Co naprawdę zmienia firmowe konto do rezerwacji podróży

Jest trzeci dzień roboczy miesiąca i ktoś w dziale finansów uzgadnia koszty podróży. Na biurku jest czternaście potwierdzeń przesłanych z jedenastu skrzynek, trzy prywatne karty kredytowe, rachunek hotelowy w walucie, której nikt się nie spodziewał, i lot do Dubaju, który pojawia się dwa razy — raz zarezerwowany przez podróżnego, raz przez jego asystentkę, oba zwrócone, po różnych stawkach. Nikt nie zrobił nic złego. Firma po prostu nigdy nie miała jednego miejsca, w którym żyłyby jej podróże.
To właśnie ten problem ma rozwiązywać firmowe konto do rezerwacji podróży i warto dokładnie wiedzieć, co ono zmienia, bo wspólny login do serwisu rezerwacyjnego to coś innego. Wspólny login daje wszystkim to samo hasło. Konto daje firmie rejestr.
Jeden rejestr na podróż zamiast stosu prywatnych potwierdzeń
Gdy pracownicy rezerwują sami, każda rezerwacja należy do osoby, która ją zrobiła. Potwierdzenie trafia na jej skrzynkę, bilet jest opłacony jej kartą, historia zmian zostaje na jej koncie. Jeśli jest na urlopie, kiedy linia przesuwa lot, firma dowiaduje się o tym od podróżnego na lotnisku.
Przy koncie firmowym rezerwacja należy do firmy i jest przypisana do podróżnego. Brzmi jak szczegół z archiwum. W praktyce rozstrzyga trzy sprawy: kto widzi podróż, kto może ją zmienić i kto o drugiej w nocy dostaje komunikat o zmianie rozkładu. Oznacza to też, że numer rezerwacji — w języku linii lotniczych PNR — jest tam, gdzie biuro znajdzie go bez proszenia kogokolwiek o przeszukanie skrzynki.
Przydatny test, niezależnie od tego, jakiemu dostawcy się przyglądacie: poproście, by pokazał jedną podróż jednego podróżnego i wszystko, co z nią związane — bilet, hotel, płatność, pozycję na fakturze, każdą późniejszą zmianę. Jeśli to wymaga czterech ekranów i maila, to nie jest jeden rejestr.
Kto może rezerwować dla kogo i kto musi powiedzieć „tak”
Tu większość firm źle to projektuje — zwykle zbyt luźno albo tak sztywno, że ludzie wracają do rezerwowania na własne karty.
W rzeczywistości trzeba rozdzielić trzy role. Podróżny, czyli nazwisko na bilecie. Rezerwujący — może to być sam podróżny, asystentka albo office manager rezerwujący dla całego zespołu. I zatwierdzający, który akceptuje koszt, zanim stanie się zobowiązaniem. W pięcioosobowej firmie wszystkie trzy role może pełnić jedna osoba. W firmie, która co miesiąc wysyła zespół sprzedaży do Dubaju, nie powinna.
Pytania, na które warto odpowiedzieć, zanim cokolwiek skonfigurujecie:
- Czy asystentka może rezerwować tylko dla wskazanych współpracowników, czy dla każdego w firmie?
- Czy rezerwacja powyżej określonej kwoty albo w określonej klasie wymaga czyjejś akceptacji — i co dzieje się z taryfą, gdy czeka? Taryfy lotnicze nie są trzymane w nieskończoność, a etap akceptacji trwający dwa dni może kosztować więcej niż oszczędność, którą miał chronić.
- Czy zatwierdzający widzi opcje, które rezerwujący odrzucił, czy tylko tę wybraną?
- Kto może anulować? To przy anulowaniu pieniądze znikają najszybciej.
Systemy rezerwacyjne nie obsługują akceptacji w ten sam sposób, a niektóre nie obsługują ich wcale; wtedy agencja prowadząca wasze konto może egzekwować je procedurą — telefon, mail, wyznaczona osoba, która potwierdza. Zapytajcie, który to przypadek. Oba mogą działać. Nie działa zakładanie, że kontrola istnieje, kiedy jej nie ma.
Centralne rozliczenie zamiast rozliczeń delegacji
Zmianę finansową dział finansów zauważa jako pierwszą. Gdy płacą pracownicy, każda podróż rodzi wniosek o zwrot, paragon, który może do niego pasować albo nie, zwrot kosztów i wyciąg z karty na cudze nazwisko. Przy koncie firmowym rachunek trafia prosto do firmy — albo płaci ona przy rezerwacji kartą firmową, albo rezerwuje w ramach limitu kredytowego i rozlicza się na podstawie faktury.
