Przejdź do treści
Blog

Opóźnienia API turystycznych: co naprawisz, a czego nie

Redakcja Tekravel
Napisano z pomocą AI

Zgłoszenie brzmi: "wyszukiwanie jest wolne". Otwierasz trace dla lotu w obie strony Warszawa–Dubaj i Twój własny kod to cienki pasek na początku i drugi na końcu. Wszystko pomiędzy to czekanie: na GDS, na dwie linie NDC, na agregator hotelowy, który odpowiada, kiedy mu się podoba. Opóźnienia API turystycznych to jedyny problem wydajnościowy, w którym profiler uparcie wskazuje kod, którego nie napisałeś i którego nie możesz wdrożyć. To zmienia znaczenie słowa "naprawić", a większość wysiłku, jaki zespoły w to wkładają, idzie w złą połowę.

Gdzie naprawdę znikają opóźnienia API przy wyszukiwaniu u wielu dostawców

Jedno wyszukiwanie lotu w silniku rezerwacyjnym to nie jedno zapytanie. To fan-out. Silnik bierze miejsce wylotu, cel, daty i skład pasażerów, buduje osobne, specyficzne dla dostawcy zapytanie dla każdego źródła, które wolno mu odpytać na tej trasie, wysyła wszystkie naraz i czeka. Każdy dostawca ma własny zegar: sesja GDS, która była rozgrzana albo nie, bramka NDC, która po stronie linii przelicza cenę od nowa, bedbank, który sam rozsyła zapytania do stojących za nim channel managerów. Odpowiedź, którą możesz pokazać użytkownikowi, jest od dołu ograniczona przez najwolniejszego dostawcę, na którego postanowiłeś czekać, a nie przez średnią.

To pierwsza rzecz do przyswojenia. Dodanie dostawcy nigdy nie przyspiesza pełnego wyszukiwania. Dodaje tylko kolejny pas, który musi się zwolnić, zanim cały zbiór wyników będzie "gotowy".

Potem odpowiedzi wracają i zaczyna się praca, która naprawdę jest Twoja: parsowanie dużego payloadu XML lub JSON od każdego dostawcy, mapowanie ich kodów lotnisk, linii i taryf na Twoje, deduplikacja tej samej trasy, którą trzy źródła zwróciły w trzech cenach, nakładanie reguł marży tego tenanta, który pyta, przeliczanie walut i sortowanie. Na ruchliwej trasie ta faza nie jest darmowa i to jedyne miejsce, w którym profiler powie Ci coś, z czym da się coś zrobić. O hotelowej stronie tego problemu pisaliśmy w tekście jak zaprojektować klienta dostępności hoteli dla wolnych dostawców; strona lotnicza ma ten sam kształt, tylko więcej kodów do mapowania.

Uczciwy rozkład wolnego wyszukiwania to więc trzy koszyki:

  • Czekanie na dostawcę — najdłuższa pojedyncza odpowiedź dostawcy. Nie masz nad tym kontroli.
  • Twoje przetwarzanie końcowe — parsowanie, mapowanie, deduplikacja, wycena, sortowanie. Masz nad tym pełną kontrolę.
  • Dostarczenie — serializacja scalonego wyniku i przesłanie go do przeglądarki. Zwykle mało, czasem niespodzianka.

Połowa, którą możesz naprawić, i połowa, której naprawianie trzeba porzucić

Zacznij od drugiego koszyka, bo jest Twój. Typowe znaleziska, w kolejności, w jakiej zwykle się pojawiają: krok mapowania, który odpytuje bazę o każdy kod lotniska osobno, zamiast raz załadować tabelę; przeliczanie walut, które woła serwis kursowy per taryfa zamiast per wyszukiwanie; procedura deduplikacji porównująca każdą trasę z każdą inną; serializacja, która dla każdego tenanta od nowa przechodzi graf obiektów. Nic z tego nie jest egzotyczne. Wszystko da się naprawić w jednym sprincie, a poprawka zostaje.

Obsługa połączeń to drugie miejsce, gdzie zysk jest realny. Świeży handshake TLS z dostawcą przy każdym wyszukiwaniu to czysty narzut; pula rozgrzanych połączeń, utrzymywanych między wyszukiwaniami, go usuwa. Zwłaszcza sesje GDS są drogie w otwarciu i tanie w ponownym użyciu, dlatego w tym świecie zarządzanie sesjami jest funkcją produktu, a nie szczegółem implementacji.

A teraz połowa, której naprawianie trzeba porzucić. Nie zmusisz dostawcy, żeby odpowiadał szybciej. Możesz podnieść głos u opiekuna konta i czasem trasa zostanie przeniesiona na szybszy węzeł, ale czas odpowiedzi cudzego systemu nie jest zmienną w Twoim wdrożeniu. Zespoły, które o tym zapominają, spędzają kwartały na strużeniu własnego przetwarzania z paska na cieńszy pasek, podczas gdy czekanie na dostawcę, które stanowiło większość całości, nie drgnęło. Profiler był wobec nich uczciwy. Po prostu dalej optymalizowały część, o której mówił, że jest w porządku.

