Oprogramowanie dla biura podróży w Zatoce: czego naprawdę trzeba

Demo poszło świetnie. Dostawca błyskawicznie przeprowadził wyszukiwanie Londyn–Paryż, pokazał czystą stronę płatności w euro, a gdy zapytaliście o arabski, kliknął flagę w rogu i menu przeskoczyło na prawo. Potem wpisaliście wyszukiwanie Rijad–Kair dla rodziny: formularz pasażera pytał o „imię” i „nazwisko” i nic więcej, kalendarz został od lewej do prawej, a cena stała po złej stronie kodu waluty. Nikt na sali nic nie powiedział. To było demo.
Większość oprogramowania dla biura podróży w Zatoce, które proponuje się biurom z GCC, zaprojektowano dla europejskiego biura i przetłumaczono później. To nie wina — tak po prostu to oprogramowanie powstało. Ale luki, które zostawia, nie są kosmetyczne i wychodzą dokładnie w tych tygodniach, w których biuro zarabia. Ten tekst jest o tych lukach: o tym, czego biuro z Zatoki potrzebuje od platformy rezerwacyjnej, a o co europejskie biuro nigdy nie musiało prosić.
Arabski i pisanie od prawej do lewej to wymóg, nie funkcja
Europejski dostawca wpisuje „arabski” w tym samym wierszu co „portugalski”. Dla niego to kolejny plik językowy. Dla biura w Dżuddzie czy Szardży to język, który większość klientów czyta najpierw, a układ od prawej do lewej (RTL) wcale nie jest problemem tłumaczenia — to problem układu, który dotyka każdego ekranu.
Gdy RTL jest doklejony, awarie są przewidywalne. Tabele lotów czyta się w odwrotnej kolejności, więc najtańsza taryfa wizualnie ląduje na końcu. Ikony „dalej” wskazują wstecz. Teksty mieszane — arabskie zdanie z numerem lotu, PNR i ceną w SAR — rozsypują się, bo nikt nie przetestował zasad tekstu dwukierunkowego. Klient nie zgłasza błędu. Zamyka kartę i pisze do waszego agenta na WhatsAppie o wycenę — czyli wraca dokładnie ta ręczna praca, którą strona miała usunąć.
Druga połowa to nazwiska. Paszporty z Zatoki zawierają długie nazwiska z członami rodowymi i plemiennymi, a linie lotnicze chcą ich dokładnie tak, jak są wydrukowane. Formularz z dwoma krótkimi polami zmusza pracowników do zgadywania, jak podzielić nazwisko; zły podział to zmiana nazwiska, a przy niektórych taryfach zmiana nazwiska oznacza ponowne wystawienie biletu. Poproście dostawcę, żeby zarezerwował prawdziwe pięcioczłonowe nazwisko od początku do końca i pokazał wystawiony bilet.
I pamiętajcie, kto jeszcze czyta waszą stronę. Biuro w Dubaju sprzedaje osobom mówiącym po arabsku, angielsku, w urdu, hindi, persku, rosyjsku i tagalog, często w tym samym tygodniu. Witryna, obok której publikujemy ten artykuł, obsługuje 40 języków, w tym arabski, farsi, hebrajski i urdu od prawej do lewej, a każda strona white-label sama wybiera, które z nich oferuje. To jest poprzeczka dla każdego dostawcy: nie „mamy arabski”, tylko „pokażcie płatność w urdu na telefonie”.
Płatność: czego klient oczekuje na ostatnim kroku
Europejska płatność zakłada kartę kredytową. Spora część klientów z Zatoki nie sięga po nią w pierwszej kolejności. Klienci z Arabii Saudyjskiej oczekują mada, z Kuwejtu — KNET, z Bahrajnu — BENEFIT; prawie każdy z nowym iPhone'em oczekuje Apple Pay, a raty stały się zwykłym pytaniem przy płatności, nie egzotyką. Klienci firmowi chcą płacić przelewem na podstawie faktury, a niektórzy po rezerwacji online wciąż przychodzą do biura zapłacić gotówką.
