Przejdź do treści
Blog

Jak rozwinąć sieć agentów turystycznych, którzy naprawdę rezerwują

Redakcja Tekravel
Napisano z pomocą AI

Lista mailingowa ciągle się wydłuża. Każde targi, każde polecenie, każde biuro, które kiedyś napisało z pytaniem o taryfę do Antalyi czy Dubaju, trafia na nią, a liczba agentów z loginem do waszego portalu ładnie wygląda na comiesięcznym spotkaniu. Rezerwacje za nią nie nadążają. Garstka biur robi większość wolumenu, długi ogon czasem coś wyszukuje, a zaskakująco wielu nie wystawiło jeszcze ani jednego biletu. Jeśli chcecie rozwinąć sieć agentów turystycznych, prawdziwym tematem jest właśnie ta przepaść między otwartymi kontami a wystawionymi biletami, i rzadko da się ją zasypać mocniejszą rekrutacją.

Teza tego tekstu jest prosta: rekrutacja subagentów to problem podaży przebrany za problem sprzedażowy. Agenci nie przenoszą wolumenu dlatego, że ładnie poprosiliście. Przenoszą go wtedy, gdy to, co im pokazujecie, jest lepsze — na trasach i produktach, które naprawdę sprzedają — od tego, co już mają.

Dlaczego nowy agent mówi „tak”, a potem nic nie rezerwuje

Prawie żadne biuro, które podpisujecie, nie zaczyna od zera. Ma już konsolidatora, często dwóch, i nawyk sprawdzania obu przed przygotowaniem oferty. Gdy otwiera u was konto, zwykle dodaje trzecie miejsce do porównania cen, a nie zmienia dostawcy. To całkowicie racjonalne i tłumaczy większość waszych milczących kont.

Pożyteczne pytanie nie brzmi więc „jak podpisać więcej agentów”, tylko „na jakich trasach i produktach jestem pierwszym miejscem, w które agent powinien zajrzeć?”. Jeśli uczciwa odpowiedź to „nigdzie konkretnie”, kolejne rejestracje tylko wydłużą listę. Jeśli odpowiedź to „loty do krajów Zatoki z naszego rynku i hotele, które do nich pasują”, rekrutacja ma na co wskazać, a rozmowa sprzedażowa staje się konkretną taryfą na konkretnej trasie zamiast broszury.

Co agent sprawdza, zanim przeniesie do was wolumen

Porozmawiajcie z agentami, którzy faktycznie zmienili dostawcę, a okaże się, że powody mniej dotyczą ceny, niż sądzą konsolidatorzy. Cena sprawia, że ktoś na was spojrzy. Reszta decyduje, czy wróci druga i trzecia rezerwacja.

Co sprawdza agentPytanie, które za tym stoiGdzie konsolidatorzy zwykle go tracą
Taryfy netto na jego trasachCzy jesteście tańsi tam, gdzie ja sprzedaję, a nie średnio?Świetna taryfa reklamowa na trasie, której agent nigdy nie sprzedaje
Oferta poza biletemCzy złożę tu całą podróż, czy nadal potrzebuję trzech loginów?Same loty, więc hotel idzie gdzie indziej, a za nim cała relacja
KredytCzy mogę zarezerwować w czwartek i rozliczyć się w przyszłym tygodniu?Tylko przedpłata dla nowych kont, bez widocznej drogi do limitu
Wystawianie i wsparcie po godzinachKto wystawi ponownie, gdy linia zmieni rozkład o północy?Dzienna obsługa i numer WhatsApp, którego w piątek nikt nie odbiera
Zwroty i rozliczeniaJak długo moje pieniądze leżą u was po anulacji?Zwroty załatwiane w wątku mailowym, bez zestawienia, które agent może sprawdzić
Jego własna markaCzy moi klienci widzą moją nazwę, czy waszą?Dokumenty i linki z marką konsolidatora

Można się spierać o kolejność tych wierszy i warto — różni się w zależności od rynku. Nie różni się jedno: tylko pierwszy wiersz dotyczy ceny.

