده وثیقه سقف است، برای آژانس‌هایی خوب کار می‌کند که می‌خواهید نگهشان دارید ولی هنوز کاملاً به آن‌ها اعتماد ندارید. سپرده لازم نیست کل سقف را پوشش دهد. کافی است آن‌قدر بزرگ باشد که رها کردنش دردناک باشد.

چه چیزی باید صدور را متوقف کند و چه چیزی فقط هشدار بدهد

این همان بخشی از سیاست است که بیشتر کانسالیدیتورها هرگز مکتوب نمی‌کنند، در حالی که تعیین می‌کند سقف معنایی دارد یا نه. سقفی که فقط هشدار می‌دهد یک پیشنهاد است. سقفی که همه چیز را می‌بندد، حتی reissue برای مسافری که در فرودگاه مانده، ظرف یک هفته با یک تماس تلفنی دور زده می‌شود و بعد نادیده گرفته می‌شود.

تقسیم مفید، میان کارهایی است که پول تازه را در معرض ریسک قرار می‌دهند و کارهایی که این کار را نمی‌کنند.

  • متوقف کنید بلیط یا واچر هتل تازه‌ای را که آژانس را از سقف در دسترس عبور می‌دهد. در دسترس یعنی سقف منهای هر چیز پرداخت‌نشده — هم صادرشده‌ای که هنوز فاکتور نشده و هم فاکتورشده‌ای که هنوز پرداخت نشده. بیشتر نشتی‌ها از آنجا می‌آید که فقط نیمه دوم شمرده می‌شود.
  • متوقف کنید هر صدور تازه‌ای را روی حسابی که از سررسید تسویه گذشته، مانده هر چه باشد. فاکتور معوق نشانه‌ای قوی‌تر از فاکتور بزرگ است.
  • هشدار بدهید وقتی رزروی آژانس را به نزدیکی سقف می‌برد. آژانس باید پیش از کارمندان شما آن را ببیند تا گفت‌وگو از سمت او شروع شود.
  • اجازه بدهید تغییراتی را که ریسک تازه‌ای اضافه نمی‌کنند — اصلاح نام، درخواست صندلی، تغییر تاریخ بدون اختلاف نرخ.
  • با ردپای ممیزی اجازه بدهید عبور دستی از سقف را توسط فردی مشخص و نام‌دار در سمت شما، همراه با دلیل. اگر استثناها بی‌نام باشند، خودشان سیاست می‌شوند.

دو جزئیات مهم‌تر از آن‌اند که به نظر می‌رسند. بررسی باید در لحظه صدور انجام شود، نه هنگام جست‌وجو یا رزرو موقت. PNR نگه‌داشته‌شده هزینه‌ای برای شما ندارد؛ بلیط دارد. آژانسی که وقتی جا برای هر شش رزرو داشت شش رزرو را نگه داشت و پس از برگشت خوردن پرداختش آن‌ها را یکی‌یکی صادر می‌کند، باید در بلیط چهارم متوقف شود — نه اینکه چون رزروها دوشنبه درست به نظر می‌رسیدند، رد شود. و refund و void فقط زمانی باید سقف را آزاد کنند که واقعاً با ایرلاین یا هتل تسویه شده باشند، نه وقتی آژانس درخواستشان را می‌دهد.

چرخه‌های تسویه و صورت‌حساب

سقف اعتبار بدون چرخه تسویه، وامی بدون سررسید است. چرخه — هفتگی، دوهفتگی، ماهانه — است که سقف را به مبلغی گردان تبدیل می‌کند، نه سقفی که آژانس یک بار به آن می‌رسد و همان‌جا می‌ماند.

چرخه‌های کوتاه امن‌ترند و کار بیشتری می‌برند. چرخه‌های بلند با آژانس مهربان‌ترند و بخش بزرگ‌تری از کسب‌وکار او را با پول شما می‌چرخانند. قاعده معقول این است که چرخه آژانس را با تعهدات خودتان هم‌راستا کنید. اگر با ایرلاین‌ها از طریق BSP یا طبق تقویم ثابت پرداخت ایرلاین تسویه می‌کنید، آژانسی که بعد از سررسید شما پرداخت می‌کند در تمام آن فاصله، هر دوره، بی‌پایان از جیب شما تأمین می‌شود. سررسید او را پیش از سررسید خودتان بگذارید، نه بعد از آن.

خود صورت‌حساب باید کسل‌کننده و کامل باشد: همه اسناد صادرشده در دوره، همه refundها و ADMهای منتقل‌شده، مانده اول دوره، پرداخت‌های دریافتی و مبلغ نهایی بدهی — به ارزی که به آژانس فروخته‌اید، معمولاً تومان یا درهم. وقتی آژانس همکار به صورت‌حساب اعتراض می‌کند، اعتراض تقریباً همیشه درباره یک ردیف است که کسی نمی‌تواند به رزروی ربطش بدهد. اگر هر ردیف به یک PNR یا شماره واچر اشاره کند، اختلاف چند دقیقه‌ای حل می‌شود.