Nic z tego nie zależy wyłącznie od silnika rezerwacyjnego — zależy od bramki płatniczej, z którą macie umowę, i od metod, na które ta bramka ma licencję w waszym kraju. Ale to platforma decyduje, czy w ogóle da się tę bramkę podłączyć i czy rezerwacja może poczekać w stanie „wstrzymana, oczekuje na płatność” na tyle długo, żeby przelew dotarł. Zadajcie to pytanie na taryfie z limitem czasu na wystawienie biletu, bo właśnie tam to pęka.
Waluta działa po cichu. Witryna w Dubaju może chcieć domyślnie AED, a jednocześnie pokazywać SAR, KWD czy INR odwiedzającemu, który zaraz leci do domu. U nas każdy white-label wybiera własną walutę domyślną i listę walut, a ceny są przeliczane w przeglądarce z tabeli kursów, którą kontroluje najemca — czyli to wy, a nie dostawca, decydujecie, jaki kurs widzi klient.
Trasy, które niosą wolumen
Europejskie biura stroją wyszukiwarkę pod pary miast wypoczynkowych. Chleb powszedni biura w Zatoce jest inny: pracownicy i rodziny latający do domu i z powrotem. Dubaj do Koczinu, Mumbaju i Hajdarabadu. Rijad i Dżudda do Kairu, Karaczi, Lahore i Dhaki. Doha do Manili i Katmandu. Kuwejt do Bejrutu. Potem ruch umrah w przeciwnym kierunku i co lato fala wyjazdów wypoczynkowych do Gruzji, Azerbejdżanu, Turcji, Bośni i Europy.
To wyznacza, co znaczy „dobre wyszukiwanie”. Tanie linie i przewoźnicy z Zatoki muszą być na tej samej liście wyników, posortowani uczciwie. Bilety w jedną stronę i open-jaw to codzienność, nie przypadki brzegowe. Limit bagażu to decydujący szczegół dla pasażera wiozącego prezenty do domu, więc musi być widoczny przed wyborem taryfy, a nie odkryty w warunkach taryfy. A wyszukiwarka nastawiona tylko na podróże w obie strony dla dwóch dorosłych wyda się zepsuta siedmioosobowej rodzinie lecącej na wesele do Peszawaru.
Z hotelami jest tak samo. W Mekce i Medynie hotel kupuje się według odległości od Haramu, a nie gwiazdek, i moduł hotelowy, który nie umie po tym sortować ani filtrować, jest bezużyteczny przy umrze, choćby był najładniejszy.
Sezonowość łamie stałą marżę
To kosztuje prawdziwe pieniądze, więc dostaje najdłuższą sekcję.
Większość europejskich platform pozwala ustawić marżę (markup) procentowo albo jako stałą kwotę od rezerwacji, czasem osobno dla dostawcy. To wystarcza na rynku, gdzie popyt rośnie i spada łagodnie. Kalendarz Zatoki tak nie działa. Taryfy do Azji Południowej i Lewantu mocno skaczą wokół Id al-Fitr i Id al-Adha, letnie wakacje szkolne opróżniają miasta naraz, hadżdż przestawia wszystko, co dotyka Dżuddy i Medyny, a święta narodowe dokładają krótkie szczyty. Sam ramadan wycisza jedne trasy i podbija inne. Daty przesuwają się co roku z kalendarzem hidżry, więc reguła napisana na „lipiec” jest błędna rok później.
