رفتن به محتوا
وبلاگ

پلتفرم کانسالیدیتور هتل: نرخ قراردادی در کنار نرخ bedbank

تحریریه Tekravel
نوشته‌شده با کمک هوش مصنوعی

برای فصل زمستان یک بلوک اتاق در هتلی چهارستاره در منطقهٔ دیره دبی قرارداد بسته‌اید. سه هفته بعد، یک آژانس همکار همان هتل را برای همان شب‌ها، از طریق پورتال خود شما، رزرو می‌کند؛ اما با نرخی از bedbank که از نرخ قرارداد شما پایین‌تر آمده است. اتاق‌های شما تا تاریخ release فروش نمی‌روند و هتل آن‌ها را پس می‌گیرد.

کسی اشتباه نکرده است. پورتال دقیقاً همان کاری را کرد که برایش ساخته شده بود: ارزان‌ترین قیمت را نشان داد. این همان مسئله‌ای است که یک پلتفرم کانسالیدیتور هتل باید حلش کند، و با مسئلهٔ کانسالیدیتورهای بلیت هواپیما فرق دارد. نرخ نت ایرلاین‌ها به‌ندرت با خودش رقابت می‌کند. نرخ هتل مدام این کار را می‌کند، چون همان اتاق هم از راه قراردادی که خودتان مذاکره کرده‌اید وارد نتایج جست‌وجوی شما می‌شود و هم از راه دو یا سه فید wholesale که با آن‌ها مذاکره نکرده‌اید.

این نوشته دربارهٔ اجرای این دو کنار هم است، بی‌آنکه دومی بی‌صدا اولی را ببلعد.

سه نوع نرخ هتل در یک فهرست نتایج

بیشتر سردرگمی از اینجا شروع می‌شود که «نرخ هتل» را یک چیز فرض می‌کنیم. برای عمده‌فروش دست‌کم سه نوع وجود دارد و ریسک هر کدام متفاوت است.

Allotment ثابتFree-saleنرخ زنده (bedbank / داینامیک)
آنچه در دست داریدتعداد ثابتی اتاق در هر شب با نرخ قراردادحق فروش با نرخ قرارداد تا وقتی هتل بگوید بس استهیچ، تا وقتی رزرو کنید؛ نرخ دیگری را دوباره می‌فروشید
موجودی چطور معلوم می‌شودشمارش خودتان که با هر رزرو کم می‌شودباز فرض می‌شود؛ با پیام stop-sale بسته می‌شوددر لحظهٔ جست‌وجو استعلام می‌شود
ریسک با کیستبا شما، تا تاریخ releaseبیشتر با هتل، اما پیامد overbooking گردن شماستبا bedbank، در چارچوب شرایط خودش
کجا خراب می‌شوداتاق‌های فروش‌نرفته پس از release؛ شمارش از واقعیت فاصله می‌گیردstop-sale که بعد از رزرو می‌رسدقیمت بین جست‌وجو و رزرو عوض می‌شود؛ فید هتل قراردادی شما را ارزان‌تر می‌فروشد
به چه کار می‌آیدتاریخ‌های اوج که مطمئنید پرشان می‌کنیدحجم ثابت در فصل‌های میانیگستردگی: هر هتلی که هیچ‌وقت با آن قرارداد نمی‌بندید

می‌شود با ردیف آخر مخالفت کرد، و باید کرد. بعضی کانسالیدیتورها free-sale را محصول اصلی‌شان می‌کنند و allotment را فقط برای رویدادها نگه می‌دارند. هدف جدول رتبه‌بندی نیست؛ این است که هر ستون در booking engine قواعد خودش را می‌خواهد. اگر همه را یک جریان حساب کنید، موتور هم آن‌ها را یک جریان، بر اساس قیمت، مرتب می‌کند — و اتاق‌های دیره دقیقاً همین‌طور فروش نرفتند.

چرا ارزان‌ترین نرخ همیشه نرخی نیست که باید نمایش داده شود

وقتی همان هتل هم از قرارداد شما و هم از فید زنده می‌رسد، چیزی باید تصمیم بگیرد آژانس همکار چه ببیند. «ارزان‌ترین برنده است» منصفانه به نظر می‌رسد، اما برای عمده‌فروش معمولاً غلط است، چون ارزان‌ترین نرخ برای شما ارزان‌ترین نیست. اتاق allotment فروش‌نرفته برایتان هزینه دارد، چه کسی رزروش کند چه نکند. اتاق bedbank که هرگز نفروخته‌اید هیچ هزینه‌ای ندارد.

پس قواعدی که دوام می‌آورند بیشتر به ترتیب اولویت شبیه‌اند تا مرتب‌سازی بر اساس قیمت:

  • تا وقتی allotment باز است و تاریخ release نگذشته، نرخ قرارداد شما برای آن هتل و آن شب‌ها نمایش داده می‌شود.
  • وقتی allotment تمام یا آزاد شد، نرخ زنده با مارک‌آپ معمول شما جایش را می‌گیرد.
  • در هتل‌های free-sale، قرارداد جلوتر است تا stop-sale آن را ببندد، و فید زنده پشتیبان است نه رقیب.

