رفتن به محتوا
وبلاگ

پورتال B2B گردشگری یا وایت لیبل: خرید یا فروش؟

تحریریه Tekravel
نوشته‌شده با کمک هوش مصنوعی

درخواست معمولاً در یک جمله می‌رسد: «یک پورتال B2B لازم داریم.» گاهی از مدیر آژانسی در مشهد که دیده سه مشتری ثابتش یکی‌یکی سراغ اپلیکیشن یک OTA رفته‌اند. گاهی از دفتری دونفره در شیراز که بلیت ارزان‌تر از تأمین‌کننده‌ی فعلی‌اش می‌خواهد. حرف یکی است، مسئله برعکس. اولی جایی می‌خواهد که مسافر به نام آژانس رزرو کند؛ دومی جایی برای خرید. اگر پیش از امضای هر قراردادی تکلیف پورتال B2B گردشگری یا پورتال وایت لیبل را روشن کنید، یک سال هزینه را برای نیمه‌ی اشتباه کسب‌وکارتان نمی‌پردازید.

رد پول را بگیرید، نه فهرست امکانات را

هر جدول مقایسه‌ای برای این محصولات همان چیزها را می‌شمارد — جست‌وجوی پرواز، جست‌وجوی هتل، فرایند رزرو، داشبورد — و دقیقاً به همین دلیل آدم‌ها را گیج می‌کند. صفحه‌ها شبیه هم‌اند. فرقشان در جهتی است که پول از درونشان عبور می‌کند.

پورتال B2B گردشگری جایی است که شما می‌خرید. کسی بالادست شما — یک consolidator، یک عمده‌فروش، یک bedbank — نرخ‌های net بلیت و هتل را پشت صفحه‌ی ورود منتشر می‌کند و آژانس‌ها وارد می‌شوند تا با همان نرخ رزرو کنند. سود شما (مارک‌آپ) جای دیگری اضافه می‌شود: پشت تلفن، در واتس‌اپ، روی فاکتوری که بعداً تایپ می‌شود. مشتری این پورتال خود شمایید.

پورتال وایت لیبل جایی است که شما می‌فروشید. فروشگاهی آنلاین با برند، دامنه و قیمت‌های خودتان است و مشتریانتان در آن جست‌وجو و رزرو می‌کنند. مارک‌آپ داخل همان فروشگاه و با قواعدی که خودتان تعیین می‌کنید اعمال می‌شود. مشتری فروشگاه مسافر است — یا اگر به آژانس‌های دیگر می‌فروشید، آژانسِ زیرمجموعه‌ی شما.

این‌طور که گفته شود، بدیهی به نظر می‌رسد. اما همین که فروشنده‌ی نرم‌افزار دموی خود را اجرا می‌کند دیگر بدیهی نیست، چون یک پورتال B2B خوب‌ساخته تقریباً عین فروشگاهی است که جلویش صفحه‌ی ورود گذاشته‌اند.

پورتال B2B گردشگری یا پورتال وایت لیبل، کنار هم

سه نوع کسب‌وکار «پورتال» می‌خواهند. هر کدام در واقع این را لازم دارند:

شما کیستیدچه لازم داریدچه کسی وارد می‌شودحاشیه‌ی سودتان کجاست
آژانس همکاری که نرخ net می‌خردپورتال B2B یک تأمین‌کنندهخودتان و کارمندانتانبیرون از پورتال، دستی اضافه می‌شود
آژانسی که به نام خودش خرده‌فروشی می‌کندفروشگاه وایت لیبلمسافران شما (یا هیچ‌کس — مهمان هم می‌تواند رزرو کند)قواعد مارک‌آپ در پنل مدیریت خودتان
consolidator ای که هم به آژانس‌های همکار می‌دهد و هم خرده‌فروشی می‌کندهر دو، ترجیحاً از یک حسابآژانس‌های همکار و مسافرانتانnet برای آژانس همکار، قیمت خرده‌فروشی با مارک‌آپ برای عموم

بیشترین مخالفت با سطر اول است. خیلی از آژانس‌های همکار می‌گویند یک حساب کاربری برای همیشه کافی است، چون مشتری‌هایشان همیشه تلفن می‌زنند. این حرف درست است تا روزی که مشتری‌ای که ساعت یازده شب زنگ می‌زد دیگر زنگ نزند.