Onboarding to miejsce, w którym sieć przecieka

Większość konsolidatorów mierzy rekrutację w chwili podpisania umowy. Agent ocenia was w pierwszym tygodniu i to właśnie wtedy następuje odpływ — po cichu, bez niczyjej decyzji o odejściu.

Przejdźcie to z perspektywy agenta. Wypełnia formularz rejestracyjny. Czeka, aż ktoś zweryfikuje wpis do rejestru firmy. Konto otwiera się bez kredytu, więc pierwsza rezerwacja wymaga przelewu i zrzutu ekranu wysłanego komuś. Pierwsze wyszukiwanie dotyczy trasy jego najlepszego klienta, a potrzebna oferta nie jest włączona dla jego grupy. Każdy z tych kroków z osobna jest rozsądny. Razem składają się na tydzień, w którym agent wrócił do konsolidatora, którego już miał, bo tak było szybciej.

Naprawa to głównie kwestia kolejności. Weryfikacja może być opcjonalna lub ręczna, a nie bramką blokującą wszystko: na tej platformie storefront może rejestrować klientów biznesowych i trzymać ich do ręcznej weryfikacji, więc to wy decydujecie, czy niezweryfikowany agent może wyszukiwać, ale nie rezerwować, czy ani jedno, ani drugie. Kredyt potrzebuje widocznej ścieżki: limitu startowego, warunku jego podniesienia i zestawienia, które agent może przeczytać, zamiast kwoty, o którą musi pytać. A to, jaką ofertę widzi grupa agenta, trzeba ustalić przed wiadomością powitalną, a nie po pierwszej reklamacji.

Krótka lista do przyłożenia do własnego onboardingu:

  • Czy nowy agent może pierwszego dnia wykonać prawdziwe wyszukiwanie na swojej głównej trasie?
  • Czy wie, na piśmie, jak dostać kredyt i z jakim limitem startuje?
  • Czy przy pierwszej rezerwacji ma konkretną osobę z imienia i nazwiska, a nie wspólną skrzynkę?
  • Czy pierwsza faktura lub zestawienie są zrozumiałe bez telefonu?

Nic z tego nie jest działaniem sprzedażowym. Wszystko to decyduje, czy działanie sprzedażowe miało sens. Stronę kredytową omówiliśmy szczegółowo w tekście o tym, jak zarządzać limitami kredytowymi subagentów.

Dajcie każdemu agentowi własny front-end

Oto ruch, który zmienia ekonomię relacji, a spotyka się go rzadziej, niż powinien. Zamiast oferować agentowi login do waszego portalu, zaproponujcie mu własną stronę rezerwacyjną pod jego marką, działającą na waszej ofercie.

Działa to dzięki kosztowi zmiany. Agent, który rezerwuje przez wasz portal, może jutro przestać i nic nie straci. Agent, którego klienci szukają na stronie z jego logo, domeną i cenami, zbudował coś na waszym fundamencie. Odejście oznacza budowanie tego od nowa, a większość nie będzie się tym trudzić, dopóki wasze taryfy pozostają konkurencyjne.

Na tej platformie konto konsolidatora lub resellera może sprzedawać swoim agentom strony white-label i udostępniać tej sieci ofertę swoich dostawców. Oferta przepływa przez grupy dostawców, a nie umowy jeden na jeden, więc to wy decydujecie, którzy agenci widzą których dostawców, a strona agenta pokazuje tylko to, co przyznają jej jego grupy. Każda strona ma własny panel administracyjny z własnymi rezerwacjami, klientami, marżami i rolami pracowników i może wymagać logowania przed wyszukiwaniem. Agent nakłada swoją marżę na wasze netto; nie stoicie pośrodku jego cennika detalicznego.