ADMها را به‌جای آنکه بی‌صدا تحمل کنید و بعد دلخور شوید، همراه یادداشت ایرلاین در صورت‌حساب بعدی منتقل کنید. آژانسی که هرگز ADM نمی‌بیند، هرگز نمی‌فهمد کدام قانون نرخ را مدام زیر پا می‌گذارد.

الگوی شکست: بلیطی که روی سقف تمام‌شده صادر می‌شود

معمولاً این‌طور خراب می‌شود و در حین وقوع، هیچ گامی شبیه اشتباه به نظر نمی‌رسد.

سقف یک آژانس پر است. درخواستی برای یک گروه بزرگ می‌رسد. واحد صدور، رزرو فوری یک مشتری خوب را می‌بیند و صادرش می‌کند، با این نیت که مانده را شنبه مرتب کند. شنبه آژانس بخشی از فاکتور قبلی را می‌پردازد؛ بلیط‌های تازه به فاکتور بعدی منتقل می‌شوند. هیچ چیز متوقف نشد، چون سقف در اکسلی زندگی می‌کرد که واحد صدور هرگز بازش نمی‌کند. دو دوره بعد، ریسک واقعی آن آژانس چند برابر رقمی است که هر کسی تأیید کرده بود و دیگر بحث سر سقف نیست. بحث سر این است که اصلاً می‌تواند بپردازد یا نه.

هزینه‌اش بیش از مبلغ پرداخت‌نشده است. پول آن بلیط‌ها را از طریق تسویه خودتان به ایرلاین داده‌اید. ADM هر چه را که او اشتباه فروخته، شما می‌پردازید. اگر آژانس تعطیل شود، شما طلبکار بی‌وثیقه یک آژانس مسافرتی هستید، که در بیشتر بازارها یعنی وصول اندک و کُند. و زیان معمولاً در همان هفته‌ای می‌رسد که پرداخت BSP خودتان سررسید می‌شود، پس در بدترین زمان به نقدینگی‌تان ضربه می‌زند.

راه‌حل گذاشتن آدمی سخت‌گیرتر پشت میز صدور نیست. راه‌حل این است که سقف را همان جایی بگذارید که بلیط صادر می‌شود، تا عبور از آن به یک استثنای آگاهانه نیاز داشته باشد، نه به یک بعدازظهر شلوغ.

سقف کجا باید باشد

اگر آژانس‌های همکارتان از طریق پورتالی که به آن‌ها داده‌اید رزرو می‌کنند، سقف جایش در همان پورتال است، روی حساب همان آژانس، و همان مرحله‌ای که بلیط را صادر می‌کند آن را بررسی می‌کند. سقفی که در نرم‌افزار حسابداری نگه داشته و هفته‌ای یک بار تطبیق داده می‌شود، همیشه یک دوره از رزروها عقب است. استدلال واقعی برای اداره آژانس‌های همکار روی پورتال B2B به‌جای واتس‌اپ همین است: نه راحتی، بلکه اینکه پورتال تنها جایی است که سقف واقعاً می‌تواند چیزی را متوقف کند.

در پلتفرم ما، سقف اعتبار آژانس‌های همکار و صورت‌حساب تسویه از اجزای اصلی سیستم‌اند، نه اکسلی کنار آن، و هر tenant آن‌ها را از پنل مدیریت خودش با دسترسی‌های نقش‌محور کارکنان اداره می‌کند — پس کسی که می‌تواند سقف را بالا ببرد لازم نیست همان کسی باشد که بلیط صادر می‌کند. اگر همین حالا شبکه‌تان را می‌سازید، نقطه شروع حساب کانسالیدیتور است، و ترتیبی که با آن نرخ نت را به آژانس‌های همکار توزیع می‌کنید به اندازه شرایطی که به آن ضمیمه می‌کنید اهمیت دارد.

اعتباری که به‌صورت پیش‌فرض داده شود، وامی است که هیچ‌کس تأییدش نکرده. اعتباری که طبق قاعده داده شود، همان چیزی است که آژانس‌های همکار در واقع بابتش به شما پول می‌دهند.

تحریریه Tekravel

میز فناوری سفر

میز فناوری سفر Tekravel برای اهل صنعت می‌نویسد: صاحبان آژانس‌ها، کنسولیدیتورها و توسعه‌دهندگانی که آن‌ها را یکپارچه می‌کنند. هر مقاله پیش از انتشار با همان پلتفرمی که توصیفش می‌کند بررسی می‌شود.