เทคโนโลยีของโฮลเซลเลอร์ท่องเที่ยวที่ไม่มีใครเดโมให้ดู

ระบบของโฮลเซลเลอร์ท่องเที่ยวทุกเจ้าถูกขายด้วยวิธีเดียวกัน คือเดโมเริ่มที่หน้าค้นหา ใครสักคนพิมพ์กรุงเทพฯ–ลอนดอน หน้าราคาตั๋วขึ้นมา คลิกราคาหนึ่ง ได้ PNR แล้วทุกคนในห้องก็พยักหน้า จากนั้นโน้ตบุ๊กก็ปิดลง และไม่มีใครให้คุณดูว่าเกิดอะไรขึ้นในเช้าวันอังคาร ตอนที่เอเจนต์ย่อยในเชียงใหม่อยากเลื่อนตั๋วเมื่อวานไปเป็นวันศุกร์ สายการบินเปลี่ยนตารางบินในการจองของคุณหกรายการเมื่อคืน และนักบัญชีถามว่าทำไมสเตทเมนต์ของซัพพลายเออร์กับรายงานยอดขายของคุณเองถึงต่างกันเป็นจำนวนที่ไม่มีใครอธิบายได้
ครึ่งหลังนั้นต่างหากคือเหตุผลที่ต้องมีระบบ หน้าค้นหาใครก็ซื้อได้ แต่งานหลังบ้านของ consolidator อย่างคิวงาน การออกตั๋วใหม่ และเงินที่เคลื่อนไหวหลังออกตั๋ว คือสิ่งที่ตัดสินว่าคุณจะโตจากเอเจนต์ย่อยยี่สิบรายเป็นสองร้อยรายได้โดยไม่ต้องจ้างคนเพิ่มทุกสิบรายหรือไม่
บทความนี้ว่าด้วยครึ่งนั้น ว่าควรขออะไร ควรทดสอบอะไรก่อนเซ็นสัญญา และโฮลเซลเลอร์มักพบว่าขาดอะไรไปเมื่อสายเกินไปตรงไหน
สองซีกของเทคโนโลยีโฮลเซลเลอร์ท่องเที่ยว
แบ่งระบบเป็นสองซีกในหัวก่อนจะประเมินอะไรทั้งนั้น ซีกหน้าทำหน้าที่ขาย ได้แก่ ที่นั่งว่าง การตั้งราคา มาร์กอัปแยกตามเอเจนต์ย่อย การจอง และการออกตั๋ว ซีกหลังดูแลสิ่งที่ขายไปแล้ว ได้แก่ การเปลี่ยนแปลง การยกเลิก การคืนเงิน ใบเพิ่มหนี้และลดหนี้ เครดิตของเอเจนต์ย่อย การเคลียร์ยอด และรายงานที่แปลงทั้งหมดเป็นตัวเลขที่ฝ่ายการเงินยอมเซ็น
ผู้ขายระบบใช้เวลาเดโมไปกับซีกแรกเพราะมันดูง่าย โฮลเซลเลอร์เสียเงินในซีกหลังเพราะมันดูไม่ออก
Mid-office: ตั๋วไปไหนหลังขายแล้ว
"Mid-office" คือชื่อที่คนในวงการใช้เรียกทุกอย่างระหว่างการจองกับบัญชี มันไม่หวือหวา และเป็นที่ที่เวลาของพนักงานหายไปอย่างเงียบๆ
คิวงาน
โฮลเซลเลอร์ทุกรายมีคิวงาน ไม่ว่าจะเรียกแบบนั้นหรือไม่ ทั้งการจองที่ถือที่นั่งไว้และต้องออกตั๋วก่อนหมดเวลา การเปลี่ยนตารางบินที่รอคนกดยอมรับหรือจองใหม่ คำขอคืนเงินที่รอสายการบิน และข้อความจากเอเจนต์ย่อยที่ต้องตอบ คำถามไม่ใช่ว่าระบบมีหน้าจอชื่อ "คิว" หรือไม่ แต่คือทุกรายการมีเจ้าของ มีกำหนดเวลา และมีสถานะที่มองเห็นได้หรือไม่ เพื่อให้การจองที่หมดเวลาออกตั๋วตอน 23:40 ไม่ต้องขึ้นอยู่กับว่าจะมีใครจำได้
