رفتن به محتوا
وبلاگ

جلوگیری از ADM ایرلاین‌ها وقتی آژانس همکار نرخ شما را می‌فروشد

تحریریه Tekravel
نوشته‌شده با کمک هوش مصنوعی

یادداشت در BSPlink برای بلیتی ظاهر می‌شود که هفته‌ها پیش صادر شده. صدورش کار واحد صدور خود شما بوده، با کد IATA شما؛ پس ADM هم مال شماست. اما کسی در دفتر شما آن نرخ را نفروخته. فروشنده یک آژانس همکار بوده: آژانسی کوچک که قیمت را از پیامی برداشته که دوشنبه فرستادید، سه‌شنبه به یک خانواده پیشنهاد داده و چهارشنبه درخواست صدور کرده، وقتی مهلت خرید زودهنگام دیگر تمام شده بود. اگر به‌عنوان کانسالیداتور می‌خواهید از ADM ایرلاین‌ها جلوگیری کنید، باید همین زنجیره را نگاه کنید؛ چون خطا دو قدم پیش از آنکه کسی دست به بلیت بزند رخ داده است.

حرف اصلی این نوشته همین است: برای کانسالیداتوری که بازفروش می‌کند، بیشتر agency debit memoها مسئله توزیع‌اند. واحد صدور جایی است که دیده می‌شوند؛ به‌ندرت جایی است که شروع می‌شوند.

ADMها واقعاً از کجا می‌آیند

هر ایرلاین سیاست ADM خود را به شکلی می‌نویسد، اما دلایل در چند گروه محدود جا می‌گیرند. برای کانسالیداتور ستون سوم مهم است — چه کسی در زنجیره شما مشکل را ساخته — چون همان تعیین می‌کند کنترل کجا باید باشد.

گروهعامل رایجمعمولاً ساخته‌یکجا جلویش را بگیریم
نقض قوانین نرخاز دست رفتن مهلت خرید زودهنگام، نادیده گرفتن حداقل اقامت، نوع مسافر اشتباه، استفاده از نرخ در مسیری که شاملش نمی‌شودکسی که قیمت را بدون شرایطش دادههنگام فروش، پیش از درخواست صدور
ناهمخوانی کلاس رزروبلیت با یک کلاس قیمت‌گذاری شده و سگمنت در کلاس دیگری نگه داشته شدهقیمت‌گذاری دستی دوباره، یا تغییر رزرو بدون قیمت‌گذاری مجددهنگام صدور، با تطبیق قیمت و سگمنت
انضباط رزروهاChurning (لغو و رزرو مکرر)، رزرو تکراری، سگمنت‌های پسیو یا احتیاطی، سگمنت‌های صادرنشده‌ای که رها می‌شوند تا منقضی شوندآژانس‌های همکاری که صندلی را «محض احتیاط» نگه می‌دارندداخل خود رزرو، به‌صورت خودکار
خطای قیمت و مالیاتمالیات جاافتاده یا اشتباه محاسبه‌شده، ساختار نرخ نادرست پس از تغییر دستیبیشتر وقت‌ها تیم خود شماهنگام صدور
کمیسیون و مشوق‌هامطالبه کمیسیون روی نرخ نت، استفاده از tour code خارج از قراردادشبک‌آفیس شمادر تسویه
استرداد و تعویضاسترداد اجزای غیرقابل استرداد، دریافت‌نکردن جریمه‌هاکسی که تغییر را با عجله انجام دادههنگام استرداد، با قوانین اصلی جلوی چشم

ستون سوم را دوباره بخوانید. فقط دو گروه از شش گروه از واحد صدور شما شروع می‌شوند.

چرا قوانین نرخ باید همراه نرخ سفر کنند

نرخ نت یعنی یک عدد به‌علاوه مجموعه‌ای از شرایط. وقتی کانسالیداتور نرخ‌ها را به‌صورت یک خط در پیام‌رسان یا یک ردیف در جدول برای آژانس‌های همکار می‌فرستد، عدد می‌رسد و شرایط در راه جا می‌مانند. آژانس همکار برای یک مسیر و یک ماه، یک مبلغ می‌بیند. نمی‌بیند که نرخ باید ظرف تعداد مشخصی روز پس از رزرو صادر شود، که برای کودک معتبر نیست، یا فقط روی همان پرواز رفتی کار می‌کند که ایرلاین برایش ثبت کرده. با حسن‌نیت می‌فروشد، و ADM راهی است که ایرلاین با آن تفاوت میان آنچه فروخته شده و آنچه قوانین اجازه می‌داد را وصول می‌کند.

