NDC API-aanbieders: drie verschillende dingen onder één naam

Het verzoek komt meestal als één regel van de commerciële kant: "we hebben NDC-content nodig, zoek een aanbieder." Je zoekt op NDC API-aanbieders en in de resultaten staan het developerportaal van een luchtvaartmaatschappij, de salespagina van een aggregator en de API-referentie van een boekingsplatform in één lijst, alsof het drie offertes voor dezelfde klus zijn. Dat zijn ze niet. Elk laat een andere hoeveelheid werk op je bureau achter, en een andere partij aan de telefoon wanneer een passagier een vlucht wil omboeken.
Dit stuk is voor de developer of technisch lead die van die ene regel een beslissing moet maken. Het gaat ervan uit dat je REST en JSON kent en niets weet van airline-distributie. Het herhaalt de vergelijking tussen de twee kanalen niet; die staat in NDC API of GDS. Het begint op het punt waar je al hebt besloten dat je aanbiedingen rechtstreeks van de maatschappij wilt en moet weten bij wie je ze haalt.
Wat de standaard je geeft, en wat hij openlaat
NDC is een berichtenstandaard die door IATA wordt gepubliceerd. Hij beschrijft hoe een verkoper een luchtvaartmaatschappij om aanbiedingen vraagt en er één omzet in een order: AirShopping geeft aanbiedingen terug, OfferPrice bevestigt er één, OrderCreate boekt hem, en een familie orderberichten haalt de order daarna op, wijzigt en annuleert hem. De maatschappij stelt de aanbieding zelf samen. Daarom kunnen tariefbundels, stoelen en bagage in het antwoord meekomen in plaats van dat een tussenpartij ze uit ingediende tarieven in elkaar zet.
Wat de standaard je niet geeft, is uniformiteit. Elke maatschappij implementeert de schemaversie die zij koos, de berichten die zij koos en haar eigen regels voor betaling en ticketing-termijnen. Twee maatschappijen die allebei "NDC ondersteunen" kunnen verschillen in of een order onbetaald mag worden vastgehouden, of een wijziging via de API loopt of per e-mail naar een supportdesk, en of je bericht krijgt wanneer de maatschappij de vlucht verzet. "NDC API" is dus nooit één integratie. Het is één integratie per maatschappij, tenzij iemand anders de verschillen al heeft opgevangen. Die iemand is waar het woord aanbieder eigenlijk naar wijst.
De drie soorten NDC API-aanbieders
Deel elk resultaat op je lijst in bij een van deze drie voordat je de featurepagina leest.
| De maatschappij zelf | Een aggregator | Een boekingsplatform | |
|---|---|---|---|
| Waar je op aansluit | Het eigen NDC-endpoint van die maatschappij | Eén API die voor de NDC-endpoints van veel maatschappijen staat, vaak naast andere bronnen | Een vlucht-API waarvan de resultaten naast andere content ook NDC-aanbiedingen kunnen bevatten |
| Wie de overeenkomst met de maatschappij heeft | Jij, of het geaccrediteerde reisbureau waarvoor je bouwt | Dat wisselt: soms heb je per maatschappij nog een eigen overeenkomst nodig, soms dekt die van de aggregator je | Het platform of zijn leveranciers |
| Wat je bouwt | Alles, één keer per maatschappij | Eén integratie, plus afhandeling van wat de aggregator niet heeft genormaliseerd | Zoeken, boeken en servicing tegen één model |
| Wie afrekent met de maatschappij | Jij | Jij of de aggregator, afhankelijk van het contract | Het platform; jij rekent af met het platform |
| Wie een servicingprobleem oppakt | De agency-support van de maatschappij | Eerst de aggregator, dan de maatschappij | Het platform |
| Wat je opgeeft | Niets, behalve tijd | Een deel van de maatschappij-specifieke functies, platgeslagen tot één gemeenschappelijke vorm | De directe relatie, en elke eigen deal die je met een maatschappij hebt |
De laatste rij is de rij om over te discussiëren. Een team met één dominante thuiscarrier en een uitonderhandelde deal kan merken dat de eerste kolom goedkoper is dan hij lijkt, want één maatschappij is één integratie. Voor een team dat veel maatschappijen verkoopt aan klanten die binnenlopen, geldt dat niet.
Zoeken is de makkelijke helft
Elke demo van een aanbieder laat shopping zien. Er komen aanbiedingen terug, met merknamen en bagage-iconen, de prijs blijft staan bij OfferPrice, de order wordt aangemaakt. Dat pad werkt bijna overal, omdat het het pad is dat elke maatschappij als eerste bouwde.
De kosten zitten in wat er met een order gebeurt nadat hij bestaat. Een passagier wil naar de volgende dag. Een passagier annuleert en verwacht de terugbetaling die de tariefvoorwaarden toestaan. De maatschappij wijzigt de vluchttijd en iemand moet de passagier inlichten en de nieuwe tijd accepteren of afwijzen. Een naam is verkeerd getypt. In het oudere kanaal kon een agent het meeste hiervan voor de meeste maatschappijen vanaf één scherm doen. Via NDC is elk hiervan een aparte mogelijkheid die elke maatschappij wel of niet heeft opengesteld, en die elke aanbieder wel of niet heeft doorgegeven.
Waar een mogelijkheid ontbreekt, is de terugvaloptie een mens: een e-mail of telefoontje naar de supportdesk van de maatschappij, of een formulier op een portaal, afgehandeld door de medewerkers van je klant. Dat is geen falen van de aanbieder; het is de stand van de implementatie bij elke maatschappij. Maar het bepaalt hoeveel mensen je klant op de servicedesk nodig heeft, en een salespagina vertelt je dat niet.
