เอเจนซี่ที่ไม่มี IATA: ใครเป็นผู้ออกตั๋วให้คุณจริงๆ

ลูกค้าอยากได้สองที่นั่งจากกรุงเทพฯ ไปโตเกียวในวันศุกร์ คุณหาค่าโดยสารเจอ รับเงินมา แล้วอีตั๋วก็เข้ากล่องอีเมลของลูกค้า พร้อมชื่อสายการบินและหมายเลขตั๋วที่เอเจนซี่ของคุณไม่เคยสร้างขึ้นเอง ระหว่างหน้าจอของคุณกับอีเมลฉบับนั้น มีบริษัทที่ถือหมายเลข IATA ทำส่วนที่คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ทำ การส่งต่อนี้แหละคือความหมายที่แท้จริงของการออกตั๋วของเอเจนซี่ที่ไม่มี IATA เอเจนซี่ส่วนใหญ่ที่ขายตั๋วเครื่องบินทำงานแบบนี้ หลายแห่งทำมาหลายปี โดยไม่เคยมองให้ชัดว่าใครยืนอยู่เบื้องหลังตั๋วใบนั้น
การมองให้ชัดคุ้มค่ากับเวลาสักหนึ่งบ่าย เพราะการส่งต่อนี้เป็นตัวตัดสินว่าใครต้องจ่ายเมื่อมีอะไรผิดพลาด
ห่วงโซ่นี้ อธิบายแบบง่ายๆ
สายการบินไม่ขายเชื่อให้ใครก็ได้ที่มาขอ พวกเขาขายผ่านตัวแทนที่ได้รับการรับรองแล้ว และเรียกเก็บเงินจากตัวแทนเหล่านั้นผ่านระบบชำระบัญชีที่ IATA ดูแล ชื่อว่า Billing and Settlement Plan ซึ่งมักเรียกสั้นๆ ว่า BSP ตัวแทนที่ได้รับการรับรองจะออกตั๋วในนามสายการบิน รายงานยอดขาย และจ่ายเงินให้สายการบินผ่าน BSP ตามรอบที่กำหนด การรับรองนี้เองที่ทำให้ตั๋วของตัวแทนมีผลเป็นตั๋วของสายการบิน
เอเจนซี่ที่ไม่มี IATA อยู่นอกวงนี้ จึงต้องยืมที่ยืนข้างในมา คุณเป็นคนทำการจอง (ผ่านพอร์ทัล ผ่านเทอร์มินัล GDS ที่คอนโซลิเดเตอร์ให้คุณใช้ หรือผ่านข้อความ) แล้วคอนโซลิเดเตอร์ออกตั๋วบนหมายเลข IATA ของตัวเอง ในสายตาของสายการบิน คอนโซลิเดเตอร์คือผู้ขายที่นั่งนั้น จากนั้นคอนโซลิเดเตอร์จะเรียกเก็บเงินจากคุณตามเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้ และจ่ายสายการบินผ่าน BSP
สามฝ่าย หนี้สองก้อนที่แยกกัน คุณเป็นหนี้คอนโซลิเดเตอร์ คอนโซลิเดเตอร์เป็นหนี้สายการบิน สายการบินไม่เคยได้ยินชื่อคุณเลย จำประโยคสุดท้ายนี้ไว้ เพราะเกือบทุกอย่างที่ตามมาเริ่มต้นจากตรงนี้
ถ้ามีการรับรองของตัวเอง จะได้อะไร และต้องแลกด้วยอะไร
การมีหมายเลขของตัวเองหมายถึงออกตั๋วได้โดยตรง ชำระบัญชีกับสายการบินผ่าน BSP เอง และเก็บค่าคอมมิชชันหรือส่วนต่างค่าโดยสารไว้ทั้งหมดแทนที่จะแบ่งกับคอนโซลิเดเตอร์ และยังหมายถึงชื่อของคุณปรากฏในบันทึกเมื่อสายการบินตรวจสอบยอดขาย