اینکه از همکاران بخواهید «قوانین را چک کنند» چیزی را حل نمی‌کند. چیزی را که هرگز به دستشان نرسیده نمی‌توانند چک کنند، و دقیق‌ترهایشان هر بار تلفن می‌زنند — واحد صدور شما می‌شود خط پشتیبانی، و آن‌هایی که نمی‌پرسند همچنان بیرون می‌مانند.

راه‌حل ساختاری است: نرخ و قوانینش باید به‌صورت یک بسته واحد، درست در لحظه تصمیم به فروش، به آژانس همکار برسند. در عمل یعنی همکار در پنلی جست‌وجو و رزرو کند که شرایط را کنار قیمت نشان می‌دهد، نه اینکه عددی را از یک پیام کپی کند. سازوکار بیرون آوردن نرخ‌های نت از گروه‌های چت را در نوشته توزیع نرخ نت به آژانس همکار توضیح داده‌ایم؛ بحث ADM همان بحث است، از سر دیگر. نرخ‌نامه‌ای که تا ظهر کهنه می‌شود مشکل فروش است. نرخ‌نامه‌ای که قوانینش را گم می‌کند، تعهدی است که کد IATA شما رویش نوشته شده.

یک فایده دوم هم هست که دست‌کم گرفته می‌شود. وقتی قوانین همراه نرخ می‌روند، پذیرش آن‌ها از سوی آژانس همکار در لحظه فروش ثبت می‌شود. همین ثبت، نیمی از دفاع شماست وقتی یادداشت می‌رسد.

سابقه‌ای که اجازه می‌دهد یادداشت بدهی را برگردانید

همه یادداشت‌ها را نمی‌توانید جلوگیری کنید. بعضی‌شان اشتباه‌اند — صادرشده روی نرخی که خود ایرلاین غلط ثبت کرده، روی تغییر برنامه‌ای که خودش داده، روی سگمنتی که سیستم خودش لغو کرده. به این‌ها می‌شود اعتراض کرد، اما فقط در مهلتی که سیاست ایرلاین تعیین می‌کند و فقط با مدرک. کانسالیداتوری که سابقه ندارد یادداشت‌هایی را می‌پردازد که می‌توانست به آن‌ها اعتراض کند، چون سرهم کردن ماجرا از تاریخچه چت بیشتر از مهلت طول می‌کشد.

برای هر بلیت نگه دارید:

  • چه کسی رزرو کرده — کدام آژانس همکار و کدام کارمندش.
  • نرخ و قوانین همان‌طور که هنگام رزرو نمایش داده شده‌اند، نه آن‌طور که امروز خوانده می‌شوند.
  • تاریخچه PNR با همه تغییرات و انجام‌دهنده هر کدام.
  • سابقه صدور: چه زمانی، توسط چه کسی، با قیمت‌گذاری در کدام کلاس.
  • هر تعویض یا استرداد، همراه قوانینی که محاسبه بر اساسشان انجام شده.

با این‌ها، یادداشت بدهی سؤالی می‌شود که در چند دقیقه پاسخ دارد: خطای ایرلاین است، خطای ما یا خطای آژانس همکار؟ به اولی اعتراض می‌کنید. دومی را در فرایندتان اصلاح می‌کنید. سومی را به صاحبش منتقل می‌کنید.

چه چیزی خودکار شود و چه چیزی نظارت

بعضی دلایل ADM مکانیکی‌اند و هرگز نباید به حافظه کسی وابسته باشند. بعضی دیگر قضاوت می‌خواهند، و خودکار کردنشان فقط خطا را به جایی می‌برد که کمتر دیده می‌شود. تقسیمی که ما پیشنهاد می‌کنیم:

  • خودکار کنید: لغو سگمنت‌های صادرنشده پیش از پایان مهلت صدور؛ علامت‌گذاری رزروهای تکراری برای همان مسافر و همان پرواز؛ رد صدور وقتی کلاس قیمت‌گذاری با کلاس رزرو یکی نیست؛ رساندن قوانین نرخ به مسیر رزرو آژانس همکار؛ ثبت اینکه چه کسی هر بلیت را رزرو و چه کسی صادر کرده.
  • نظارت کنید: اصلاح نام و تغییر نوع مسافر؛ قیمت‌گذاری دستی دوباره؛ تعویض و استرداد روی نرخ‌هایی با جریمه‌های پیچیده؛ هر آژانس همکاری که رزروهایش بارها ADM می‌سازد.