ถ้าวันนี้คิวของคุณคือกลุ่ม LINE กับกล่องอีเมลรวม ลองจดทุกประเภทงานที่เข้ามาตรงนั้นเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ รายการนั้นคือความต้องการ mid-office ของคุณ และมีประโยชน์กว่าตารางฟีเจอร์ของผู้ขายรายไหน
การออกตั๋วใหม่
การ reissue ไม่เคยเป็นแค่ตั๋วใบใหม่ มีส่วนต่างค่าโดยสาร ค่าปรับการเปลี่ยน บางครั้งมีส่วนต่างภาษี และต้องตัดสินว่าใครจ่ายส่วนไหน ผู้โดยสาร เอเจนต์ย่อย หรือคุณ ระบบที่ออกตั๋วใหม่กับสายการบินได้ถูกต้องแต่ไม่แตะยอดคงเหลือของเอเจนต์ย่อย ได้สร้างหนี้ที่ไม่มีใครเจอจนสิ้นเดือน
การคืนเงิน
การคืนเงินเดินด้วยนาฬิกาสองเรือน สายการบินคืนเงินให้คุณตามรอบของสายการบิน ส่วนเอเจนต์ย่อยอยากได้เงินตามรอบของตัวเอง ระบบต้องแยกสถานะไว้ต่างหาก คือขอคืนเงินแล้ว ได้รับเงินคืนจากซัพพลายเออร์แล้ว และส่งต่อเงินคืนให้เอเจนต์ย่อยแล้ว ไม่อย่างนั้นทีมของคุณจะจ่ายเงินคืนที่คุณยังไม่ได้รับ และบางครั้งก็จ่ายรายการที่คุณจะไม่มีวันได้รับ
ใบ ADM
ใบเรียกเก็บเงินจากสายการบิน (ADM) มาถึงหลังการขายหลายสัปดาห์ ส่วนใหญ่เพราะสิ่งที่เอเจนต์ย่อยทำ เช่น ใช้ fare basis ผิด no-show ที่ไม่เคยยกเลิก หรือจองซ้ำ ถ้าระบบผูก ADM กลับไปยังการจองต้นทางและเอเจนต์ย่อยที่ทำรายการไม่ได้ คุณต้องรับไว้เอง นิสัยการทำงานที่ป้องกันไม่ให้ ADM เกิดขึ้นตั้งแต่แรกอยู่ในเช็กลิสต์สำหรับ consolidator เพื่อเลี่ยง ADM จากสายการบิน ส่วนหน้าที่ของ mid-office คือทำให้ใบที่ยังมาถึงลงบัญชีให้ถูกราย
รายงานที่ฝ่ายการเงินยอมรับจริง
ฝ่ายการเงินไม่ได้อยากได้แดชบอร์ด แต่อยากได้แถวข้อมูลที่กระทบยอดกันได้ ขอสิ่งเหล่านี้จากระบบจองสำหรับโฮลเซลทุกเจ้า ในรูปข้อมูลที่ส่งออกได้ ไม่ใช่กราฟไว้ชื่นชม
- ทุกการจองอยู่ในแถวเดียว พร้อมต้นทุน net มาร์กอัปของคุณ ราคาขายของเอเจนต์ย่อย และเอเจนต์ย่อยที่ขาย
- การเปลี่ยนแปลงและการคืนเงินเป็นแถวของตัวเอง ผูกกับการจองต้นทาง ไม่ใช่การแก้ไขทับรายการเดิม
