Authenticatie en beveiliging van een reis-API: de lekken

Een ontwikkelaar bij een van je partnerbureaus test op een dinsdagmiddag zijn integratie. Hij ziet dat het endpoint voor de boekingenlijst een agencyId in de querystring accepteert en verandert die uit nieuwsgierigheid van 114 in 115. Het antwoord komt terug met de boekingen van iemand anders: namen van passagiers, PNR's en het nettotarief dat dat bureau betaalde voordat het zijn eigen opslag erbovenop zette. Niemand heeft iets aangevallen. De API geloofde gewoon wat de client vertelde. Die ene middag is het grootste deel van waar authenticatie en beveiliging van een reis-API echt over gaat, en daarom verdient het onderwerp meer zorg dan het inlogscherm meestal krijgt.
Multi-tenant reis-API's lekken op een klein aantal voorspelbare manieren. Het loont om ze een voor een te benoemen, want elk ervan heeft een ontwerpantwoord dat vóór de lancering veel minder kost dan erna.
De tenant is geen parameter
De fout uit de openingsscène is geen ontbrekende controle. Het is een ontwerp dat de aanroeper vraagt wie hij is en dat antwoord vervolgens vertrouwt. In een systeem met één klant is dat alleen slordig. In een platform waar tientallen bureaus, subagenten en white-label-sites één database delen, rust het hele beveiligingsmodel op de eerlijkheid van elke integrator die ooit een sleutel in handen krijgt.
De regel die de hele categorie bugs wegneemt: de tenant komt uit de credential, nooit uit het verzoek. Zodra een sleutel of token is gecontroleerd, bepaalt de server bij welke tenant die hoort, bij welk kantoor binnen die tenant en welke rollen de aanroeper heeft. Vanaf dat moment draait elke query binnen die scope. De body van een verzoek mag om legitieme redenen nog steeds een bureau-id bevatten — een consolidator die een boeking maakt namens een van zijn subagenten, bijvoorbeeld — maar de server toetst dat id aan de scope die de credential al heeft vastgelegd. Hij verbreedt de scope nooit omdat een veld daarom vroeg.
In de praktijk leven drie dingen aan de serverkant:
- Scoping in de datalaag, niet in elke handler. Een filter dat automatisch op elke query op tenant-tabellen wordt toegepast, zorgt dat een ontwikkelaar die de
where-clausule vergeet een leeg resultaat krijgt, niet andermans data. Controles per handler gaan mis zodra iemand haastig een endpoint toevoegt. - Controle per object op elk id in het pad.
GET /bookings/98231moet bevestigen dat boeking 98231 binnen de scope van de aanroeper valt. Oplopende id's maken dit het meest voorkomende gat in reis-API's, omdat boekingsnummers en PNR-codes makkelijk te raden zijn. - Hetzelfde antwoord voor "niet van jou" en "bestaat niet". Geef 404 terug voor de boeking van een andere tenant. Een 403 bevestigt dat het record bestaat, en alleen dat al is informatie die een concurrent graag zou hebben.
Uitzonderingsroutes verdienen dezelfde discipline. Vrijwel elk platform heeft een operationeel overzicht nodig dat over tenants heen leest — support, financiën, de eigenaar van het platform. Maak daar een aparte rol van, toegekend in code en gelogd bij gebruik, geen queryvlag die elke geauthenticeerde aanroeper kan zetten. Hoe een clientintegratie zich rond deze grenzen hoort te gedragen, staat in het stuk over API-integratie voor vluchtboekingen, dat de kant van de verzoeken behandelt.
Leveranciersgegevens bereiken nooit een browser
Een reisplatform bewaart twee soorten geheimen. De eerste zijn van jou: de sleutels die je aan partners uitgeeft. De tweede horen bij je relatie met leveranciers — GDS-kantoorgegevens, tokens van NDC-aggregators, API-sleutels van bedbanks, vaak gekoppeld aan een contract met de naam van je bedrijf en je IATA-nummer. Elk verzoek dat ermee wordt gedaan, is voor de leverancier een verzoek van jou.
Die gegevens hebben precies één veilige plek: een serverproces dat namens de aanroeper met de leverancier praat. Ze horen niet in de JavaScript-bundle van een single-page app, niet in de binary van een mobiele app, niet in een configuratiebestand dat "alleen voor de zoekpagina" naar de browser gaat, en niet in een foutmelding die terugkomt als de leveranciersaanroep mislukt. Elk van die plekken is ergens al het lek geweest. Iedereen kan het netwerktabblad openen, en een app-binary is uit te pakken door wie dat wil.
De gevolgen zijn erger dan een rekening. Met een gelekte leverancierssleutel kan een vreemde op jouw account zoeken en soms boeken — en daarmee de look-to-book-ratio opbranden waarop de leverancier je beoordeelt, en in het slechtste geval tickets uitgeven op jouw krediet. De leverancier ziet het verschil tussen dat verkeer en het jouwe niet. De gebruikelijke uitkomst is een geschorst account terwijl jij bewijst dat jij het niet was, en voor een bureau dat vooral één maatschappij of één bedbank verkoopt betekent dat een gesloten winkel zolang het duurt.
Daaruit volgen twee kleinere regels. De client kiest nooit via welk leveranciersaccount een verzoek loopt; de server kiest dat uit de configuratie van de tenant. En foutberichten van leveranciers worden vertaald voordat ze je API verlaten, omdat ruwe leveranciersfouten soms de request-headers letterlijk terugsturen.