چرا یک پلتفرم می‌تواند هر دو باشد

تفاوت در جهت است، نه در نرم‌افزار؛ پس هیچ مانعی نیست که یک سیستم هر دو جهت را هم‌زمان حمل کند. روی این پلتفرم، قطعه‌ها این‌طور جفت می‌شوند.

فروشگاه می‌تواند پیش از هر جست‌وجویی ورود را اجباری کند و مشتریان تجاری — یعنی آژانس‌های دیگر — را ثبت‌نام کند، با یک مرحله‌ی اختیاری تأیید دستی پیش از ورودشان. این گزینه را روشن کنید و فروشگاه مثل پورتال B2B رفتار می‌کند: آژانس‌های تأییدشده وارد می‌شوند، قیمت‌های شما را می‌بینند و رزرو می‌کنند. خاموشش بگذارید و همان موتور، سایت خرده‌فروشی مسافران است. سقف اعتبار آژانس همکار و فاکتور تسویه (settlement) از مفاهیم داخلی سیستم‌اند، پس آژانسی که نسیه از شما می‌خرد در یک صفحه‌گسترده‌ی کنار پورتال دنبال نمی‌شود.

بالای این‌ها حساب reseller قرار دارد که از ثبت‌نام consolidator باز می‌شود. این حساب می‌تواند سایت وایت لیبل به آژانس‌های دیگر بفروشد، محتوای تأمین‌کنندگانش را با یک شبکه به اشتراک بگذارد و نقش consolidator را بازی کند. محتوا از طریق گروه‌های تأمین‌کننده جابه‌جا می‌شود، نه قراردادهای یک‌به‌یک: هر آژانس تأمین‌کنندگانی را می‌بیند که گروه‌هایش به او اجازه داده‌اند، و consolidator از همین راه تعیین می‌کند چه کسی کدام موجودی را بگیرد، بی‌آنکه سر هر اتصال جداگانه مذاکره کند. هر tenant همچنان پنل مدیریت خودش را دارد، با رزروها، مشتریان، مارک‌آپ‌ها و گزارش‌های خودش.

پس کسب‌وکارهای جالب انتخاب نمی‌کنند. یک consolidator در دبی می‌تواند از طریق فروشگاهی که فقط با ورود باز می‌شود به چهل آژانس همکار net بفروشد و از طریق فروشگاهی برنددار به عموم خرده‌فروشی کند، با یک مجموعه رابطه‌ی تأمین زیر هر دو. اگر سمت آژانس‌های همکار را می‌سازید، مطلب مفصل‌تر درباره‌ی اداره‌ی پورتال B2B برای آژانس‌های همکار عضوگیری و اعتبار را با جزئیات بررسی می‌کند.

اشتباهی که شبیه پیشرفت است

معمولاً این‌طور خراب می‌شود. آژانسی حضور آنلاین خودش را می‌خواهد، از فروشنده‌ی یک تأمین‌کننده «پورتال B2B» می‌شنود و ثبت‌نام می‌کند. یک حساب کاربری می‌گیرد. نرخ‌ها خوب است. نشانی صفحه‌ی ورود را روی سایتش می‌گذارد یا اسکرین‌شاتی در اینستاگرام منتشر می‌کند و منتظر رزرو مشتری می‌ماند.

مشتری نمی‌تواند رزرو کند. حساب B2B به آژانس و با شرایط تأمین‌کننده داده می‌شود. مسافر آنجا حسابی ندارد و نباید هم داشته باشد، چون پشت آن صفحه‌ی ورود قیمت‌های net نشسته که تأمین‌کننده هرگز قصد نداشته عموم ببینند. بهترین حالت این است که کسی رزرو نکند. حالت بدتر این است که آژانس شروع کند اطلاعات ورود خودش را به چند مشتری وفادار بدهد تا «قیمت را ببینند» — و حالا نرخ‌های net آژانس جلوی چشم کسانی است که با کمال میل آن را با قیمتی که آژانس از آن‌ها می‌گیرد مقایسه می‌کنند.