To, co możesz zrobić z wolnym dostawcą, to zdecydować, jak długo jesteś gotów na niego czekać i co w tym czasie widzi użytkownik. O tym jest reszta tego tekstu.

Progresywne renderowanie to uczciwa odpowiedź

Jeśli pełny zbiór wyników ogranicza najwolniejszy dostawca, to jedyny sposób, by pokazać użytkownikowi coś wcześniej, to przestać czekać na komplet. Pokaż wyniki pierwszego dostawcy, który odpowie. Dołóż wyniki następnego, gdy nadejdą. Pozwól użytkownikowi czytać, filtrować i porównywać, kiedy maruderzy wciąż są w drodze. To progresywne renderowanie i nie jest to sztuczka; to wierny obraz tego, co faktycznie dzieje się na serwerze.

Ma konsekwencje, które lepiej zaprojektować, niż odkryć:

  • Stabilność sortowania. Lista posortowana po cenie, która sortuje się od nowa przy każdym nadejściu dostawcy, przesuwa taryfę, którą użytkownik właśnie chciał kliknąć. Wstawiaj nowe wyniki na miejsce albo grupuj je i pozwól użytkownikowi samemu je dociągnąć, ale nie tasuj pod kursorem.
  • "Najtańszy" jest tymczasowy. Dopóki nie nadejdzie ostatni dostawca, każde twierdzenie o najniższej taryfie dotyczy tylko tych dostawców, którzy odpowiedzieli. Interfejs powinien ten stan pokazywać, a nie udawać kompletność.
  • Krok rezerwacji musi sprawdzić ponownie. Taryfa pokazana z wczesnej odpowiedzi może zniknąć, zanim użytkownik kliknie. To prawda także w projektach nieprogresywnych, ale progresywne renderowanie powiększa to okno. Tekst o integracji rezerwacji omawia krok ponownej wyceny; tutaj nie jest on opcjonalny.
  • Cache staje się prostszy, nie trudniejszy. Wyniki per dostawca można cache'ować z czasem życia per dostawca. Statyczne stawki bedbanku mogą żyć godzinami; oferta NDC minutami. Jeden monolityczny scalony wynik narzuca wszystkiemu najkrótszy czas życia.

Kształt API, który to wspiera, to wyszukiwanie, które natychmiast zwraca identyfikator i pozwala klientowi odpytywać albo subskrybować wyniki w miarę ich napływania, z każdą partią oznaczoną źródłem i flagą mówiącą, czy wyszukiwanie wciąż jest otwarte. Własne API lotnicze i hotelowe platformy są zbudowane wokół tego kształtu; strona o API turystycznych opisuje te powierzchnie, a dostęp zaczyna się od rozmowy, a nie od samoobsługowego klucza, więc przyjdź z pytaniami.

Timeouty per dostawca, nie per zapytanie

Jeden timeout na całe wyszukiwanie to najczęstszy błąd w tej warstwie i jest błędny w obu kierunkach naraz. Ustaw go krótko, a wolny, ale wartościowy dostawca jest odcinany przy każdym wyszukiwaniu i po cichu przestajesz sprzedawać jego ofertę. Ustaw go długo, a jeden zawieszony dostawca trzyma w niewoli wszystkie wyniki, łącznie z tymi, które przyszły od razu.

DecyzjaJeden timeout na całe wyszukiwanieBudżet per dostawca
Jeden dostawca się zawieszaWszyscy czekają, potem wszyscy zawodzą albo wszyscy są odcinaniTen dostawca wypada z tego wyszukiwania; reszta jest pokazana
Wolny dostawca z dobrymi taryfamiAlbo zawsze wykluczony, albo zawsze spowalnia stronęDostaje dłuższy budżet niż szybcy i jest renderowany później
PonawianiePonowienie całego fan-outu, podwójne obciążenie dostawców, którzy już odpowiedzieliPonowienie tylko tego, który zawiódł, o ile w ogóle warto
Co widzi użytkownikSpinner, potem wszystko albo błądWyniki, które się dopełniają, i stan "wciąż szukam", który w końcu się zamyka
Co widzi zespół operacyjny"Przekroczono czas wyszukiwania", bez wskazania, które źródło to spowodowałoLicznik timeoutów per dostawca, który można postawić obok nazwy tego dostawcy
StrojenieJedna liczba, o którą kłótnia trwa wiecznieJedna liczba per dostawca, ustalona z jego własnej historii

Budżet per dostawca to także miejsce, gdzie mieszka rzeczywistość handlowa. Dostawca, którego taryfy rzadko są wybierane, nie zasługuje na taką samą cierpliwość jak ten, który wygrywa większość Twoich rezerwacji na danej trasie. Stawki netto konsolidatora na trasie Polska–Zatoka mogą być warte czekania; czwarty bedbank zwracający te same hotele co trzy pierwsze — nie. Budżet to decyzja produktowa wyrażona liczbą i powinien być ustalany per dostawca, per tenant, jeśli tenanci się różnią, i regularnie weryfikowany.

