Uwierzytelnianie i bezpieczeństwo API turystycznego: wycieki

Programista z jednej z waszych agencji partnerskich testuje integrację we wtorkowe popołudnie. Zauważa, że endpoint listy rezerwacji przyjmuje agencyId w query stringu, i z ciekawości zmienia go ze 114 na 115. Odpowiedź wraca z rezerwacjami kogoś innego: nazwiska pasażerów, numery PNR i taryfa netto, którą tamta agencja zapłaciła przed doliczeniem własnej marży. Nikt niczego nie atakował. API po prostu uwierzyło w to, co powiedział mu klient. To jedno popołudnie to większość tego, o co naprawdę chodzi w temacie uwierzytelnianie i bezpieczeństwo API turystycznego, i dlatego zasługuje on na więcej uwagi, niż zwykle dostaje ekran logowania.
Wielodostępne (multi-tenant) API turystyczne przeciekają na kilka przewidywalnych sposobów. Warto nazwać je po kolei, bo każdy ma odpowiedź projektową, która przed startem kosztuje znacznie mniej niż po nim.
Tenant to nie parametr
Błąd ze sceny otwierającej to nie brakujące sprawdzenie. To projekt, który pyta wywołującego, kim jest, a potem ufa odpowiedzi. W systemie z jednym klientem to tylko bałagan. Na platformie, na której dziesiątki agencji, subagentów i stron white-label dzielą jedną bazę danych, oznacza to, że cały model bezpieczeństwa opiera się na uczciwości każdego integratora, który kiedykolwiek dostanie klucz.
Zasada, która usuwa całą klasę błędów: tenant wynika z poświadczenia, nigdy z żądania. Gdy klucz lub token zostaje zweryfikowany, serwer ustala, do którego tenanta należy, do którego biura w ramach tego tenanta i jakie role ma wywołujący. Od tej chwili każde zapytanie działa w tym zakresie. Treść żądania może nadal zawierać identyfikator agencji z uzasadnionych powodów — na przykład konsolidator tworzy rezerwację w imieniu jednego ze swoich subagentów — ale serwer sprawdza ten identyfikator względem zakresu, który poświadczenie już wyznaczyło. Nigdy nie poszerza zakresu dlatego, że poprosiło o to jakieś pole.
W praktyce po stronie serwera żyją trzy rzeczy:
- Zakres w warstwie danych, a nie w każdym handlerze. Filtr nakładany automatycznie na każde zapytanie do tabel należących do tenanta sprawia, że programista, który zapomni klauzuli
where, dostaje pusty wynik, a nie cudze dane. Sprawdzenia w poszczególnych handlerach zawodzą przy pierwszym endpoincie dodanym w pośpiechu. - Kontrola na poziomie obiektu dla każdego identyfikatora w ścieżce.
GET /bookings/98231musi potwierdzić, że rezerwacja 98231 należy do zakresu wywołującego. Kolejne numery sprawiają, że to najczęstsza dziura w API turystycznych, bo numery rezerwacji i kody PNR łatwo odgadnąć. - Ta sama odpowiedź na „nie twoje” i „nie istnieje”. Zwracajcie 404 dla rezerwacji innego tenanta. Kod 403 potwierdza, że rekord istnieje, a już samo to jest informacją, którą konkurent chętnie by miał.
Furtki wymagają tej samej dyscypliny. Większość platform potrzebuje widoku operacyjnego czytającego przez wszystkich tenantów — dla wsparcia, księgowości, właściciela platformy. Zróbcie z tego osobną rolę, nadawaną w kodzie i logowaną przy każdym użyciu, a nie flagę zapytania, którą może ustawić każdy uwierzytelniony wywołujący. O tym, jak integracja po stronie klienta powinna zachowywać się przy tych granicach, mówi tekst o integracji API rezerwacji lotów, który omawia stronę żądań.
