سطح دسترسی کارکنان آژانس مسافرتی: چه کسی چه ببیند

این سؤال معمولاً از راهی غیرمنتظره پیش میآید. کارمند تازهوارد بخش صدور بلیت میپرسد چرا قیمت بلیت در صفحه رزرو یک عدد است و در گزارش عددی دیگر، و تازه آنوقت متوجه میشوید که او نرخ net، مارکآپ شما و مانده اعتبار تکتک زیرنمایندگیهایی را که به آنها میفروشید میبیند. کسی چنین تصمیمی نگرفته بود. فقط همان نام کاربریای را به او دادند که به بقیه داده بودند، چون تنظیم دقیقتر کاری به نظر میرسید که باید برای هفتهای خلوتتر بماند.
آن هفته خلوت بهندرت از راه میرسد، و برای همین سطح دسترسی کارکنان آژانس مسافرتی در نهایت از سر عادت تعیین میشود: همه همهچیز را میبینند، یک رمز مشترک در دفترچه کنار تلفن نوشته شده، و کسی که اوایل سال رفته هنوز میتواند وارد سیستم شود. این نوشته درباره تصمیمگیری آگاهانه است: آژانس واقعاً به چه نقشهایی نیاز دارد، چه چیزهایی باید از دید کارکنان تازهکار پنهان بماند، چطور دسترسی کسی را همان روزی که میرود قطع کنید، و وقتی مشتری یا تأمینکننده درباره اتفاقی اعتراض میکند چه سوابقی باید در دست داشته باشید.
چرا «همه همهچیز را ببینند» گرانتر از آن است که به نظر میرسد
اولین خطری که به ذهن میرسد دزدی است، و اتفاقاً کماحتمالترین آنهاست. آسیب رایج بیصداتر است.
کارمندی که نرخ net شما را میبیند، دیر یا زود آن را به زبان میآورد؛ به یک دوست، به مشتریای که مدام چانه میزند، یا به رقیبی که سال بعد استخدامش میکند. کارمندی که اجازه ویرایش مارکآپ دارد، قیمت را برای مشتری عجولی «درست» میکند و یادش میرود به حالت قبل برگرداند. کسی که رزروهای همه شعبهها را میبیند، جواب مشتری شعبه دیگری را میدهد و قولی میدهد که آن شعبه هرگز قبولش نکرده بود. هیچکدام از اینها نیت بدی لازم ندارد. فقط دسترسیای لازم دارد که کسی دربارهاش فکر نکرده است.
و وقتی واقعاً مشکلی پیش میآید، مثلاً استرداد به کارت اشتباه واریز میشود، بلیت بعد از مهلت void میشود، یا ایرلاین برای رزروی که هیچکس یادش نیست ثبتش کرده باشد ADM میفرستد، نام کاربری مشترک یعنی نمیتوانید بگویید چه کسی این کار را کرده. ADM را میپردازید، از مشتری عذرخواهی میکنید و هیچ درسی نمیگیرید. هزینه واقعی همین است: نه یک ضرر بزرگ، بلکه نشت آرام حاشیه سود و رشتهای از اختلافها که نمیتوانید ببرید، چون هیچ سابقهای از اینکه چه کسی چه کرد ندارید.
نقشهایی که بیشتر آژانسها واقعاً لازم دارند
عنوان شغلی از آژانسی به آژانس دیگر فرق میکند؛ شکل کار نه. بیشتر آژانسهایی که از چند نفر تا بیستوچند نفر پشت کانتر دارند، در نهایت به نسخهای از این پنج نقش میرسند. جدول را نقطه شروعی برای بحث بدانید، نه یک استاندارد.
| نقش | کارش | میبیند | نباید ببیند یا انجام دهد |
|---|---|---|---|
| مالک / مدیرعامل | مارکآپ، سقف اعتبار و شرایط تأمینکنندگان را تعیین میکند | همهچیز، از جمله حاشیه سود و تسویه | — |
| سرپرست شعبه | استرداد و استثناها را تأیید میکند، کارکنان یک شعبه را اداره میکند | رزروها، مشتریان و گزارشهای شعبه خودش؛ مارکآپ فقطخواندنی | مشتریان شعبههای دیگر، قرارداد تأمینکنندگان، تغییر سقف اعتبار |
| کارشناس رزرو / صدور بلیت | جستوجو، رزرو، صدور و اعمال تغییرات | قیمت فروش، قوانین نرخ، سابقه مشتریان خودش | نرخ net، قواعد مارکآپ، اعتبار زیرنمایندگیها، شعبههای دیگر |
| حسابداری | تطبیق پرداختها، تسویه و فاکتورها | پرداختها، فاکتورها، مانده اعتبار | ایجاد یا تغییر رزرو |
| نیروی فصلی | پاسخ به استعلامها، نگهداشتن رزرو تا کارشناس صادرش کند | قیمت فروش و ظرفیت | صدور بلیت، استرداد، خروجی گرفتن از فهرست مشتریان |
دو ردیف ارزش دوباره دیدن دارند. حسابداری که پول را میبیند ولی نمیتواند رزرو را تغییر دهد، همان تفکیکی است که گرانترین خطاها را میگیرد: کسی که استرداد را ثبت میکند همان کسی نیست که آن را انجام داده. و ردیف نیروی فصلی به این دلیل هست که تقریباً هر آژانسی پیش از نوروز، تعطیلات تابستان یا فصل اربعین نیرو اضافه میکند، و تقریباً هر آژانسی به آنها دسترسی کامل میدهد، چون سریعتر است.