- ยอดคงเหลือรายเอเจนต์ย่อยที่ตรงกับที่คุณออกใบแจ้งหนี้ไป
- ยอดรวมรายซัพพลายเออร์ในช่วงเวลาเดียวกัน เพื่อให้มีตัวเลขไว้ตรวจสเตทเมนต์ของซัพพลายเออร์
ข้อสุดท้ายคือจุดที่การกระทบยอดส่วนใหญ่พัง รายงานว่าคุณขายอะไรไปไม่ใช่รายงานว่าคุณเป็นหนี้ใครเท่าไร และนักบัญชีที่ต้องสร้างอย่างหลังจากอย่างแรกใหม่ในสเปรดชีตจะต้องทำแบบนั้นทุกเดือน ด้วยมือ ตราบเท่าที่ธุรกิจยังเดินอยู่
เครดิตของเอเจนต์ย่อยก็ควรอยู่ที่เดียวกัน วงเงินเครดิตและใบแจ้งหนี้สำหรับเคลียร์ยอดควรเป็นข้อมูลในระบบ ไม่ใช่สเปรดชีตข้างระบบ เพราะทันทีที่มันอยู่ในสเปรดชีต ก็อาจมีการออกตั๋วด้วยวงเงินที่ใช้ไปแล้ว เราเขียนแยกไว้เรื่องวิธีกำหนดและควบคุมวงเงินเครดิตของเอเจนต์ย่อย
บทบาทพนักงานและใครเห็นราคา net
ราคา net คือสมบัติล้ำค่าของโฮลเซลเลอร์ ในออฟฟิศเล็กทุกคนเห็นทุกอย่างเพราะไว้ใจกันหมด แต่เมื่อคนมากขึ้นถึงระดับหนึ่ง นิสัยนั้นกลายเป็นช่องทางที่ราคา net หลุดไปถึงคู่แข่ง หรือมาร์กอัปถูกหั่นเพื่อปิดการขายครั้งเดียวแล้วไม่เคยถูกปรับกลับ
นี่คือการแบ่งสิทธิ์ตั้งต้น ของคุณจะต่างออกไป และควรต่าง ประเด็นคือคุณได้ตัดสินใจเอง ไม่ใช่รับสืบทอดมา
| บทบาท | เห็นต้นทุน net | แก้มาร์กอัป | การคืนเงิน | เครดิตเอเจนต์ย่อย |
|---|---|---|---|---|
| เจ้าของ / ผู้บริหาร | เห็น | แก้ได้ | อนุมัติ | กำหนด |
| การเงิน | เห็น | ไม่ได้ | อนุมัติ | กำหนด |
| ออกตั๋ว / ปฏิบัติการ | เห็น | ไม่ได้ | ดำเนินการ | ไม่มีสิทธิ์ |
| ฝ่ายขาย / ผู้ดูแลลูกค้า | ยังถกเถียงได้ | ภายในกรอบที่กำหนด | ไม่มีสิทธิ์ | ขอได้ |
| พนักงานของเอเจนต์ย่อยเอง | ไม่เด็ดขาด | เฉพาะมาร์กอัปของตัวเอง | ขอได้ | ไม่มีสิทธิ์ |
แถวที่คนชอบเถียงกันคือฝ่ายขาย โฮลเซลเลอร์บางรายอยากให้ผู้ดูแลลูกค้าเห็น net เพื่อต่อรองได้ทันที บางรายเก็บ net ไว้ที่ฝ่ายการเงินแล้วให้ฝ่ายขายแค่ราคาขั้นต่ำ ทั้งสองแบบมีเหตุผล สิ่งที่ไม่มีเหตุผลคือระบบที่เลือกแบบไหนไม่ได้เลย เพราะรู้จักแค่สองบทบาทคือ "admin" กับ "user"
จุดเชื่อมต่อที่มักต้องมาทำเพิ่มทีหลัง
