GDS สำหรับเอเจนซี่ท่องเที่ยว: สัญญาคือตัวตัดสิน

เอเจนซี่แห่งนี้ขายตั๋วเครื่องบินแบบที่เอเจนซี่เล็กๆ จำนวนมากทำกัน ราคามาจากพอร์ทัลของ consolidator ใบเสนอราคาส่งทาง LINE และ consolidator ออกตั๋วให้เมื่อลูกค้าจ่ายเงินแล้ว ระบบนี้ใช้ได้ จนวันหนึ่งตัวแทนซัพพลายเออร์แวะมา หรืออดีตเพื่อนร่วมงานที่ตอนนี้บริหารออฟฟิศใหญ่กว่าพูดขึ้นมาระหว่างกินกาแฟว่า เอเจนซี่ตัวจริงต้องมี GDS ของตัวเอง เจ้าของกลับบ้าน ค้นหาว่า GDS ไหนดีที่สุดสำหรับเอเจนซี่ แล้วใช้ทั้งคืนเทียบภาพหน้าจอแสดงราคา
การเทียบแบบนั้นเริ่มผิดที่ ระบบ GDS สำหรับเอเจนซี่ท่องเที่ยว ต่างกันที่หน้าจอก็จริง แต่สิ่งที่ตัดสินว่าระบบหนึ่งจะคุ้มกับออฟฟิศของคุณหรือไม่ เขียนอยู่ในสัญญาและอยู่ในการทำงานของคุณเอง ใครเป็นคนออกตั๋ว คุณผูกพันกับอะไร ใครจะนั่งหน้าเทอร์มินัล และการจองไปอยู่ที่ไหนหลังจากทำเสร็จ เอเจนซี่สองแห่งเซ็นกับ GDS เดียวกันในวันเดียวกัน อาจได้ผลตรงข้ามกันเลย
GDS ให้อะไรกับเอเจนซี่ และไม่ให้อะไร
GDS คือช่องทางการจอง ผ่านช่องทางนี้ พนักงานที่ผ่านการฝึกจะค้นที่นั่งของสายการบิน กันที่นั่งไว้ใน PNR คิดราคาตามกฎค่าโดยสาร และดูตารางบินกับที่นั่งว่างแบบที่วงการใช้กันมาหลายสิบปี สำหรับเอเจนซี่ที่ทำเส้นทางซับซ้อน กรุ๊ปทัวร์ หรือมีการเปลี่ยนแปลงบ่อย หน้าจอทำงานแบบนี้มีประโยชน์จริง เจ้าหน้าที่ที่เก่งบนเทอร์มินัลทำงานได้เร็วมาก
สิ่งที่ค่าสมาชิกไม่ได้ให้คุณ คือรายการที่ทำให้หลายคนแปลกใจ:
- สิทธิ์ออกตั๋ว การจองกับการออกตั๋วเป็นสิทธิ์คนละอย่าง การออกตั๋วในนามตัวเองหมายถึงต้องได้รับการรับรองและมีภาระการชำระบัญชีตามมา ถ้าไม่มี consolidator หรือ host agency ก็ยังเป็นผู้ออกตั๋วอยู่ดี คุณกลับไปอยู่ในรูปแบบเดิม แค่มีสัญญาเพิ่มอีกหนึ่งฉบับ
- เครดิตกับสายการบิน GDS ไม่ได้ให้ยืมเงินหรือให้วงเงิน ใครเป็นผู้ออกตั๋วก็แบกภาระการชำระบัญชี และเป็นคนกำหนดเงื่อนไขกับคุณ
- เว็บไซต์ เทอร์มินัลมีไว้ให้พนักงาน ลูกค้ามองไม่เห็น และไม่มีอะไรบนนั้นกลายเป็นหน้าเว็บที่ลูกค้าจองเองได้
- มาร์กอัป ลูกค้า และรายงาน การจองอยู่ใน GDS การนำมันไปเป็นใบแจ้งหนี้ ข้อมูลลูกค้า และตัวเลขรายเดือน เป็นงานของ mid-office หรือ back-office ซึ่งมักทำด้วยซอฟต์แวร์อื่นหรือทำมือ
ถ้าเหตุผลที่อยากได้ GDS คือ "อยากดูเป็นเอเจนซี่ตัวจริง" ควรอ่านรายการนี้สองรอบ สิ่งที่ทำให้ลูกค้ามองว่าเอเจนซี่เป็นตัวจริง ส่วนใหญ่อยู่นอกเทอร์มินัล
คำถามที่ตัดสินต้นทุน ก่อนใครจะเปิดหน้าจอให้คุณดู
ทุก GDS ค้นหา จอง และคิดราคาได้ การเดโมพิสูจน์ได้แค่นั้น เอาคำถามเหล่านี้ไปถามตัวแทนผู้ให้บริการแทน และขอคำตอบเป็นลายลักษณ์อักษร:
- ใครออกตั๋ว? คุณได้รับการรับรองเอง หรือใช้ consolidator ที่ทำงานด้วยอยู่แล้ว? ถ้าเป็น consolidator เขายอมรับการจองที่ทำจากออฟฟิศ GDS ของคุณไหม และด้วยเงื่อนไขอะไร?