مورد آخر مهم‌تر از آن است که به نظر می‌رسد. یادداشت‌ها متمرکز می‌شوند. معمولاً تعداد کمی از آژانس‌های همکار پشت بیشترشان هستند، و اغلب به خاطر یک عادت تکراری — نگه داشتن صندلی برای مشتری‌ای که پول نداده، یا رزرو دوباره همان پرواز برای زنده نگه داشتن نرخ. بررسی یادداشت‌ها بر اساس آژانس همکار، نه یکی‌یکی، این الگو را به گفت‌وگویی با یک آژانس مشخص تبدیل می‌کند.

و وقتی گفت‌وگو جواب نمی‌دهد، هزینه باید روی حسابی بنشیند که آن را ساخته. این کار ساده‌تر است وقتی سقف اعتبار آژانس‌های همکار و فاکتورهای تسویه بخشی از همان سیستمی باشند که رزرو را گرفته؛ آن‌وقت ADMی که به یک آژانس مربوط است در تسویه بعدی‌اش منظور می‌شود، نه اینکه با ایمیل دنبالش بدوید. نحوه تعیین این شرایط را در نوشته مدیریت سقف اعتبار آژانس همکار شرح داده‌ایم.

یک یادداشت بدهی اگر اشتباه مدیریت شود چقدر برایتان تمام می‌شود

اختلاف نرخ فقط بخش پیدای ماجراست. بسیاری از ایرلاین‌ها برای هر یادداشت یک هزینه اداری هم اضافه می‌کنند. کارکنان شما وقت می‌گذارند تا آن را بخوانند، رزرو را پیدا کنند و تصمیم بگیرند اعتراض کنند یا نه. شما از طریق BSP طبق زمان‌بندی ایرلاین می‌پردازید و بعد سعی می‌کنید پول را طبق زمان‌بندی خودتان از آژانس همکار پس بگیرید — و اگر آن آژانس دیگر با شما کار نمی‌کند، یا هرگز قوانین را کتبی نپذیرفته، یادداشت به‌سادگی گردن شماست.

تکرار از هر یادداشت تکی بدتر است. همان تخلف، بارها و بارها، از همان کد IATA دقیقاً چیزی است که ایرلاین را وادار می‌کند با دقت بیشتری به هر چه صادر می‌کنید نگاه کند. برای کانسالیداتوری که کسب‌وکارش رابطه با ایرلاین‌هاست، خطر واقعی همین‌جاست.

مسئله‌ای از جنس توزیع، با راه‌حلی در توزیع

کنترل‌های بهتر هنگام صدور، دو گروهی را می‌گیرند که از میز شما شروع می‌شوند. چهار گروه دیگر زودتر تعیین تکلیف می‌شوند: با دادن نرخ و قوانینش به‌صورت یکجا به آژانس‌های همکار، با ثبت آنچه دیده و پذیرفته‌اند، و با وصل کردن هر ADM به حسابی که باعثش شده. اگر شبکه‌ای از آژانس‌های همکار را می‌گردانید و می‌خواهید ببینید یک حساب کانسالیداتور چطور رزرو، اعتبار و تسویه را زیر یک سقف جمع می‌کند، صفحه کانسالیداتور توضیح می‌دهد چه چیزهایی را شامل می‌شود.

تحریریه Tekravel

میز فناوری سفر

میز فناوری سفر Tekravel برای اهل صنعت می‌نویسد: صاحبان آژانس‌ها، کنسولیدیتورها و توسعه‌دهندگانی که آن‌ها را یکپارچه می‌کنند. هر مقاله پیش از انتشار با همان پلتفرمی که توصیفش می‌کند بررسی می‌شود.