สุดท้ายโฮลเซลเลอร์ทุกรายต้องเชื่อมระบบจองเข้ากับระบบอื่น และนี่คือการเชื่อมต่อที่ถูกลืมตอนเลือกระบบ แล้วต้องมาต่อเพิ่มทีหลังในราคาที่แพงกว่า
- บัญชี การจอง การคืนเงิน และใบ memo ต้องไปถึงสมุดบัญชีของคุณ ถามให้ชัดว่าอย่างไร จะเป็นการส่งออกตามรอบ ไฟล์ที่นักบัญชีนำเข้าเอง หรือไม่มีเลย
- การรับชำระเงิน เงินจากเอเจนต์ย่อยทั้งทางบัตรและโอนธนาคารต้องจับคู่กับใบแจ้งหนี้ ถ้าจับคู่ด้วยมือ เมื่อปริมาณมากขึ้นก็จะกลายเป็นงานเต็มเวลาของใครสักคน
- ระบบของเอเจนต์ย่อยรายใหญ่ที่สุด รายใหญ่จะขอ API แทนพอร์ทัลในที่สุด หาคำตอบไว้ก่อนที่เขาจะถามว่าแพลตฟอร์มของคุณให้ได้หรือไม่ และภายใต้เงื่อนไขอะไร
- สเตทเมนต์ของซัพพลายเออร์ ข้อมูลที่ใช้กระทบยอดต้องมาจากที่ใดที่หนึ่ง หาให้รู้ว่าซัพพลายเออร์แต่ละรายส่งมาในรูปแบบไหนจริงๆ
ไม่มีข้อไหนโผล่ในเดโม แต่ทุกข้อโผล่ในปีที่สอง
ต้นทุนถ้าคุณเลือกผิด
งานหลังบ้านที่บางไม่ได้พังเสียงดัง มันรั่ว เงินคืนที่จ่ายซ้ำสองครั้ง ADM ที่ต้องตัดเป็นค่าใช้จ่ายเพราะไม่มีใครพิสูจน์ได้ว่าเอเจนต์ย่อยรายไหนเป็นต้นเหตุ ตั๋ว reissue ที่ไม่เคยเรียกเก็บส่วนต่างต่อ เอเจนต์ย่อยที่ใช้เกินวงเงินเพราะวงเงินอยู่ในหัวของคนคนเดียว แต่ละเรื่องเล็กพอจะกลืนลงไปได้ ซึ่งนั่นคือเหตุผลที่มันเกิดซ้ำ และเมื่อรวมกัน มันกินตรงเข้าไปในมาร์จิ้นบางๆ ที่โฮลเซลเลอร์ใช้เลี้ยงชีพ
ต้นทุนอีกอย่างคือคน ถ้า mid-office ไม่อยู่ในระบบ การเติบโตจะเป็นเส้นตรง เอเจนต์ย่อยเพิ่มขึ้นหมายถึงพนักงานปฏิบัติการเพิ่มขึ้น และต้นทุนต่อการจองไม่เคยลดลง การหักเส้นตรงนั้นคือเป้าหมายทั้งหมดของเทคโนโลยี
ดังนั้นเวลาประเมินแพลตฟอร์ม ให้นำเช้าวันอังคารของคุณเองไปด้วย หยิบรายการคิวงานของสัปดาห์ที่แล้ว ตั๋ว reissue จริงหนึ่งใบ การคืนเงินจริงหนึ่งรายการ และ ADM จริงหนึ่งใบ แล้วขอให้ผู้ขายพาแต่ละรายการวิ่งผ่านระบบของเขาขณะที่คุณนั่งดู ถ้าอยากทำแบบฝึกหัดนี้กับเรา เล่าให้เราฟังว่าออฟฟิศของคุณทำงานอย่างไรในวันนี้ แล้วเราจะไล่ดูกันในแผงผู้ดูแลระบบ ไม่ใช่บนสไลด์
หน้าค้นหาบอกคุณว่าระบบขายอะไรได้ ส่วนงานหลังบ้านบอกว่าคุณจ่ายไหวไหมที่จะขายผ่านมัน