اگر یک دفتر با سه نفر دارید، میتوانید همه اینها را به دو نقش خلاصه کنید: مالک، و بقیه. اشکالی ندارد. مهم این است که خط وجود داشته باشد و از میان قیمت فروش و قیمت تمامشده بگذرد.
آنچه کارکنان تازهکار هرگز نباید ببینند
سه چیز، به ترتیب هزینهای که درز کردنشان برایتان دارد.
نرخ net و مارکآپ شما
حاشیه سود شما فاصله میان دو عدد است، و هر کس هر دو را ببیند از کار و بار شما سر درمیآورد. کارشناس برای قیمت دادن به قیمت فروش نیاز دارد و برای توضیح جریمه تغییر به قوانین نرخ. به net نیازی ندارد. اگر سیستم شما فقط میتواند یا هر دو را نشان دهد یا هیچکدام را، این دلیلی است برای بررسی دقیق سیستم، نه دلیلی برای کنار گذاشتن قاعده.
سقف اعتبار و مانده حساب
اگر به زیرنمایندگیها میفروشید یا حساب شرکتها را اعتباری نگه میدارید، مانده هر حساب از دو سو حساس است: به کارمند میگوید کدام مشتری به سقفش نزدیک است و کدام دیر پرداخت میکند. کارشناس صدور باید بداند آیا رزرو را میشود به حساب مشتری صادر کرد یا نه. لازم نیست بداند آن حساب چقدر از خط عبور کرده است.
مشتریان شعبههای دیگر
آژانسهایی که دو شعبه دارند، مثلاً دفتر مرکزی و یک کانتر در مرکز خرید، معمولاً یک فهرست مشتری مشترک دارند چون سادهتر است. هزینهاش وقتی معلوم میشود که کارمند یک شعبه با مشتریان هر دو شعبه میرود، یا یک مشتری در همان بعدازظهر از دو شعبه دو قیمت متفاوت میگیرد. اینکه هر شعبه رزروها و مشتریان خودش را ببیند و مالک و حسابداری همه را، پیشفرضی است که ارزش داشتن دارد.
خروج کارمند: همان روز، نه همان ماه
روزی که کسی میرود، روزی است که دسترسیاش تمام میشود. نه وقتی که بخش IT فرصت کند، چون بیشتر آژانسهای کوچک اصلاً IT ندارند، و اگر جدایی دوستانه نیست، نه در پایان دوره اطلاعرسانی. دسترسی به سیستم رزرو یعنی دسترسی به فهرست مشتریان شما، و فهرست مشتریان همان چیزی است که کارمند در حال رفتن بیش از هر چیز میخواهد با خودش ببرد.
سیستم رزرو بخش آسان ماجراست. دسترسی در همهچیزِ اطراف آن زنده میماند. چکلیستی که جواب میدهد:
- کاربر او را در پلتفرم رزرو غیرفعال کنید و مطمئن شوید ورود بعدی ناموفق است.
- هر رمزی را که با او به اشتراک گذاشته شده بود عوض کنید: اکسترانت تأمینکنندگان، پرتال ایرلاینها، صندوق ایمیل آژانس که آن را میخواند.
- او را از گروههای واتساپ یا تلگرام که مشتریان و تأمینکنندگان درخواستهایشان را آنجا میفرستند حذف کنید.
- رزروهای باز او را به همکاری مشخص با نام معین بسپارید، تا تغییر برنامه پرواز هفته آینده در صندوقی که کسی نمیخواند گم نشود.
- تاریخ و اینکه هر مرحله را چه کسی انجام داد یادداشت کنید. ممکن است بعداً از شما بپرسند.
