Wyszukiwarka lotów na istniejącej stronie: trzy drogi

Strona już istnieje. Ma domenę, logo, sześć lat wpisów o wycieczkach do Gruzji albo wczasach w Egipcie i formularz kontaktowy, który wysyła wszystko na czyjegoś WhatsAppa. Teraz właściciel chce na stronie głównej pole wyszukiwania, które pokazuje prawdziwe taryfy. Pytanie brzmi, jak dodać wyszukiwarkę lotów do istniejącej strony, nie budując jej od nowa, a odpowiedź znaczy więcej, niż się wydaje. Te trzy drogi różnią się nie tylko nakładem pracy. Różnią się tym, kto w końcu trzyma klienta, dane rezerwacji i pozycję w wyszukiwarkach.
Trzy drogi obok siebie
Widget w iframe, bezpośrednia integracja przez API i sklep white label to realne opcje. Tabela porównuje je pod kątem tego, co ostatecznie posiadasz, czyli kolumny, którą pomija większość stron dostawców.
| Widget w iframe | API we własnych stronach | Sklep white label | |
|---|---|---|---|
| Co budujesz | Jeden fragment HTML | Formularz wyszukiwania, wyniki, dane pasażerów, płatność i ekrany wystawiania biletów | Nic; konfigurujesz |
| Wygląd | Tyle, ile dostawca pozwoli w ramce | W całości twój | Motyw, kolory, czcionki i logo z panelu administracyjnego |
| Kto ma kartotekę klienta | Zwykle dostawca widgetu | Ty | Twój własny tenant, z twoimi klientami i rezerwacjami w twoim panelu |
| Kto naprawia nieudane wystawienie biletu | Dostawca, kiedy znajdzie czas | Ty, razem z dostawcą stojącym za API | Platforma, a twój zespół widzi rezerwację |
| Co widzą wyszukiwarki | Nic; taryfy żyją w innym dokumencie | To, co renderują twoje strony | Osobną stronę na subdomenie albo na twojej domenie po jej podpięciu |
| Bieżąca praca po twojej stronie | Prawie żadna | Stała pozycja programistyczna w budżecie | Ustawienia, marże i personel |
Żadna kolumna nie wygrywa w każdym wierszu i to jest uczciwa część tej tabeli. Widget najtaniej się uruchamia i najsłabiej wypada pod względem własności. API wypada najlepiej pod względem własności i najdrożej się je utrzymuje. Sklep leży pośrodku i dla większości biur to on domyka tę lukę.
Do kogo należą klient i dane
Zadaj każdej opcji jedno pytanie: kiedy podróżny rezerwuje, do czyjej bazy trafiają nazwisko, dane paszportowe i e-mail? Przy osadzonym widgecie często do bazy dostawcy, a do ciebie przychodzi skromny mail z potwierdzeniem. To wystarcza do dnia, w którym chcesz napisać do wszystkich, którzy zeszłej wiosny polecieli do Tbilisi, i odkrywasz, że masz listę zamówień, której nie da się wyeksportować.
Przy API dane są twoje z założenia, bo to ty napisałeś kod, który je zapisuje. To także oznacza, że to ty musisz je zabezpieczyć, robić kopie zapasowe i tłumaczyć się z nich przed UODO. Sklep na platformie trzyma rezerwacje, klientów, marże i raporty w twoim własnym panelu tenanta, z uprawnieniami opartymi na rolach dla zespołu. Pytanie przestaje brzmieć, czy masz dane, a zaczyna brzmieć, kto w zespole może je oglądać.
Niezależnie od drogi, poproś o opis eksportu na piśmie przed pierwszą rezerwacją, a nie po tysięcznej.
Skutki SEO każdego wyboru
Tu zwykły widget kosztuje po cichu najwięcej. Wyszukiwarki przypisują treść osadzonej ramki stronie, z której jest serwowana, czyli dostawcy, a nie tobie. Twoja strona zyskuje pole wyszukiwania i nic więcej. Żadnych stron z taryfami, żadnych stron tras, niczego, co robot mógłby przeczytać i wypozycjonować.
Integracja przez API może dać prawdziwe, indeksowalne strony tras i kierunków, ale tylko wtedy, gdy twoi programiści je zbudują, utrzymają szybkie i zdecydują, które z nieskończonych kombinacji tras w ogóle zasługują na stronę. Większość zespołów, które idą tą drogą, wypuszcza formularz wyszukiwania i nigdy nie dochodzi do landing page'y.