- คุณผูกพันยอดจองไว้เท่าไร? สัญญาเอเจนซี่จำนวนมากผูกกับปริมาณการจอง ถามว่าข้อผูกพันคืออะไร วัดอย่างไร และเกิดอะไรขึ้นแน่ๆ ในเดือนที่เงียบ
- ใครจะใช้เทอร์มินัล? ระบุชื่อคนนั้นเลย ถามว่าฝึกอย่างไร ใช้เวลานานเท่าไรกว่าจะทำงานได้จริง และการจองของคุณจะเป็นอย่างไรเมื่อคนนั้นลาพักหรือลาออก
- การจองไปที่ไหนต่อ? PNR กลายเป็นใบแจ้งหนี้ ข้อมูลลูกค้า และบรรทัดในรายงานรายเดือนได้อย่างไร? ถ้าคำตอบคือ "พนักงานพิมพ์ใหม่" ให้นับเวลานั้นด้วย
- คอนเทนต์ของคุณอยู่ในนั้นไหม? ถ้าลูกค้าส่วนใหญ่บินกับสายการบินที่ขายนอกช่องทางดั้งเดิม หรือจองโรงแรมและแพ็กเกจมากกว่าตั๋ว ให้เช็กว่า GDS แสดงสิ่งที่ลูกค้าซื้อจริง
- ออกจากสัญญาต้องจ่ายเท่าไร? ระยะเวลาแจ้งล่วงหน้า การยกเลิกก่อนกำหนด และประวัติ PNR ของคุณจะเป็นอย่างไร คุณมีแนวโน้มจะเปลี่ยนในภายหลังมากกว่าที่คิดวันนี้
สังเกตว่าไม่มีคำถาม "GDS ไหนดีที่สุด" เมื่อตอบหกข้อนี้ได้สำหรับผู้ให้บริการสองราย การเปรียบเทียบมักชัดขึ้นเอง และหน้าจอกลายเป็นเรื่องรอง
คำถามเรื่อง NDC อยู่ในข้อห้า และมีบทความของมันเอง: NDC เปลี่ยนอะไรและไม่ได้เปลี่ยนอะไร อธิบายไว้สำหรับคนที่ต้องเชื่อมต่อ ถ้าคุณไม่เคยมีสิทธิ์ออกตั๋วเอง เอเจนซี่ที่ไม่มี IATA ออกตั๋วได้อย่างไร อธิบายรูปแบบที่คุณใช้อยู่แล้ว และทำไมอาจไม่ต้องเปลี่ยน
สี่วิธีขายตั๋วเครื่องบิน เทียบกันตรงๆ
สัญญา GDS เป็นคำตอบหนึ่งของคำถาม "เราควรขายตั๋วอย่างไร" ไม่ใช่คำตอบเดียว และสำหรับบางออฟฟิศก็ไม่ใช่คำตอบที่ดีที่สุด นี่คือสี่รูปแบบที่เอเจนซี่เล็กใช้กันจริง
| GDS และออกตั๋วเอง | GDS แต่ consolidator ออกตั๋ว | พอร์ทัล B2B ของ consolidator | เว็บจองแบรนด์ตัวเองบนคอนเทนต์ซัพพลายเออร์ | |
|---|---|---|---|---|
| ใครออกตั๋ว | คุณ | consolidator | consolidator | ขึ้นกับข้อตกลงซัพพลายเออร์เบื้องหลังเว็บ |
| คุณเซ็นอะไร | สัญญา GDS บวกการรับรองและภาระที่ตามมา | สัญญา GDS บวกเงื่อนไขของ consolidator | เงื่อนไขของ consolidator | เงื่อนไขของแพลตฟอร์ม การเข้าถึงซัพพลายเออร์ตามที่ตกลง |
| ใครต้องฝึก | พนักงานเทอร์มินัลและพนักงานออกตั๋ว | พนักงานเทอร์มินัล | ใครก็ได้ที่ใช้เว็บเป็น | พนักงานบนแผงแอดมิน ลูกค้าจองเอง |