اهرم دیگر، مارک‌آپ بر اساس منبع است. اگر نرخ نت قرارداد شما به نرخ نت bedbank نزدیک باشد، یک مارک‌آپ یکسان روی هر دو گاهی bedbank را بالای فهرست می‌نشاند. قیمت‌گذاری هر منبع با شرایط خودش، قرارداد شما را رقابتی نگه می‌دارد بی‌آنکه در هر رزرو زنده از حاشیهٔ سودتان بگذرید. اینکه چطور قواعد مارک‌آپی بچینید که در برابر مشتری‌ای که قیمت‌ها را در چند تب مقایسه می‌کند دوام بیاورد، در مقالهٔ استراتژی مارک‌آپ آمده است؛ همان منطق اینجا هم صدق می‌کند، فقط یک پله بالاتر در زنجیره.

Rate parity یک بند قرارداد است، نه یک تیک

قرارداد هتل شما تقریباً به‌طور قطع چیزی دربارهٔ جایی که نرخ شما می‌تواند دیده شود می‌گوید. شکل رایجش این است: می‌توانید نرخ نت را به trade بفروشید، اما نمی‌توانید آن را برای عموم پایین‌تر از قیمت عمومی خود هتل منتشر کنید، مگر اینکه داخل یک پکیج پنهان باشد. bedbankها هم شرایط مشابهی روی نرخ‌های wholesale خود می‌گذارند. متن در هر قرارداد فرق می‌کند — و دقیقاً به همین دلیل قرارداد خودتان را بخوانید، نه اینکه به خلاصه‌ای مثل این اعتماد کنید.

آنچه برای پلتفرم مهم است این است که parity با جایی که نرخ دیده می‌شود اعمال می‌شود، نه فقط با مبلغش. سه پیامد عملی دارد:

کانال آژانس‌های همکار باید پشت ورود به حساب باشد. نرخ B2B که هر بازدیدکننده‌ای بدون ورود ببیند، از نگاه مدیر درآمد هتل نرخ عمومی است. storefront می‌تواند پیش از جست‌وجو ورود را الزامی کند و مشتریان آژانسی را با تأیید دستی ثبت‌نام کند؛ همان چیدمانی که بیشتر قراردادها بی‌صدا فرضش کرده‌اند.

سایت عمومی شما برای مسافران، اگر دارید، قیمت‌گذاری خودش را لازم دارد. نه قیمت B2B با مارک‌آپ کمتر — بلکه قاعده‌ای جدا که کفِ تعیین‌شدهٔ هتل را رعایت کند.

و باید بتوانید وقتی هتل با یک اسکرین‌شات تماس می‌گیرد پاسخ بدهید. دانستن اینکه کدام کانال کدام نرخ را به چه کسی و در چه تاریخی نشان داده، تماس ناخوشایند را به تماسی کوتاه تبدیل می‌کند.

Release period و cut-off جایشان در موتور است

Release period تاریخی است که اتاق‌های allotment فروش‌نرفته به هتل برمی‌گردند. cut-off تعیین می‌کند تا چه فاصله‌ای از روز ورود هنوز می‌توانید بفروشید. stop-sale پیش از هر دو، تاریخ‌ها را می‌بندد. هر سه تاریخ‌اند و هر سه معمولاً در ذهن کسی یا در صفحه‌گسترده‌ای مدیریت می‌شوند که دوشنبه درست است و تا پنج‌شنبه غلط.

با پنج هتل این کار جواب می‌دهد. با پنجاه هتل، وقتی آژانس‌های همکار شبانه در سه منطقهٔ زمانی رزرو می‌کنند، این همان راهی است که اتاقی را می‌فروشید که دیگر در اختیارتان نیست. هر موتوری که دارید، این پرسش‌ها را از آن بپرسید:

  • آیا هر قرارداد می‌تواند release period خودش را، به تفکیک هتل و فصل، داشته باشد و آیا allotment در آن تاریخ بی‌آنکه کسی دست بزند از فروش می‌افتد؟
  • آیا cut-off در لحظهٔ جست‌وجو اعمال می‌شود تا آژانس همکار هرگز اتاقی را که نمی‌تواند رزرو کند نبیند، یا در لحظهٔ تأیید، که به عذرخواهی ختم می‌شود؟
  • آیا stop-sale نرخ قرارداد را می‌بندد و به فید زنده برمی‌گردد، یا هتل را کلاً از نتایج حذف می‌کند؟
  • وقتی allotment تمام می‌شود، شمارش روی صفر می‌ایستد یا منفی می‌شود و توضیحش را به شما می‌سپارد؟

اگر پاسخ هر کدام «کارمندانتان رسیدگی می‌کنند» باشد، آنچه دارید صفحه‌گسترده‌ای است که یک booking engine به آن وصل شده، نه برعکس.