To drugi model usuwa papierologię i warto wiedzieć, jak działa po stronie dostawcy. W systemach rezerwacyjnych zbudowanych dla branży klient firmowy może dostać limit kredytowy, a każda rezerwacja go pomniejsza, dopóki firma się nie rozliczy. Faktura zbiorcza — jedna faktura za rezerwacje z danego okresu zamiast paragonu za każdy bilet — jest wbudowaną częścią takich systemów, a nie arkuszem, który ktoś prowadzi obok.
| Pracownicy rezerwują i rozliczają | Konto firmowe, karta firmowa | Konto firmowe z kredytem | |
|---|---|---|---|
| Kto płaci przy rezerwacji | Podróżny | Firma | Jeszcze nikt — kwota schodzi z limitu |
| Co dostają finanse | Wniosek na każdą podróż, z paragonami | Pozycje z karty plus potwierdzenia rezerwacji | Jedną fakturę zbiorczą za okres |
| Gdzie się psuje | Brakujące paragony; pracownicy tygodniami dopłacają z własnej kieszeni | Limit karty kończy się w trakcie podróży; dopasowywanie pozycji z karty do rezerwacji | Za niski limit i rezerwacje stają; rozliczenie zapłacone z opóźnieniem |
| Dla kogo | Kilka podróży w roku | Regularne podróże, firmy, które wolą nie brać kredytu od dostawcy | Częste podróże i dział finansów, który rozlicza się w terminie |
Możecie się nie zgadzać z ostatnim wierszem. Niektóre firmy, które dużo podróżują, celowo zostają przy kartach, bo nie chcą relacji kredytowej z dostawcą. To rozsądny wybór. Chodzi o to, żeby go dokonać, a nie zsunąć się do pierwszej kolumny, bo nikt nie ustawił trzeciej.
Ile naprawdę kosztuje błąd
Rzadko katastrofa. Zwykle powolny wyciek.
Podwójna rezerwacja zwrócona po niższej stawce, niż została zapłacona. Hotel bezzwrotny, którego nikt nie anulował, bo nikt nie wiedział, że spotkanie przesunięto. Podróżny, który zapłacił za zmianę rezerwacji własną kartą przy stanowisku na lotnisku i rozliczył to trzy miesiące później, już po zamknięciu budżetu. Pracownik, który odszedł z firmy z loginem do linii lotniczej, na którym zarezerwowane były jego podróże. I koszt, którego nikt nie wpisuje do raportu: ludzie z finansów spędzają pierwsze dni każdego miesiąca na dopasowywaniu maili do pozycji z karty zamiast na swojej właściwej pracy.
Odwrotny błąd to nadmiar kontroli. Łańcuch akceptacji, który trzyma rezerwację, aż taryfa wzrośnie, albo polityka tak wąska, że połowa podróży wymaga wyjątku, odsyła ludzi prosto do własnych kart. Wtedy macie i konto, i rozliczenia delegacji, co jest gorsze niż każde z nich osobno.
Co przygotować przed otwarciem firmowego konta do rezerwacji podróży
Samo otwarcie zwykle idzie szybko. W większości branżowych serwisów rezerwacyjnych klient firmowy rejestruje się online, a agencja może ręcznie sprawdzić firmę, zanim pozwoli jej rezerwować. Czas zajmują informacje, o które was poproszą — i decyzje, które za nimi stoją, a które należą do was, nie do dostawcy.
- Dane rejestrowe firmy dokładnie w takiej formie, w jakiej mają widnieć na fakturach, plus NIP, jeśli wasze faktury muszą go zawierać.
- Lista podróżnych z nazwiskami zapisanymi tak jak w paszportach. Błąd w nazwisku na bilecie oznacza opłatę za zmianę albo nowy bilet.
- Kto rezerwuje dla kogo. Zapiszcie to jako listę nazwisk, nie jako zasadę.
- Zasady akceptacji, jeśli ich chcecie, i osoba, która zastępuje zatwierdzającego, gdy to on jest w podróży.
- Model płatności — karta firmowa czy kredyt — a przy kredycie limit, którego naprawdę potrzebujecie; wyznacza go najbardziej intensywny miesiąc podróży, nie przeciętny.
- Osoba kontaktowa ds. faktur w finansach i waluta, w której chcecie być fakturowani.
- Kontakt poza godzinami pracy po stronie dostawcy. Poproście o niego, zanim będzie potrzebny, a nie przy bramce.
Jeśli dostawca nie potrafi powiedzieć, jak obsługuje każdy z tych punktów, to mówi wam to większość tego, co trzeba wiedzieć o koncie.
Coraz więcej agencji obsługujących firmy przyjmuje te rezerwacje na własnym serwisie rezerwacyjnym, z logowaniem firmowym i kredytem obsługiwanymi na miejscu, zamiast mailem i telefonicznie. Część z nich robi to na platformie takiej jak nasza; jej część dla firm opisaliśmy tutaj. Jeśli to wy jesteście agencją i zastanawiacie się, czy oferować konta firmowe własnym klientom korporacyjnym, ta rozmowa zaczyna się od naszego zespołu.
Tak czy inaczej test jest ten sam co na początku: jedna podróż, jeden podróżny, jeden rejestr. Cała reszta konta służy temu, żeby tak zostało.