رفتن به محتوا
وبلاگ

حساب رزرو سفر سازمانی واقعاً چه چیزی را عوض می‌کند

تحریریه Tekravel
نوشته‌شده با کمک هوش مصنوعی

سومین روز کاری ماه است و یک نفر در واحد مالی دارد هزینه‌های سفر را تطبیق می‌دهد. جلویش چهارده ایمیل تأیید رزرو است که از یازده صندوق ایمیل فوروارد شده، سه کارت اعتباری شخصی، صورتحساب هتلی به ارزی که هیچ‌کس انتظارش را نداشت، و یک پرواز به دبی که دو بار آمده است — یک بار خود مسافر رزرو کرده، یک بار دستیارش، هر دو استرداد شده‌اند، با مبلغ‌های متفاوت. کسی اشتباهی نکرده. فقط شرکت هیچ‌وقت جایی نداشته که همهٔ سفرهایش آنجا باشد.

حساب رزرو سفر سازمانی برای حل همین مشکل است، و ارزش دارد دقیق بگوییم چه چیزی را عوض می‌کند، چون استفادهٔ مشترک از یک نام کاربری در سایت رزرو همان چیز نیست. ورود مشترک به همه یک رمز می‌دهد. حساب به شرکت یک سابقه می‌دهد.

برای هر سفر یک سابقه، نه انبوهی از تأییدیه‌های شخصی

وقتی کارکنان خودشان رزرو می‌کنند، هر رزرو مال کسی است که آن را انجام داده. تأییدیه به ایمیل او می‌رود، بلیت با کارت او پرداخت می‌شود، تاریخچهٔ تغییرات در حساب او می‌ماند. اگر وقتی ایرلاین پرواز را جابه‌جا می‌کند او در مرخصی باشد، شرکت خبر را از مسافری می‌شنود که در فرودگاه ایستاده.

در حساب تجاری، رزرو مال شرکت است و به مسافر وصل می‌شود. شبیه یک جزئیات بایگانی به نظر می‌رسد. در عمل سه چیز را تعیین می‌کند: چه کسی سفر را می‌بیند، چه کسی می‌تواند تغییرش دهد، و پیام تغییر برنامهٔ ساعت دو بامداد به دست چه کسی می‌رسد. یعنی کد رزرو — به زبان ایرلاین‌ها PNR — جایی است که دفتر می‌تواند پیدایش کند بی‌آنکه از کسی بخواهد صندوق ایمیلش را بگردد.

آزمون مفید، هر ارائه‌دهنده‌ای را که بررسی می‌کنید: از او بخواهید یک سفرِ یک مسافر و هر چه به آن وصل است را نشانتان دهد — بلیت، هتل، پرداخت، ردیف صورتحساب، هر تغییری از ابتدا. اگر چهار صفحه و یک ایمیل لازم شد، آن یک سابقه نیست.

چه کسی برای چه کسی رزرو کند و چه کسی باید تأیید کند

بیشتر شرکت‌ها طراحی را همین‌جا خراب می‌کنند؛ معمولاً یا بیش از حد آزاد، یا آن‌قدر سخت‌گیر که آدم‌ها دوباره با کارت خودشان رزرو کنند.

در واقع سه نقش را باید از هم جدا کرد. مسافر، که نامش روی بلیت است. رزروکننده، که ممکن است خود مسافر باشد، یک دستیار، یا مدیر دفتری که برای کل تیم رزرو می‌کند. و تأییدکننده، که پیش از قطعی شدن هزینه آن را تأیید می‌کند. در شرکتی پنج‌نفره ممکن است هر سه نقش با یک نفر باشد. شرکتی که هر ماه تیم فروشش را به دبی می‌فرستد نباید این‌طور باشد.

پرسش‌هایی که پیش از هر تنظیمی باید جواب داد:

  • دستیار فقط برای همکاران مشخص‌شده رزرو می‌کند یا برای هر کسی در شرکت؟
  • آیا رزرو بالاتر از مبلغی معین، یا در کلاس پروازی خاص، به تأیید فرد دیگری نیاز دارد — و در این فاصله چه بر سر نرخ می‌آید؟ نرخ‌های پروازی برای همیشه نگه داشته نمی‌شوند و مرحلهٔ تأییدی که دو روز طول بکشد ممکن است بیش از صرفه‌جویی‌ای که قرار بود حفظ کند هزینه بتراشد.
  • آیا تأییدکننده گزینه‌هایی را که رزروکننده کنار گذاشته می‌بیند، یا فقط گزینهٔ انتخاب‌شده را؟
  • چه کسی می‌تواند کنسل کند؟ سریع‌ترین جای از دست رفتن پول، کنسلی است.