آنچه آژانس‌های همکار شما هرگز نباید ببینند

آژانس همکار به قیمت، موجودی، شرایط کنسلی و راهی برای رزرو نیاز دارد. تقریباً هر چیز دیگری که در دست دارید اهرمی است که لحظهٔ نشت از دستش می‌دهید.

نرخ نت شما. آن‌ها قیمت خودشان را می‌بینند که حاشیهٔ سود شما در آن هست. اگر بتوانند از روی صفحه نرخ نت شما را برعکس حساب کنند، کانسالیدیتور بعدی که صفحه را به او نشان می‌دهند هم می‌تواند.

منبع. اینکه کدام bedbank اتاق را تأمین کرده، یا حتی اینکه نرخ اساساً قراردادی است. آژانس همکاری که نام تأمین‌کنندهٔ wholesale شما را بفهمد، فهمیده کجا حساب خودش را باز کند.

تعداد allotment شما. «سه اتاق باقی مانده» به‌عنوان محرک فروش اشکالی ندارد. «سه اتاق از سی اتاقی که قرارداد بسته‌ایم» به بازار می‌گوید تعهد شما چقدر بزرگ است و چقدر باید نگران باشید.

اطلاعات یکدیگر. مارک‌آپ، سقف اعتبار یا سابقهٔ رزرو یک آژانس به هیچ‌کس دیگری مربوط نیست.

اینجاست که ساختار پلتفرم از هر تنظیم منفردی مهم‌تر است. در پلتفرم ما محتوای تأمین‌کنندگان از طریق گروه‌های تأمین‌کننده به اشتراک گذاشته می‌شود، نه با توافق‌های یک‌به‌یک؛ بنابراین هر tenant فقط تأمین‌کنندگانی را می‌بیند که گروه‌هایش به او داده‌اند، و هر tenant مارک‌آپ، رزروها و گزارش‌های خودش را دارد. سقف اعتبار و صورت‌حساب تسویه برای آژانس‌های همکار در همان سیستم ساخته شده، نه در یک شیت جدا — و این مهم است، چون آژانسی که در آستانهٔ عبور از اعتبارش است باید هنگام رزرو متوقف شود، نه آخر ماه دنبالش بدوید. این سوی ماجرا را در توزیع نرخ نت به آژانس‌های همکار بررسی کرده‌ایم؛ هتل‌ها مسئلهٔ allotment را هم به آن اضافه می‌کنند.

هزینهٔ اشتباه در این کار

زیان در اینجا به‌ندرت به شکل یک روز بد ظاهر می‌شود. انباشته می‌شود.

allotment فروش‌نرفته در قرارداد تضمینی پرداخت می‌شود، چه مهمان بیاید چه نیاید. اتاق‌هایی که سال‌به‌سال فروش‌نرفته آزاد می‌شوند به هتل یاد می‌دهند که بلوک شما بیش از حد بزرگ است، و قرارداد بعدی کوچک‌تر یا نرخش بدتر می‌شود. یک شکایت parity می‌تواند قرارداد را یکجا تمام کند، و مدیر درآمدی که یک بار نرخ نشت‌کرده‌ای را گرفته، دنبال بعدی می‌گردد. آژانس همکاری که بفهمد اتاق‌های شما واقعاً از کجا می‌آیند، فصل بعد دیگر به شما نیازی ندارد.

هیچ‌کدام از این‌ها به معنای محدود، خرابی نرم‌افزار نیست. هر کدام قاعده‌ای است که به جای سیستم در ذهن یک نفر زندگی می‌کرد، و آن نفر درست وقتی مهم بود خواب بود، مرخصی بود یا صرفاً سرش شلوغ بود.

پیش از انتخاب پلتفرم کانسالیدیتور هتل

پیش از انتخاب هر ابزاری قواعدتان را بنویسید: در کدام هتل کدام منبع جلوتر است، مارک‌آپ هر منبع چطور است، هر کانال کجا می‌تواند نرخ نشان دهد و در تاریخ release چه اتفاقی می‌افتد. اگر در یک صفحه جا شوند، پلتفرم می‌تواند اجرایشان کند. اگر نه، هیچ پلتفرمی این را برایتان درست نمی‌کند.

اگر به‌عنوان عمده‌فروش شروع می‌کنید و می‌خواهید آژانس‌های همکار از پورتال B2B خودشان در کنار سایت عمومی شما رزرو کنند، حساب consolidator نقطهٔ شروع است: به شما امکان می‌دهد محتوای تأمین‌کنندگان را با یک شبکه به اشتراک بگذارید و سایت‌های white-label را به آژانس‌های داخل آن بفروشید. آن صفحهٔ قواعد را با خودتان بیاورید. مفیدترین چیزی است که خواهید داشت.

تحریریه Tekravel

میز فناوری سفر

میز فناوری سفر Tekravel برای اهل صنعت می‌نویسد: صاحبان آژانس‌ها، کنسولیدیتورها و توسعه‌دهندگانی که آن‌ها را یکپارچه می‌کنند. هر مقاله پیش از انتشار با همان پلتفرمی که توصیفش می‌کند بررسی می‌شود.