Dwa udoskonalenia, które same się spłacają. Po pierwsze, budżet to nie tylko maksimum; dostawca, który wraca w ułamku swojego budżetu, ale z pustym zbiorem, to inny sygnał niż ten, który przekracza czas, i obie sytuacje trzeba liczyć osobno. Po drugie, ponowienia należą do poziomu dostawcy i powinny być rzadkie. Ponowienie wyszukiwania u dostawcy, który właśnie przekroczył czas, zwykle oznacza dwa wyszukiwania w kolejce po jego stronie, co spowalnia także następne, a w umowach rozliczanych od zapytania kosztuje pieniądze.

Co mierzyć, żeby liczba coś znaczyła

"Średni czas wyszukiwania" to liczba, którą raportują wszyscy, i ta, która mówi najmniej. Miesza odczyt hotelu z cache z międzynarodowym fan-outem do sześciu dostawców, ukrywa dostawcę, który jest przyczyną, i porusza się, gdy zmienia się miks ruchu, a nie gdy zmienia się Twój kod. Zastąp ją małym zestawem pomiarów, z których każdy odpowiada na jedno pytanie.

  1. Czas do pierwszego wyniku, per wyszukiwanie. To jest to, co użytkownik odbiera jako szybkość. Ogranicza go Twój najszybszy dostawca plus Twój własny narzut, czyli ta część, którą faktycznie możesz poprawić.
  2. Czas do zakończenia, per wyszukiwanie, z tożsamością dostawcy, który je zamknął. Jeśli jeden dostawca jest zawsze ostatni, to rozmowa o budżecie, a nie zadanie inżynierskie.
  3. Czas odpowiedzi per dostawca, jako rozkład, nie średnia, oznaczony trasą i porą dnia. Dostawca, który rano działa dobrze, a wieczorem wolno, w średniej wygląda dobrze, a dobrze nie jest.
  4. Timeouty jako klasa wyniku, liczone obok "zwrócił wyniki" i "zwrócił pusto", per dostawca. Timeout to wynik, którego nie dostałeś, i należy do tego samego wykresu co te, które dostałeś.
  5. Twój własny czas przetwarzania końcowego, osobno. Kiedy rośnie, masz problem z kodem. Kiedy rośnie czekanie na dostawcę, masz rozmowę do odbycia.
  6. Wyszukiwania na rezerwację, per dostawca i per tenant. Każde wyszukiwanie, które wysyłasz, kosztuje dostawcę przepustowość, a większość umów patrzy na ten stosunek. Poprawka opóźnień, która przez ponowienia podwaja wolumen wyszukiwań, pogorszyła tę liczbę, nie poprawiła.

Mierz też w punkcie, w którym widzi to użytkownik. Serwer raportujący szybkie wyszukiwania, podczas gdy przeglądarka czeka na wolny krok serializacji, mówi prawdę i jednocześnie wprowadza Cię w błąd.

Ile kosztuje zrobienie tego źle

Oczywisty koszt to ten ze zgłoszenia: użytkownik, który czeka, a potem odchodzi. Mniej oczywiste są handlowe. Jeden zbyt krótki timeout na całe wyszukiwanie po cichu usuwa dostawcę z Twoich wyników przy każdym wyszukiwaniu, a dowiadujesz się o tym dopiero, gdy opiekun konta pyta, czemu rezerwacje stanęły. Ponawianie całych fan-outów podwaja Twoje wyszukiwania na rezerwację, a dostawcy, którzy mierzą ten stosunek, odpowiadają dławieniem albo fakturą. Ponowne sortowanie progresywnej listy pod kursorem użytkownika produkuje kliknięcia w złą taryfę, które zamieniają się w zgłoszenia do wsparcia, a czasem w zwroty. A dashboard oparty na średniej pozwala na wszystkie trzy, podczas gdy liczba na nim pozostaje zielona.

Żadnego z tych problemów nie rozwiąże przyspieszenie Twojego kodu. Rozwiązuje je decyzja, per dostawca, jak długo będziesz czekać, pokazanie użytkownikowi tego, co masz, kiedy czekasz, i mierzenie tego, co faktycznie się zmieniło. Przyspieszanie kodu jest warte zrobienia. Po prostu nie to było tą częścią, która była zła.

Redakcja Tekravel

Dział technologii turystycznych

Dział technologii turystycznych Tekravel pisze dla branży: właścicieli agencji, konsolidatorów i deweloperów, którzy ich integrują. Każdy artykuł jest przed publikacją sprawdzany na platformie, którą opisuje.