Poświadczenia dostawców nigdy nie trafiają do przeglądarki
Platforma turystyczna przechowuje dwa rodzaje sekretów. Pierwszy jest wasz: klucze, które wydajecie partnerom. Drugi należy do waszej relacji z dostawcami — poświadczenia biura w GDS, tokeny agregatorów NDC, klucze API bedbanków, często powiązane z umową, w której figuruje nazwa waszej firmy i wasz numer IATA. Każde żądanie wykonane z ich użyciem jest dla dostawcy żądaniem od was.
Te poświadczenia mają dokładnie jedno bezpieczne miejsce: proces serwerowy, który rozmawia z dostawcą w imieniu wywołującego. Nie należą do bundla JavaScript aplikacji single-page, do pliku binarnego aplikacji mobilnej, do pliku konfiguracyjnego wysyłanego do przeglądarki „tylko dla strony wyszukiwania” ani do komunikatu o błędzie zwracanego, gdy wywołanie dostawcy się nie powiedzie. Każde z tych miejsc było już gdzieś źródłem wycieku. Każdy może otworzyć zakładkę sieci w przeglądarce, a plik binarny aplikacji rozpakuje każdy, kto zechce.
Skutki są gorsze niż rachunek. Wyciekły klucz dostawcy pozwala obcemu wyszukiwać, a czasem rezerwować, na waszym koncie — przepalając wskaźnik look-to-book, po którym dostawca was ocenia, a w złym scenariuszu wystawiając bilety na wasz kredyt. Dostawca nie odróżni tego ruchu od waszego. Zwykle kończy się to zawieszeniem konta na czas, gdy udowadniacie, że to nie wy, co dla agencji sprzedającej głównie jednego przewoźnika albo jeden bedbank oznacza zamknięty sklep przez cały ten okres.
Wynikają z tego dwie mniejsze zasady. Klient nigdy nie wybiera, przez które konto dostawcy idzie żądanie; wybiera je serwer na podstawie konfiguracji tenanta. A treści błędów dostawców są tłumaczone, zanim opuszczą wasze API, bo surowe błędy dostawcy czasem odsyłają z powrotem nagłówki żądania.
Ile naprawdę kosztuje wyciek taryfy netto
Programiści zwykle szeregują wycieki danych według tego, jak bardzo dane są osobiste. W dystrybucji turystycznej pole groźne handlowo to często cena. Taryfa netto to kwota, którą dostawca zgodził się wam dać pod warunkiem, że nie zostanie pokazana publicznie, a różnica między nią a ceną sprzedaży to wasza marża i marża waszych subagentów. Tabela poniżej to orientacyjny ranking. Dla waszego biznesu wagi wierszy mogą być inne i ten spór lepiej odbyć z zespołem przed incydentem niż w jego trakcie.
| Co wycieka | Kto zwykle to znajduje | Ile was to kosztuje |
|---|---|---|
| Taryfa netto w odpowiedzi wyszukiwania B2C (ukryta w JSON, nie na ekranie) | Konkurenci robiący scraping, ciekawscy klienci | Skargi dostawcy na parytet cenowy i klienci pytający, czemu zapłacili cenę katalogową |
| Marża lub cena netto innego subagenta | Subagenci porównujący warunki | Ceny w całej sieci znów do negocjacji; agent z lepszą umową staje się tematem |
| Poświadczenia dostawcy w bundlu klienta | Każdy, kto zajrzy | Ruch i rezerwacje na waszym koncie, możliwe zawieszenie na czas wyjaśniania |
| Identyfikatory rezerwacji lub PNR, które da się wyliczyć | Scrapery, czasem dziennikarze | Ujawnienie danych pasażerów, z wagą regulacyjną dużo większą niż strata handlowa |
| Limity kredytowe i salda innych agencji | Partnerzy, konkurenci | Najsłabsze konta w waszej sieci stają się celem podkupywania |
Pierwszy wiersz to ten, który zespoły przeoczają, bo ekran wygląda poprawnie. Strona pokazuje cenę sprzedaży; odpowiedź, która ją zasiliła, niesie netto i marżę jako osobne pola, bo frontend „może ich potrzebować”. Kształtujcie odpowiedzi pod odbiorcę po stronie serwera. Wywołujący B2C dostaje cenę sprzedaży i nic, co pozwoliłoby komuś wykonać odejmowanie. Artykuł o dystrybucji taryf netto do subagentów wyjaśnia, dlaczego właśnie ta różnica jest tym, co sprzedaje konsolidator.