عکسش هم پیش می‌آید، کمتر. یک consolidator برای آژانس‌های همکارش وایت لیبل خرده‌فروشی می‌خرد و بعد می‌فهمد فروشگاه نمی‌تواند آژانس را از گردشگر تشخیص دهد: نه خط اعتباری، نه چیزی برای تسویه. آخرش هر آژانس همکار مثل یک مشتری عادی با کارت پرداخت می‌کند.

هزینه‌ی انتخاب اشتباه

اشتراک نیست. آن عدد کوچکی است.

هزینه‌ی واقعی یک سال فروش دوباره با مارک‌آپ دیگری است. آژانسی که فقط حساب B2B دارد هر بلیت را دستی می‌فروشد: در واتس‌اپ قیمت می‌دهد، سود را در ذهنش اضافه می‌کند، پول می‌گیرد، روی پورتال تأمین‌کننده رزرو می‌کند و e-ticket را می‌فرستد. هر رزرو یک آدم لازم دارد، پس حجم فروش به تعداد گفت‌وگوهایی محدود است که کارکنان هم‌زمان از پسشان برمی‌آیند. در همین حال، مشتریانی که می‌خواستند نیمه‌شب خودشان رزرو کنند دقیقاً همین کار را می‌کنند — جای دیگری، زیر برند دیگری، که هم سود را نگه می‌دارد و هم رزرو بعدی را.

دوازده ماه این‌طور بگذرد و آژانس همان فهرست مشتریان اول کار را دارد، کمی کوتاه‌تر. چیزی که ندارد: سابقه‌ی رزرو به نام خودش، دامنه‌ای که موتورهای جست‌وجو کم‌کم به آن اعتماد کرده‌اند، و قواعد مارک‌آپی که اگر به جای ذهن کسی در نرم‌افزار زندگی می‌کردند تا حالا تنظیم شده بودند. فروشگاه این‌ها را انباشته می‌کند. هیچ‌کدام را بعداً نمی‌شود پس خرید.

چهار پرسش پیش از امضا

  • چه کسی در کادر جست‌وجو تایپ می‌کند؟ کارمندان خودتان، آژانس‌های زیرمجموعه، یا مسافران. اگر پاسخ مسافران است، حساب خرید محصول مورد نیاز نیست.
  • مارک‌آپ کجا اعمال می‌شود؟ اگر پاسخ صادقانه «خودمان، دستی، بعداً» است، شما می‌خرید، نمی‌فروشید.
  • آیا آژانس‌ها نسیه از شما می‌خرند؟ پس سقف اعتبار و تسویه لازم دارید، نه فقط صفحه‌ی پرداخت.
  • نام چه کسی روی تأییدیه است؟ برندی که روی ایمیل e-ticket است همان برندی است که مشتری دوباره سراغش می‌آید.

به این‌ها جواب دهید و واژه‌ها دیگر اهمیتی ندارند. بیشتر آژانس‌هایی که از این پرسش‌ها می‌گذرند می‌فهمند اول سمت فروش را لازم دارند و سمت خرید را از تأمین‌کننده‌ای که همین حالا دارند. consolidator ها معمولاً می‌فهمند هر دو را لازم دارند و باید بپرسند آیا یک حساب از پس هر دو برمی‌آید. قیمت‌گذاری سمت فروش تصمیم جداگانه‌ای است؛ راهنمای استراتژی مارک‌آپ آنلاین آن بحث را ادامه می‌دهد.

اگر ترجیح می‌دهید سمت فروش را ببینید تا درباره‌اش بخوانید، ویزارد ثبت‌نام مستقیم از روی فرم یک فروشگاه برنددار روی زیردامنه‌ی پلتفرم راه می‌اندازد و کارت هم نمی‌خواهد. برای فهمیدن اینکه کدام سمت این ماجرا هستید، راهی سریع‌تر از یک دموی فروش دیگر است.

تحریریه Tekravel

میز فناوری سفر

میز فناوری سفر Tekravel برای اهل صنعت می‌نویسد: صاحبان آژانس‌ها، کنسولیدیتورها و توسعه‌دهندگانی که آن‌ها را یکپارچه می‌کنند. هر مقاله پیش از انتشار با همان پلتفرمی که توصیفش می‌کند بررسی می‌شود.