همهٔ سیستم‌های رزرو تأیید را یک‌جور مدیریت نمی‌کنند و بعضی اصلاً ندارند؛ در آن صورت آژانسی که حساب شما را اداره می‌کند ممکن است آن را با فرایند اعمال کند — یک تماس، یک ایمیل، فردی مشخص که تأیید می‌کند. بپرسید کدام است. هر دو می‌توانند جواب بدهند. چیزی که جواب نمی‌دهد این است که فرض کنید کنترلی هست در حالی که نیست.

تسویهٔ متمرکز به‌جای درخواست هزینه

تغییر مالی اولین چیزی است که واحد مالی متوجهش می‌شود. وقتی کارکنان خودشان پرداخت می‌کنند، هر سفر یک درخواست هزینه می‌سازد، رسیدی که شاید بخواند شاید نخواند، یک بازپرداخت و صورت‌حساب کارتی به نام کس دیگر. با حساب تجاری، صورتحساب مستقیم به نام شرکت صادر می‌شود — یا هنگام رزرو با کارت شرکت پرداخت می‌کند، یا با سقف اعتبار رزرو می‌کند و بر اساس صورتحساب تسویه می‌کند.

مدل دوم همان است که کاغذبازی را حذف می‌کند، و دانستن اینکه در سمت ارائه‌دهنده چطور کار می‌کند کمک می‌کند. در سیستم‌های رزروی که برای صنعت گردشگری ساخته شده‌اند، می‌توان به مشتری تجاری سقف اعتبار داد و هر رزرو از آن کم می‌کند تا شرکت تسویه کند. صورتحساب تسویه — یک صورتحساب برای رزروهای یک دوره به‌جای یک رسید برای هر بلیت — بخش داخلی چنین سیستم‌هایی است، نه صفحه‌گسترده‌ای که کسی کنارش نگه می‌دارد.

کارکنان رزرو و درخواست هزینه می‌کنندحساب تجاری، کارت شرکتحساب تجاری اعتباری
چه کسی هنگام رزرو پرداخت می‌کندمسافرشرکتهنوز هیچ‌کس — از سقف کم می‌شود
واحد مالی چه دریافت می‌کندبرای هر سفر یک درخواست، همراه رسیدردیف‌های کارت به‌علاوهٔ تأییدیه‌های رزرویک صورتحساب تسویه برای هر دوره
کجا خراب می‌شودرسیدهای گمشده؛ کارکنان هفته‌ها از جیب خرج می‌کنندپر شدن سقف کارت وسط سفر؛ تطبیق ردیف‌های کارت با رزروهاسقف خیلی پایین و توقف رزروها؛ تسویهٔ دیرهنگام
مناسب چه کسی استچند سفر در سالسفرهای منظم، شرکت‌هایی که نمی‌خواهند اعتبار تأمین‌کننده بگیرندسفرهای پرتعداد و واحد مالی‌ای که به‌موقع تسویه می‌کند

ممکن است با ردیف آخر موافق نباشید. برخی شرکت‌های پرسفر عمداً با کارت می‌مانند، چون نمی‌خواهند تأمین‌کننده‌ای رابطهٔ اعتباری با آن‌ها داشته باشد. انتخاب معقولی است. نکته این است که این انتخاب را آگاهانه بکنید، نه اینکه چون کسی ستون سوم را راه نینداخته به ستون اول سُر بخورید.

اشتباه در این کار واقعاً چقدر هزینه دارد

به‌ندرت فاجعه. معمولاً نشتی آرام.