Rotacja poświadczeń bez przestoju
Każde poświadczenie trzeba będzie kiedyś wymienić. Programista odchodzi z agencji partnerskiej, klucz pojawia się w publicznym repozytorium, dostawca rotuje według własnego harmonogramu. Jeśli rotacja oznacza „zmień i wszystko się sypie, dopóki partner nie wdroży poprawki”, nikt nie rotuje, a klucze żyją latami.
Projektujcie pod nakładanie się od pierwszego dnia. Każdy partner może mieć jednocześnie dwa aktywne klucze: tworzy nowy, wdraża go, patrzy, jak ruch się przenosi, i dopiero wtedy unieważnia stary. Żeby to działało, platforma potrzebuje kilku mało efektownych elementów:
- Widoczny identyfikator klucza — prefiks albo id zapisany obok sekretu — żeby logi i zgłoszenia do wsparcia mogły wskazać, który klucz wykonał wywołanie, bez pokazywania samego sekretu.
- Sekrety przechowywane jako hash, pokazywane raz przy tworzeniu i nigdy więcej. Jeśli wasz zespół wsparcia może odczytać klucz partnera, może to zrobić każdy, kto przejmie narzędzia wsparcia.
- Znacznik czasu ostatniego użycia dla każdego klucza, żeby partner widział, że stary klucz ucichł, zanim go unieważni.
- Unieważnienie działające natychmiast, także w każdym cache stojącym przed uwierzytelnianiem.
Poświadczenia dostawców wymagają tego samego nakładania się w drugą stronę. Trzymajcie je w magazynie sekretów lub szyfrowanej konfiguracji, którą działająca usługa wczytuje ponownie, a nie wkompilowane w build — wtedy zmiana to zmiana konfiguracji, a nie wdrożenie. Pomagają też krótkotrwałe tokeny dostępowe nad długotrwałymi kluczami: jeśli token wycieknie, wygaśnie, zanim większość ludzi zauważy, że zniknął.
Przy rotacji zwraca się też logowanie. Zapisywanie, który klucz i który tenant wykonał każde wywołanie — bez zapisywania sekretu ani danych płatniczych pasażera — pozwala odpowiedzieć na pytanie „czy to byliśmy my?” w godzinę, a nie w tydzień.
Zanim dacie partnerowi klucz
Krótka lista, bo dłuższa wersja to reszta tego tekstu:
- Czy cokolwiek w żądaniu może zmienić tenanta klucza? Nie powinno.
- Czy każdy endpoint przyjmujący identyfikator sprawdza własność i odpowiada 404, gdy sprawdzenie zawiedzie?
- Czy jakiekolwiek poświadczenie dostawcy albo pole z niego wyprowadzone jest osiągalne z przeglądarki?
- Czy odpowiedź B2C zawiera gdziekolwiek cenę netto lub marżę, łącznie z ukrytymi polami?
- Czy partner może zrotować klucz bez dzwonienia do was, a wy możecie go unieważnić bez dzwonienia do niego?
Jak wygląda dostęp do naszego API
Platforma, na której działa ten blog, udostępnia API lotnicze i hotelowe. Każdy tenant pracuje już z własnym panelem administracyjnym, własnymi rezerwacjami i uprawnieniami pracowników opartymi na rolach, a treści dostawców docierają do tenanta przez grupy dostawców, a nie przez umowy jeden na jeden. Dostęp do API zaczyna się od rozmowy, a nie od klucza w samoobsłudze, częściowo z powodów opisanych wyżej: wolimy wiedzieć, kto się integruje i na jaki rynek, zanim powstanie poświadczenie. Strona API turystycznych opisuje, co jest dostępne i jak zaczyna się ta rozmowa.