Sklep white label daje ci drugą stronę, a nie dział pierwszej. Na początku działa na subdomenie platformy; później możesz podpiąć własną subdomenę, na przykład loty.twojebiuro.pl, w prowadzonym kroku DNS z automatycznym TLS. Trzymaj w głowie prosty podział: strona redakcyjna zdobywa zaufanie, sklep przyjmuje rezerwację, a wyraźny link między nimi robi resztę. Nie oczekuj, że sklep sam podniesie pozycje głównej strony.
Test przed decyzją
Usiądź z osobą, która u was odbiera telefony, i przeprowadź jedną wymyśloną rezerwację przez każdą drogę. Pięcioosobowa rodzina, dwie przesiadki, jedno dziecko z innym nazwiskiem w paszporcie i prośba o anulację trzy dni później. Gdzie trafia ta prośba? Kto widzi pierwotną rezerwację? Kto tłumaczy klientowi zasady taryfy i w jakim języku?
Droga, przy której ta rozmowa jest krótka, zwykle jest właściwa dla twojej skali. Dwuosobowe biuro w Lublinie i dwudziestoosobowy dział w Warszawie odpowiedzą inaczej i żadna z tych odpowiedzi nie jest zła. Złe jest odkrywanie odpowiedzi, kiedy klient czeka na linii.
Trzy pytania warto zadać każdemu dostawcy na piśmie:
- Czy mogę wyeksportować każdą rezerwację i każdą kartotekę klienta, i w jakim formacie?
- Co widzą wyszukiwarki na mojej stronie: taryfy czy tylko ramkę?
- Co się dzieje z moimi klientami, jeśli odejdę, i co zobaczą w dniu, w którym to zrobię?
Dostawca, który odpowiada na wszystkie trzy bez owijania w bawełnę, mówi ci coś o tym, jak będą wyglądały najbliższe trzy lata.
Ile kosztuje pomyłka
Drogim błędem nie jest wybór złej drogi. Jest nim wybór najtańszej z powodu, który przestaje być prawdziwy. Widget wybrany dlatego, że zajął jedno popołudnie, staje się problemem w miesiącu, w którym chcesz listy lojalnościowej, konta firmowego albo wyjaśnienia zasad taryfy własnymi słowami. Projekt API wybrany dla kontroli staje się problemem, gdy odchodzi jedyny programista, który go rozumie, a każda zmiana u dostawcy ląduje w repozytorium, którego nikt nie otwiera. Sklep wybrany dla szybkości staje się problemem, jeśli nikt nie ustalił, kto odbiera telefon, gdy bilet nie zostanie wystawiony.
Licz koszty drugiego roku, nie pierwszego tygodnia.
Jak zacząć od jednej drogi i przejść na inną
Żadna z nich nie jest drzwiami w jedną stronę, o ile prowadzisz porządnie własne zapisy.
- Najpierw widget, potem sklep. Użyj widgetu, żeby sprawdzić, czy twoi odwiedzający w ogóle szukają taryf. Gdy szukają, przenieś wyszukiwanie do sklepu na subdomenie i skieruj tam stare pole. Zachowaj kopię każdego numeru rezerwacji z okresu widgetu.
- Najpierw sklep, potem API. Zostań przy sklepie, dopóki nie potrafisz nazwać konkretnej rzeczy, której on nie robi. Wtedy porozmawiaj z platformą o API do lotów i hoteli. Dostęp zaczyna się od rozmowy, a nie od samoobsługowego klucza, więc zacznij ją wcześnie, jeśli podejrzewasz, że będzie potrzebna.
- Najpierw API, sklep jako zabezpieczenie. Zespoły, które budują własne ekrany, często trzymają sklep jako siatkę bezpieczeństwa dla tras albo usług, do których jeszcze nie doszły.
Zanim wybierzesz, przeczytaj, jak platforma myśli o budowie albo zakupie silnika rezerwacyjnego, a jeśli skłaniasz się ku API, schemat porównywania API turystycznych oszczędzi ci jedną czy dwie rozmowy. Cokolwiek wybierzesz, decyduj jako właściciel klientów, a nie właściciel pola wyszukiwania.