رزرو تکراری که با مبلغی کمتر از آنچه پرداخت شده بود استرداد شد. هتل غیرقابل‌استردادی که کسی کنسلش نکرد چون کسی نمی‌دانست جلسه عقب افتاده. مسافری که جریمهٔ تغییر را با کارت خودش پای کانتر فرودگاه داد و سه ماه بعد، وقتی بودجه بسته شده بود، درخواستش را آورد. کارمندی که از شرکت رفت و نام کاربری ایرلاینی را که سفرهایش با آن رزرو شده بود با خودش برد. و هزینه‌ای که هیچ‌کس در گزارش نمی‌نویسد: کارکنان مالی که روزهای اول هر ماه را به‌جای کار اصلی‌شان صرف تطبیق ایمیل‌ها با ردیف‌های کارت می‌کنند.

شکست برعکس، کنترل افراطی است. زنجیرهٔ تأییدی که رزرو را تا گران شدن نرخ نگه می‌دارد، یا سیاستی آن‌قدر تنگ که نیمی از سفرها استثنا بخواهند، آدم‌ها را مستقیم به کارت خودشان برمی‌گرداند. آن‌وقت هم حساب دارید و هم درخواست هزینه، که از هر کدام به‌تنهایی بدتر است.

پیش از افتتاح حساب رزرو سفر سازمانی چه چیزهایی آماده باشد

افتتاحش معمولاً سریع است. در بیشتر سایت‌های رزرو صنعت گردشگری، مشتری تجاری آنلاین ثبت‌نام می‌کند و آژانس ممکن است پیش از فعال شدن رزرو، شرکت را دستی بررسی کند. چیزی که وقت می‌گیرد اطلاعاتی است که از شما می‌خواهند — و تصمیم‌های پشت آن، که مال شماست، نه ارائه‌دهنده.

  1. مشخصات ثبتی شرکت دقیقاً همان‌طور که باید روی صورتحساب بیاید، به‌علاوهٔ شناسهٔ مالیاتی اگر صورتحساب‌هایتان باید آن را داشته باشند.
  2. فهرست مسافران با نام‌هایی که دقیقاً مطابق گذرنامه نوشته شده. غلط املایی نام روی بلیت یعنی جریمهٔ تغییر، یا بلیت جدید.
  3. چه کسی برای چه کسی رزرو می‌کند. به‌صورت فهرست نام بنویسید، نه به‌صورت اصل کلی.
  4. قواعد تأیید، اگر می‌خواهید، و کسی که وقتی خود تأییدکننده در سفر است جایش را می‌گیرد.
  5. مدل پرداخت — کارت شرکت یا اعتبار — و اگر اعتبار، سقفی که واقعاً لازم دارید، که پرمشغله‌ترین ماه سفر شما تعیینش می‌کند نه ماه متوسط.
  6. مسئول صورتحساب در واحد مالی، و ارزی که می‌خواهید صورتحساب به آن صادر شود، مثلاً درهم یا دلار.
  7. شمارهٔ تماس خارج از ساعت اداری در سمت ارائه‌دهنده. پیش از آنکه لازمش داشته باشید بگیرید، نه جلوی گیت.

اگر ارائه‌دهنده نتواند بگوید هر کدام از این‌ها چطور مدیریت می‌شود، همین بیشتر آنچه را باید دربارهٔ آن حساب بدانید به شما گفته است.

آژانس‌های بیشتری که به شرکت‌ها خدمات می‌دهند این رزروها را به‌جای ایمیل و تلفن، روی سایت رزرو خودشان می‌گیرند، با ورود تجاری و اعتباری که همان‌جا مدیریت می‌شود. بعضی از آن‌ها این کار را روی پلتفرمی مثل پلتفرم ما انجام می‌دهند؛ بخش سازمانی آن اینجا توضیح داده شده. اگر آژانس هستید و فکر می‌کنید آیا به مشتریان سازمانی خودتان حساب تجاری بدهید یا نه، این گفت‌وگو با تیم ما شروع می‌شود.

در هر حال، آزمون همان آزمون ابتداست: یک سفر، یک مسافر، یک سابقه. هر چیز دیگری در حساب برای این است که همین‌طور بماند.

تحریریه Tekravel

میز فناوری سفر

میز فناوری سفر Tekravel برای اهل صنعت می‌نویسد: صاحبان آژانس‌ها، کنسولیدیتورها و توسعه‌دهندگانی که آن‌ها را یکپارچه می‌کنند. هر مقاله پیش از انتشار با همان پلتفرمی که توصیفش می‌کند بررسی می‌شود.