ราคาที่ต้องจ่ายไม่ได้อยู่ที่ค่าธรรมเนียมเป็นหลัก IATA ขอให้ผู้สมัครพิสูจน์ว่าไว้ใจให้ถือเงินของสายการบินได้ ทั้งหลักประกันทางการเงินหรือพันธบัตรที่มีขนาดตามยอดขายที่คาดการณ์ บัญชีที่ผ่านการตรวจสอบ พนักงานที่มีคุณสมบัติ และหลังจากนั้นคือวินัยในการโอนเงินเข้า BSP ให้ตรงเวลาทุกรอบ ไม่ว่าลูกค้าของคุณจะจ่ายคุณแล้วหรือยัง การโอนพลาดรอบมีผลที่ตามมาอย่างรวดเร็ว และหลักประกันนั้นก็นอนอยู่ในธนาคารแทนที่จะได้ทำงานในธุรกิจ
สำหรับเอเจนซี่ที่ขายตั๋วไม่กี่ใบต่อสัปดาห์ การแลกแบบนี้แทบไม่คุ้ม การทำงานโดยไม่มีหมายเลขไม่ใช่ขั้นที่ต้องอาย มันเป็นทางเลือกที่สมเหตุสมผล ตราบใดที่คุณเลือกคอนโซลิเดเตอร์อย่างพิถีพิถันเท่ากับที่จะทุ่มให้การขอรับรอง
หกคำถามที่ควรถามคอนโซลิเดเตอร์ก่อนการจองครั้งแรก
ถามเป็นลายลักษณ์อักษร ตัวคำตอบสำคัญน้อยกว่าว่าคำตอบกลับมาชัดเจนหรือไม่
- ราคาเน็ตหรือราคาประกาศ และฉันจะเห็นมาร์จินของตัวเองที่ไหน? คอนโซลิเดเตอร์ให้ราคาเน็ตที่คุณบวกมาร์กอัปเอง หรือให้ราคาประกาศพร้อมค่าคอมมิชชันคืน? แบบไหนก็ใช้ได้ แต่การไม่รู้ว่าตัวเองอยู่แบบไหนนั้นใช้ไม่ได้
- เงื่อนไขเครดิตเป็นอย่างไร? เงินมัดจำล่วงหน้า วงเงินเครดิต ระยะเวลาชำระ และจะเกิดอะไรขึ้นกับการจองที่คุณพยายามทำตอนเกินวงเงินแล้ว คุณต้องการกฎ ไม่ใช่ความเมตตาของใครคนหนึ่ง
- เงินคืนเดินทางอย่างไร? เมื่อลูกค้ายกเลิก สายการบินคืนเงินให้ตัวแทนที่ออกตั๋ว ไม่ใช่คุณ ถามว่าคอนโซลิเดเตอร์ใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะส่งเงินต่อ หักเงินคืนกับใบแจ้งยอดรอบถัดไปของคุณหรือไม่ และหักอะไรไปบ้างระหว่างทาง
- ADM ถูกส่งต่อมาที่ฉันไหม และมีหลักฐานอะไร? Agency Debit Memo จะตกอยู่กับตัวแทนที่หมายเลขของเขาเป็นผู้ออกตั๋ว คอนโซลิเดเตอร์ที่เป็นธรรมจะส่งต่อมาพร้อมเหตุผลจากสายการบินและเปิดให้คุณโต้แย้ง ส่วนที่ไม่เป็นธรรมก็แค่บวกเข้าไปในบิลของคุณ
- ใครเป็นเจ้าของ PNR? ถ้าการจองอยู่ในออฟฟิศ GDS ของคอนโซลิเดเตอร์ คุณแก้ไข ออกตั๋วใหม่ หรือพามันไปด้วยหากวันหนึ่งคุณย้ายออกได้ไหม? เอเจนซี่ที่แตะการจองของตัวเองไม่ได้ ได้ยกลูกค้าของตัวเองให้คนอื่นไปแล้วโดยไม่รู้ตัว
- ตีสองจะเป็นอย่างไร? ตารางบินเปลี่ยน ต่อเครื่องไม่ทัน ลูกค้ายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์เช็กอินแล้วถูกบอกว่าตั๋วใช้ไม่ได้ ใครเป็นคนรับสาย และคุณลงมือแก้ได้เองโดยไม่ต้องรอพวกเขาหรือไม่?