Dla was nie jest to bezkosztowe. Wspieracie teraz strony internetowe, a nie tylko konta, a niektórzy agenci żadnej strony nie chcą: biuro z dwoma biurkami, które co roku sprzedaje telefonicznie tym samym rodzinom, może nigdy z niej nie skorzystać. Proponujcie ją agentom, którzy już sprzedają online albo mówią, że chcą. Dla reszty portal w zupełności wystarczy. Szersze porównanie portalu i strony pod własną marką znajdziecie w naszym tekście o portalach B2B dla subagentów.

Jak zmierzyć, których agentów warto wspierać

Wartość sieci nie rośnie proporcjonalnie do jej rozmiaru. Niektórzy agenci kosztują więcej, niż przynoszą, a plan wzrostu liczący loginy będzie ich dalej dotował.

Spójrzcie na każdego agenta przez kilka kryteriów: co wystawia, jak często anuluje lub zmienia, jak korzysta z kredytu w porównaniu z tym, jak się rozlicza, i ile wsparcia wymaga każda rezerwacja. Agent o skromnym wolumenie, który płaci w terminie i rzadko dzwoni, jest wart więcej niż większy, który stale jedzie na limicie i spóźnia się z płatnościami. Raporty w każdym panelu pokażą rezerwacje; zachowanie płatnicze wynika z faktur; obciążenie wsparcia trzeba policzyć samemu — i to dobry powód, żeby zacząć.

Potem traktujcie poziomy inaczej. Czołówka zasługuje na stałego opiekuna i głos w wyborze tras, które promujecie dalej. Środek zasługuje na poprawki onboardingu opisane wyżej. Milczący ogon zasługuje na jedną szczerą wiadomość z pytaniem, czego potrzebowałby, żeby u was rezerwować, a potem na nic.

Ile kosztuje wzrost w niewłaściwy sposób

Widocznym kosztem rozdętej sieci jest zmarnowany czas handlowców. Niewidoczne koszty są większe.

Ekspozycja kredytowa rośnie z każdym kontem, które ma limit, niezależnie od tego, czy rezerwuje, a agenci najbardziej spragnieni wysokiego limitu rzadko są tymi, którzy powinni go dostać. Każdy agent, dla którego wystawiacie bilety, to także agent, którego błędy mogą do was wrócić jako ADM od linii lotniczej — zła fare basis, zdublowana rezerwacja, zmiana nazwiska przeprowadzona niewłaściwie — a im więcej rzadko rezerwujących agentów macie w sieci, tym większa część waszej ekspozycji leży u ludzi, którzy słabo znają zasady. Unikanie ADM od linii lotniczych to w równym stopniu problem sieci, co wystawiania biletów.

Jest też koszt cenowy. Jeśli dajecie taryfy netto każdemu, kto poprosi, lądują one na publicznych stronach poniżej waszej własnej ceny detalicznej, a wasi bezpośredni klienci je znajdują. Mniejsza sieć agentów, którzy sprzedają pod własną marką i z własną marżą, chroni was przed tym znacznie lepiej niż duża sieć bez reguł.

Jak rozwinąć sieć agentów — po kolei

Wybierzcie trasy i produkty, na których naprawdę jesteście najlepszym źródłem, i rekrutujcie agentów, którzy właśnie to sprzedają. Naprawcie pierwszy tydzień, zanim wydacie pieniądze na kolejną kampanię. Agentom sprzedającym online zaproponujcie własną stronę. Potem mierzcie i bądźcie gotowi odpuścić milczący ogon.

Jeśli brakuje wam platformy, na której to wszystko uruchomić — stron pod marką agentów, grup dostawców, kredytu i rozliczeń w jednym miejscu — wszystko zaczyna się od programu dla konsolidatorów.

Redakcja Tekravel

Dział technologii turystycznych

Dział technologii turystycznych Tekravel pisze dla branży: właścicieli agencji, konsolidatorów i deweloperów, którzy ich integrują. Każdy artykuł jest przed publikacją sprawdzany na platformie, którą opisuje.