| ลูกค้าเห็นอะไร | ไม่เห็นอะไร คุณเสนอราคาทางข้อความ | ไม่เห็นอะไร คุณเสนอราคาทางข้อความ | ไม่เห็นอะไร คุณเสนอราคาทางข้อความ | เว็บจองภายใต้แบรนด์ของคุณ |
| มาร์กอัป ลูกค้า รายงาน | ซอฟต์แวร์แยกหรือสเปรดชีต | ซอฟต์แวร์แยกหรือสเปรดชีต | เท่าที่พอร์ทัลมีให้ | อยู่ในแอดมินของเว็บเอง |
| ต้นทุนการเปลี่ยนทาง | สูงสุด: ภาระสองชุด | เงื่อนไขออกจากสัญญา GDS | ต่ำ | ต่ำถึงปานกลาง |
ผู้อ่านบางคนจะไม่เห็นด้วยกับแถวสุดท้าย และควรเช็กกับสัญญาของตัวเอง ประเด็นของตารางคือสี่คอลัมน์นี้แก้ปัญหาคนละเรื่อง GDS ตอบโจทย์ "พนักงานต้องการหน้าจอจองที่เร็วและลึกกว่า" เว็บแบรนด์ตัวเองตอบโจทย์ "ลูกค้าควรจองได้โดยไม่ต้องทักมาหาฉัน" เอเจนซี่ที่มีปัญหาแบบที่สองแต่ซื้อทางแก้ของแบบแรก จะผิดหวังกับ GDS ที่ดีอยู่แล้วแท้ๆ
บนแพลตฟอร์มนี้ คอนเทนต์ตั๋วเครื่องบินและโรงแรมมาถึงเอเจนซี่ผ่านกลุ่มซัพพลายเออร์ แต่ละบริการเปิดแยกรายเอเจนซี่ และทุกเอเจนซี่ได้แผงแอดมินของตัวเองที่มีการจอง ลูกค้า มาร์กอัป และรายงาน หน้าร้านแบรนด์ตัวเองเริ่มได้จากวิซาร์ดสมัครโดยไม่ต้องใช้บัตร ถ้าต้องการให้ระบบของคุณเองหรือของพาร์ทเนอร์จองผ่านแพลตฟอร์มแทน API ตั๋วเครื่องบินและโรงแรมเปิดผ่านการพูดคุย ไม่ใช่คีย์แบบบริการตัวเอง ดูว่า travel API ครอบคลุมอะไร ก่อนตัดสินใจว่าการจองของคุณควรเริ่มที่ไหน
เลือกจากหน้าจอแล้วเสียอะไร
ความล้มเหลวไม่ได้หวือหวา มันค่อยๆ มา
เอเจนซี่เซ็นยอดที่ทำได้เฉพาะเดือนที่ดีที่สุดและพลาดในเดือนอื่น ส่วนที่ขาดกลายเป็นบรรทัดในใบแจ้งหนี้ที่ไม่มีใครตั้งงบไว้ พนักงานคนเดียวเรียนเทอร์มินัล พอเขาลาออก การจองที่เขาทำไว้ก็ยากให้คนอื่นดูแลต่อ และคนใหม่ต้องฝึกก่อนจะทำงานได้ PNR กองอยู่ใน GDS ขณะที่บัญชียังทำจากภาพแคปหน้าจอแชต ตัวเลขประจำเดือนจึงไม่เคยตรงกัน และหลังจากทั้งหมดนี้ เอเจนซี่ก็ยังไม่มีเว็บไซต์ เพราะ GDS ไม่เคยจะให้มันตั้งแต่แรก
ทั้งหมดนี้ไม่ได้แปลว่า GDS เป็นความผิดพลาด สำหรับออฟฟิศที่มีสิทธิ์ออกตั๋ว ยอดสม่ำเสมอ และพนักงานที่อยู่กับเทอร์มินัลทั้งวัน มันคือเครื่องมือที่ถูกต้อง แต่การตัดสินใจต้องมาจากหกคำถามข้างบน ไม่ใช่จากว่าหน้าจอราคาไหนดูชัดที่สุดในเดโม