Er is een tweede, stiller gevolg. Een order die via het NDC-kanaal van een maatschappij is aangemaakt, moet in de regel via datzelfde kanaal worden afgehandeld. Zijn de agents van je klant gewend elke boeking in hun bestaande systeem te openen en daar te wijzigen, dan verschijnt een NDC-order daar mogelijk helemaal niet, of alleen-lezen. Vraag waar de order leeft voordat je vraagt hoe snel de zoekopdracht is.
Vraag de servicingmatrix op, per maatschappij
Het nuttigste document dat een aanbieder je kan geven is een raster: maatschappijen langs de zijkant, handelingen bovenaan, en in elke cel of het via de API werkt, via een handmatige route werkt of niet werkt. Kan de aanbieder het niet leveren, dan maak je het zelf, in productie. De kolommen waar je op staat:
- Vasthouden zonder betaling. Kan een order worden aangemaakt en later betaald, en hoe komt de tijdslimiet terug?
- Betaalwijzen. Welke accepteert de maatschappij via deze route, en zit de gebruikelijke afrekenmethode van het reisbureau erbij?
- Vrijwillige wijziging. Is het herprijzen van een wijziging (
OrderReshop) en het doorvoeren ervan (OrderChange) beschikbaar, of is het een handmatig verzoek? - Annuleren en terugbetalen. Wordt het terug te betalen bedrag opgegeven voordat de annulering definitief is, en loopt de terugbetaling via de API?
- Wijzigingen door de maatschappij. Krijg je schemawijzigingen als notificatie toegestuurd, of moet je elke order pollen om ze te vinden?
- Ancillaries na het boeken. Kan een stoel of koffer aan een bestaande order worden toegevoegd, of alleen bij het aanmaken?
- Naamcorrecties en special service requests. Via de API, of handmatig.
- Testomgeving. Heeft elke maatschappij er een die via de aanbieder bereikbaar is, en gedraagt die zich als productie voor servicing, niet alleen voor shopping?
Zorg dat je dit op schrift en gedateerd krijgt. Implementaties van maatschappijen bewegen, en een cel die handmatig was toen het raster werd opgesteld, kan sindsdien in beide richtingen zijn veranderd.
Wie afrekent, en op wiens accreditatie het leunt
Dit is het deel dat een developer graag aan het commerciële team overlaat, en dat zou hij niet moeten doen, want het verandert wat je bouwt. Is het reisbureau waarvoor je bouwt IATA-geaccrediteerd en heeft het een eigen overeenkomst met de maatschappij, dan kunnen orders worden afgerekend zoals zijn tickets dat al worden, en stuurt je code in elk verzoek de identificatiegegevens van het reisbureau mee. Is het niet geaccrediteerd, dan staat de accreditatie van iemand anders achter elke order: die van de aggregator, een consolidator of het platform. Dan loopt het geld anders, krijgt het reisbureau krediet of betaalt het een saldo vooruit, en moet je integratie naast aanbiedingen en orders ook limieten en saldi kennen.
Geen van beide constructies is beter. Wat misgaat, is er pas na de bouw achter komen in welke je zit.
Waar dit platform staat
Wij staan in de derde kolom van de tabel. Het platform biedt API's voor vluchten en hotels, en toegang begint met een gesprek in plaats van een selfservice-key: de eerste uitwisseling gaat over wat je verkoopt en waar, omdat vluchten, hotels, pakketreizen en attracties elk per tenant worden geactiveerd, en de leverancierscontent die een tenant ziet de content is die zijn leveranciersgroepen hem toekennen. Kredietlimieten voor subagenten en settlementfacturatie horen bij het platform en staan niet in een spreadsheet ernaast.
Wat we hier niet publiceren: een lijst met maatschappijen, een aantal bronnen, of een uitspraak over welke content je via NDC bereikt en welke via andere kanalen. Als dat voor jouw situatie telt, en voor een team met een eigen airline-deal doet het dat, vraag het dan in het eerste gesprek en vraag het antwoord per maatschappij. De pagina over travel-API's is waar dat gesprek begint. Ben je nog aan het uitzoeken wat er achter het endpoint van een willekeurige aanbieder zit, dan behandelt wat er achter de API zit de contractvragen die dit stuk liet liggen.
Wat kiezen op de shoppingdemo kost
De rekening komt laat, en daarom is ze makkelijk te negeren. Shopping en boeken gaan live, de eerste weken zien er goed uit, en dan beginnen de wijzigingen. Elke wijziging die de API niet aankan wordt een ticket voor de medewerkers van de klant, afgehandeld per e-mail met een airline-desk die zijn eigen openingstijden heeft. Terugbetalingen die nooit via de API zijn opgegeven, worden passagiers toegezegd uit het hoofd, op basis van de tariefvoorwaarden, en het verschil tussen wat is toegezegd en wat de maatschappij terugstort gaat van de marge van het reisbureau af. Een verzette vlucht waarover niemand bericht kreeg, ontdekt de passagier op het vliegveld.
Niets daarvan zie je in een demo, en alles is te weten voordat je tekent. Het raster vertelt het je. Een aanbieder van welke van de drie soorten ook die je een eerlijk raster met gaten geeft, is een betere keuze dan een die zegt dat elke maatschappij volledig wordt ondersteund: de eerste heeft je verteld waar de medewerkers van je klant nodig zijn, de tweede laat je dat zelf ontdekken.