ไม่มีคำถามไหนแปลกประหลาด คอนโซลิเดเตอร์ที่น่าร่วมงานด้วยเคยได้ยินครบทั้งหกข้อมาแล้วและตอบได้ทันทีโดยไม่ลังเล
จากอีเมลและโทรศัพท์ สู่พอร์ทัล
การออกตั๋วแบบไม่มี IATA จำนวนมากยังคงอาศัยการส่งข้อความไปมา เอเจนซี่ขอราคา เดสก์ของคอนโซลิเดเตอร์เสนอราคา เอเจนซี่ยืนยัน มีคนออกตั๋ว แล้วตั๋วก็ส่งกลับมาทางอีเมล มันก็ใช้ได้ แต่ก็หมายความว่าทุกใบเสนอราคาเป็นเพียงชั่วขณะหนึ่งในแชต การกันที่นั่งทุกครั้งขึ้นอยู่กับว่ามีใครคอยดูนาฬิกาอยู่ และใบแจ้งยอดปลายเดือนต้องประกอบขึ้นใหม่ด้วยมือ เราเคยมองวงจรนี้จากฝั่งคอนโซลิเดเตอร์ไว้แล้วในบทความก่อนหน้าเรื่องพอร์ทัลสำหรับซับเอเจนต์
พอร์ทัลเปลี่ยนสิ่งที่เอเจนซี่มองเห็นได้ด้วยตัวเอง บนแพลตฟอร์มนี้ หน้าร้านของคอนโซลิเดเตอร์สามารถบังคับให้ล็อกอินก่อนค้นหา และลงทะเบียนลูกค้าธุรกิจ (ในกรณีนี้คือเอเจนซี่ของคุณ) โดยมีการตรวจสอบด้วยคนหากคอนโซลิเดเตอร์ต้องการอนุมัติทีละราย วงเงินเครดิตของซับเอเจนต์และการออกใบแจ้งหนี้ชำระบัญชีถูกสร้างไว้ในระบบ ไม่ได้เก็บไว้ในสเปรดชีต วงเงินจึงถูกตรวจก่อนที่การจองจะผ่าน และใบแจ้งยอดก็เป็นเอกสารที่มีรายการชัดเจน ผู้เช่าแต่ละรายยังได้แผงผู้ดูแลระบบของตัวเอง พร้อมการจอง ลูกค้า มาร์กอัป และรายงานของตัวเอง
สิ่งที่พอร์ทัลไม่ได้เปลี่ยนคือห่วงโซ่ข้างต้น ตั๋วยังคงออกบนหมายเลขของคอนโซลิเดเตอร์ของคุณ และคำถามเรื่องเงินคืนกับ ADM ก็ยังต้องการคำตอบ พอร์ทัลทำให้คำตอบเหล่านั้นมองเห็นได้ แต่ไม่ได้ทำให้มันดีขึ้น
ราคาที่ต้องจ่ายเมื่อเลือกคอนโซลิเดเตอร์ผิด
ความล้มเหลวที่แพงไม่ใช่การเสนอราคาช้า แต่คือเงินคืน
ลูกค้ายกเลิกทริปครอบครัวภายใต้กฎของค่าโดยสาร คุณบอกเขาว่าเงินจะได้คืน เพราะค่าโดยสารนั้นคืนเงินได้และเป็นสิทธิ์ของเขา สายการบินคืนเงินให้ตัวแทนผู้ออกตั๋วผ่าน BSP จากนั้นคอนโซลิเดเตอร์ก็กักเงินไว้ อาจหักลบกับ ADM เก่าที่คุณไม่เคยเห็น หรือรอรอบของตัวเอง หรือเพียงเพราะไม่มีที่ไหนเขียนไว้ว่าต้องจ่ายคุณเมื่อไร ลูกค้าของคุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีคอนโซลิเดเตอร์อยู่ ในสายตาเขา เงินของเขาอยู่กับคุณ
คุณจึงจ่ายลูกค้าจากบัญชีของตัวเอง แล้วใช้เวลาหลายสัปดาห์ถัดมาตามทวงยอดคงค้างในแชต สำหรับเอเจนซี่เล็กๆ เงินคืนของครอบครัวเดียวที่ถูกกักไว้หนึ่งเดือนอาจลบกำไรของหลายสัปดาห์ที่เงียบสงบไปได้ นี่คือเหตุผลที่คำถามข้อสามและข้อสี่ข้างต้นไม่ใช่งานเอกสาร มันคือคำถามที่ตัดสินว่าสัปดาห์ที่แย่จะยังเป็นแค่สัปดาห์ที่แย่หรือไม่
เมื่อคนอื่นเริ่มจองผ่านคุณ
เอเจนซี่บางแห่งลงเอยอยู่อีกฝั่งของห่วงโซ่นี้ ออฟฟิศเล็กๆ สองสามแห่งเริ่มจองผ่านพวกเขา แล้วก็เพิ่มขึ้นอีก จนวันหนึ่งพวกเขากลายเป็นคนตอบหกคำถามเดียวกันนี้ให้คนอื่น ถ้าธุรกิจของคุณกำลังมุ่งไปทางนั้น หน้าคอนโซลิเดเตอร์จะแสดงว่าบัญชีแบบนี้มีอะไรบ้าง ได้แก่ การขายเว็บไซต์ white-label ให้ซับเอเจนต์ของคุณเอง การแบ่งปันคอนเทนต์ซัพพลายเออร์ของคุณกับเครือข่าย และการทำหน้าที่เป็นคอนโซลิเดเตอร์ของพวกเขา ถ้าตอนนี้คุณต้องการแค่เว็บไซต์จองภายใต้แบรนด์ของตัวเอง ตัวช่วยสร้างเว็บไซต์จะสร้างให้บนซับโดเมนของแพลตฟอร์มโดยไม่ขอบัตร