Marża procentowa brzmi bezpiecznie, dopóki nie zobaczycie, jak przechodzi przez sezon.
| Reguła marży | Spokojne tygodnie | Szczyty Eid i lata | Co dzieje się naprawdę |
|---|---|---|---|
| Stały procent od każdej taryfy | Marża na tanich taryfach wygląda na cienką | Marża puchnie na taryfach, które w oczach klienta już podrożały | Klienci robią zrzut ekranu waszej ceny obok ceny linii i nazywają was złodziejami — w tygodniu, w którym najbardziej ich potrzebujecie |
| Stała kwota od biletu | Rozsądna | Za mała, żeby pokryć dodatkową pracę: zmiany dat, listy oczekujących, rozdzielone rodziny | Zespół pracuje najciężej za najmniej na rezerwacji |
| Inna reguła dla trasy lub przedziału taryf | Do ustawienia | Do ustawienia | Działa, jeśli platforma pozwala zmienić ją bez programisty i potem pokazuje rezerwacje według reguły |
| Inna reguła dla typu klienta (detal, firmy, subagenci) | Chroni wasze ceny B2B | Nie pozwala subagentom sprzedawać taniej niż wasza własna strona detaliczna | Niezbędna, gdy tylko sprzedajecie innym agentom |
Możecie się nie zgadzać z ostatnią kolumną — niektóre biura przez cały rok jadą na stałym procencie i akceptują wściekłe telefony. Ale zdecydujcie o tym świadomie. Test dla dostawcy jest prosty: poproście o zmianę marży dla jednej trasy i jednego typu klienta od jutra oraz o pokazanie, gdzie zobaczycie, czy zadziałało. Jeśli odpowiedź obejmuje zgłoszenie do supportu, odpowiedź brzmi: nie.
O co pytać dostawcę oprogramowania dla biura podróży w Zatoce
Weźcie tę listę na następne demo i żądajcie pokazu, nie opowieści.
- Pełna płatność po arabsku na telefonie, z formularzem pasażera, krokiem płatności i mailem potwierdzającym. Potem to samo w urdu.
- Rezerwacja długiego, wieloczłonowego nazwiska z paszportu i pokazanie wystawionego biletu.
- Waluta domyślna, lista oferowanych walut i kto ustala kurs.
- Jak taryfa jest wstrzymana, gdy klient płaci przelewem, i co się dzieje, gdy limit czasu na wystawienie przyjdzie pierwszy.
- Zmiana marży dla jednej trasy i jednego typu klienta bez kontaktu z supportem.
- Wymuszenie logowania przed wyszukiwaniem dla klientów-biur i rejestracja klienta firmowego z ręczną weryfikacją — u nas oba są przełącznikami dla każdej witryny, bo wiele biur z Zatoki sprzedaje B2B i detal pod jedną marką.
- Limity kredytowe subagentów i faktury rozliczeniowe jako część systemu, a nie arkusz do eksportu.
- Wyłączenie usługi. Jeśli nie sprzedajecie atrakcji, klienci nie powinni widzieć pustej zakładki atrakcji.
- Podłączenie własnej domeny później, bez utraty tej, na której startowaliście.
Nic egzotycznego. To po prostu lista, której europejskie biuro nigdy nie pisze, bo żaden z tych punktów go nie gryzie.
Ile kosztuje pomyłka
Koszt rzadko kiedy jest licencją. To sezon Eid, w którym arabska płatność odsyła klientów z powrotem na WhatsAppa, a najlepsi agenci spędzają najbardziej zapracowane dwa tygodnie roku na ręcznym przepisywaniu rezerwacji. To subagent, który odkrywa, że ma taką samą marżę jak klient z ulicy, i po cichu przechodzi do consolidatora, który traktuje go jak firmę. To błąd w podziale nazwiska, który zamienia tanią taryfę w ponowne wystawienie. Zmiana platformy w środku roku kosztuje sezon; zły wybór na starcie kosztuje dwa.
Jeśli chcecie zobaczyć, jak arabska witryna zachowuje się z waszym logo, zanim zaczną się te rozmowy, uruchomcie ją w kreatorze white-label — prosto z formularza stawia stronę z waszą marką na subdomenie platformy i nie prosi o kartę. Przegląd funkcji wymienia, co dostaje każdy najemca. A jeśli wasz prawdziwy biznes to zaopatrywanie innych biur w całej Zatoce, bardziej przyda się strona o tym, jak zostać consolidatorem.