هر جا که میشود، غیرفعال کنید نه حذف. حذف کاربر ممکن است رزروهایی را که ثبت کرده بیصاحب بگذارد؛ غیرفعالسازی ورود را متوقف میکند ولی سابقه را به یک نام متصل نگه میدارد.
نامهای کاربری مشترک هر سطر این فهرست را سختتر میکنند. اگر پنج نفر از یک حساب استفاده میکردند، قطع دسترسی یکی یعنی عوض کردن رمز برای چهار نفر دیگر، و درست به همین دلیل انجام نمیشود. حساب فردی اینجا یک تعارف نیست. همان چیزی است که اصلاً قطع دسترسی کارمند خارجشده را ممکن میکند.
سوابق عملیات وقتی اختلافی پیش میآید
اختلافها در صنعت سفر الگوی مشخصی دارند. مشتری میگوید هیچکس به او نگفته بلیت غیرقابل استرداد است. ایرلاین برای رزروی که خارج از شرایط نرخ صادر شده ADM میفرستد. هتل اصرار دارد درخواست کنسلی بعد از مهلت لغو رایگان رسیده. هر کدام با یک سابقه حل میشود، و سابقهای که لازم دارید باید به سه سؤال جواب دهد: چه کسی انجام داد، کِی، و در آن لحظه چه چیزی روی صفحه میدید.
«چه کسی» و «کِی» فقط با حسابهای فردی ممکن است. «چه میدید» یعنی نگهداشتن قوانین نرخ و قیمتی که هنگام رزرو نمایش داده شد، نه فقط بلیت نهایی. یادداشتهایی که هنگام ثبت رزرو گرفته میشود، همان موضوع نوشته ما درباره مدیریت رزرو سفر مشتریان، نیمی از این سابقه است.
اگر سیستم شما تاریخچه عملیات هر کاربر را نگه میدارد، بپرسید چه مدت نگه میدارد و آیا کارکنان میتوانند آن را ویرایش کنند. اگر هیچ چیزی نگه نمیدارد، یادداشتی کوتاه روی هر رزرو که چه کسی و از چه راهی شرایط را با مشتری تأیید کرده، نسخه دستی آن است. ناقص است، ولی وقتی باید به ایرلاین جواب بدهید از هیچ بهتر است.
همین تفکیک در سمت مشتری
شرکتهایی که از طریق حساب نزد شما رزرو میکنند، همین تفکیک را در تیم خودشان میخواهند: هماهنگکنندهای که برای همه رزرو میکند، مدیرانی که تأیید میکنند، و مسافرانی که فقط سفرهای خودشان را میبینند. اگر به شرکتها میفروشید، ارزش دارد هنگام باز کردن حساب این موضوع را مطرح کنید؛ نوشته ما درباره اینکه حساب رزرو سفر سازمانی واقعاً چه چیزی را عوض میکند به آن سمت ماجرا میپردازد.
سامان دادن سطح دسترسی کارکنان آژانس مسافرتی در یک بعدازظهر
این یک پروژه نیست. هر tenant روی پلتفرم ما پنل مدیریت خودش را دارد با دسترسیهای نقشمحور برای کارکنان، در کنار رزروها، مشتریان، مارکآپها و گزارشهای خودش؛ پس در سمت ما کار فقط تصمیم گرفتن درباره این است که چه کسی کجا قرار بگیرد. اگر میخواهید پیش از جابهجا کردن کسی، تیمتان را با این نقشها تطبیق دهید، به ما بگویید تیمتان چطور سازماندهی شده. هر سیستمی که استفاده میکنید، آن بعدازظهر تقریباً این شکلی است:
- فهرست همه کسانی را که امروز میتوانند وارد شوند تهیه کنید، از جمله آنهایی که رفتهاند.
- هر نفر را در یکی از نقشهای جدول بگذارید، و درباره موارد مرزی همین حالا بحث کنید، نه وسط یک اختلاف.
- حساب کسانی را که رفتهاند ببندید، و به هر کس که مانده نام کاربری مخصوص خودش را بدهید.
- با حساب یک کارشناس تازهکار وارد شوید و بررسی کنید که نرخ net و مانده اعتبار واقعاً پنهان باشند.
- بنویسید چه کسی اجازه تأیید استرداد دارد، و آن را جایی بگذارید که همه کانتر ببینند.
مرحله چهارم همان است که همه از آن میگذرند، و همان است که اهمیت دارد. صفحهها اغلب بیش از آنچه نام نقشها نشان میدهد نمایش میدهند؛ ستون حاشیه سود در یک گزارش، قیمت net در صفحه جزئیات رزرو. نقشی به نام «کارشناس» که هنوز نرخ net را نشان میدهد، دسترسی نیست. فقط یک برچسب است.