Wat een gelekt nettotarief werkelijk kost
Ontwikkelaars rangschikken datalekken meestal naar hoe persoonlijk de data is. In reisdistributie is het commercieel gevaarlijke veld vaak de prijs. Een nettotarief is het bedrag dat je leverancier je wilde geven op voorwaarde dat het niet publiek wordt getoond, en het verschil met de verkoopprijs is jouw marge en die van je subagenten. De tabel hieronder is een ruwe rangorde. Misschien weeg je de rijen voor je eigen bedrijf anders, en die discussie voer je beter met je team vóór een incident dan tijdens.
| Wat lekt | Wie het meestal vindt | Wat het je kost |
|---|---|---|
| Nettotarief in een B2C-zoekantwoord (verstopt in de JSON, niet op het scherm) | Scrapende concurrenten, nieuwsgierige klanten | Klachten over tariefpariteit van de leverancier, en klanten die vragen waarom ze de gepubliceerde prijs betaalden |
| Opslag of nettoprijs van een andere subagent | Subagenten die ervaringen uitwisselen | Prijzen in het hele netwerk weer ter discussie; de agent met de betere deal wordt het verhaal |
| Leveranciersgegevens in een clientbundle | Iedereen die kijkt | Verkeer en boekingen op jouw account, mogelijke schorsing tijdens het onderzoek |
| Opsombare boekings- of PNR-id's | Scrapers, soms journalisten | Blootstelling van passagiersgegevens, met een juridisch gewicht ver boven het commerciële verlies |
| Kredietlimieten en saldi van andere bureaus | Partners, concurrenten | De zwakste accounts in je netwerk worden een doelwit om weg te kapen |
De eerste rij is degene die teams missen, omdat het scherm klopt. De pagina toont de verkoopprijs; het antwoord dat de pagina vulde, bevat netto en opslag als aparte velden omdat de frontend ze "misschien nodig heeft". Vorm antwoorden per doelgroep op de server. Een B2C-aanroeper krijgt een verkoopprijs en niets waarmee iemand kan aftrekken. Het artikel over nettotarieven verdelen onder subagenten legt uit waarom dat verschil precies is wat een consolidator verkoopt.
Gegevens roteren zonder downtime
Elke credential moet ooit vervangen worden. Een ontwikkelaar vertrekt bij een partnerbureau, een sleutel duikt op in een openbare repository, een leverancier roteert volgens zijn eigen schema. Als roteren betekent "verander hem en alles ligt plat tot de partner opnieuw uitrolt", dan roteert niemand, en leven sleutels jarenlang.
Ontwerp vanaf dag één voor overlap. Elke partner kan twee actieve sleutels tegelijk hebben: hij maakt de nieuwe aan, rolt die uit, ziet het verkeer overgaan en trekt pas dan de oude in. Om dat te laten werken heeft het platform een paar onopvallende onderdelen nodig:
- Een zichtbare sleutel-id — een prefix of id naast het geheim opgeslagen — zodat logs en supporttickets kunnen zeggen welke sleutel een aanroep deed zonder dat iemand het geheim ziet.
- Geheimen opgeslagen als hash, één keer getoond bij het aanmaken en daarna nooit meer. Als je supportteam de sleutel van een partner kan lezen, kan iedereen die je supporttools compromitteert dat ook.
- Een tijdstip van laatste gebruik per sleutel, zodat de partner ziet dat de oude stil is geworden voordat hij die intrekt.
- Intrekking die direct werkt, ook in elke cache die vóór de authenticatie zit.
Leveranciersgegevens hebben dezelfde overlap nodig in de andere richting. Bewaar ze in een secrets store of versleutelde configuratie die de draaiende dienst opnieuw inleest, niet ingebakken in een build, zodat de wissel een configuratiewijziging is en geen deployment. Kortlevende toegangstokens bovenop langlevende sleutels helpen ook: lekt een token, dan verloopt het voordat de meeste mensen merken dat hij weg is.
Bij rotatie verdient logging zich ook terug. Vastleggen welke sleutel en welke tenant elke aanroep deden — zonder het geheim of de betaalgegevens van de passagier te loggen — is wat je in staat stelt de vraag "waren wij het?" in een uur te beantwoorden in plaats van in een week.
Voordat je een partner een sleutel geeft
Een korte lijst, want de lange versie is de rest van dit stuk:
- Kan iets in het verzoek de tenant van de sleutel veranderen? Dat hoort niet.
- Controleert elk endpoint dat een id accepteert het eigenaarschap, en antwoordt het 404 als die controle faalt?
- Is een leveranciersgegeven, of een daarvan afgeleid veld, vanuit een browser bereikbaar?
- Bevat een B2C-antwoord ergens een nettoprijs of opslag, verborgen velden meegerekend?
- Kan de partner roteren zonder jou te bellen, en kun jij intrekken zonder hem te bellen?
Hoe toegang tot onze API werkt
Het platform achter deze blog biedt API's voor vluchten en hotels. Elke tenant werkt al met een eigen beheerpaneel, eigen boekingen en rolgebaseerde rechten voor medewerkers, en leverancierscontent bereikt een tenant via leveranciersgroepen in plaats van via één-op-één-afspraken. Toegang tot de API begint met een gesprek en niet met een self-service sleutel, deels om de redenen hierboven: we weten liever wie er integreert, en voor welke markt, voordat er een credential bestaat. De pagina over reis-API's beschrijft wat er beschikbaar is en hoe dat gesprek begint.