کانسالیداتور بلیط هواپیما در دبی: پرسش پورتال زیرآژانس

ساعت یازده شب است در دبی و یک زیرآژانس در کراچی عکسی از یک نرخ میفرستد با دو کلمه: هنوز هست؟ کسی پشت میز شما نگاه میکند، عددی برمیگرداند و امیدوار است وقتی مسافر بله گفت، آن عدد هنوز درست باشد. فردا همین گفتوگو با نایروبی، ریاض و داکا تکرار میشود. برای بسیاری از کانسالیداتورهای بلیط هواپیما در دبی این شکست کسبوکار نیست. خودِ کسبوکار است، و سالها هم کار کرده است.
اما در اندازهای مشخص از کار میافتد، و آن اندازه به تعداد بلیط مربوط نیست. به این مربوط است که چند نفر در سمت شما باید به خاطر بسپارند به چه کسی چه قولی داده شده است.
چرا دبی این کار را سختتر از ظاهرش میکند
عمدهفروش در بیشتر شهرها به آژانسهایی میفروشد که ارز، زبان و هفتهٔ کاری بانکی مشترکی دارند. کانسالیداتور دبی بهندرت چنین امتیازی دارد. زیرآژانسهایش در کشورهای خلیج فارس، جنوب آسیا و آفریقا پراکندهاند و هر گوشه ساعت کاری خودش، روش پرداخت خودش و زبان دلخواه خودش را برای قیمت گرفتن دارد. پس تسویه، ارز و زبان افزونههایی نیستند که به محصول پیچ شده باشند. همان محصولیاند که زیرآژانس تجربه میکند.
به همین دلیل یک سایت رزرو عمومی مشکل را حل نمیکند. فروش پرواز به مردم یک مسئله است. سپردن نرخ net به کسبوکاری که سود خودش را رویش میگذارد، آن هم نسیه و با ارزی دیگر، مسئلهای دیگر.
پورتال زیرآژانس برای عمدهفروش دبی چه باید بکند
چهار کار، به همان ترتیبی که زیرآژانسها معمولاً از آنها گله میکنند:
- به هر آژانس قیمت خودش را نشان دهد. زیرآژانس باید نرخی ببیند که برای او ساخته شده، نه نرخ منتشرشدهای که مجبور باشد از شما بخواهد بهترش کنید.
- سقف اعتبار را نگه دارد و اجرا کند. پورتال تصمیم میگیرد رزرو بعدی انجام شود یا نه، نه کسی که یک گفتوگو را به یاد میآورد.
- طوری تسویه کند که هر دو طرف بتوانند بخوانند. بدهی آژانس به شما سندی است با ردیفهای مشخص، نه عددی در یک پیام.
- به زبان و ارز آژانس حرف بزند. برای این مشتریان دستکم عربی، اردو و هندی، با قیمتهایی به پول خودِ آژانس.
در این پلتفرم این تکهها بهصورت قابلیت وجود دارند، نه راهحل موقت. ویترینها میتوانند پیش از جستوجو ورود را الزامی کنند، مشتریان تجاری را ثبتنام کنند و اگر بخواهید هر کدام را خودتان تأیید کنید، بهصورت دستی بررسی کنند. سقف اعتبار زیرآژانس و صورتحساب تسویه درون سیستم ساخته شدهاند، نه در صفحهگسترده. ویترین به ۴۰ زبان عرضه میشود، از جمله زبانهای راستبهچپ، و هر سایت ارز پیشفرض و فهرست ارزهای خودش را انتخاب میکند و قیمتها از جدول نرخی که برای هر سایت نگه داشته میشود تبدیل میشوند.
کاری که نمیکند، تعیین شرایط تجاری شماست. اینکه هر آژانس چقدر اعتبار میارزد و قیمتش چه باید باشد، همچنان تصمیم خود شماست. پورتال فقط مطمئن میشود که این تصمیمها هر بار اعمال شوند.
واتساپ و صفحهگسترده در برابر پورتال، عملیات به عملیات
| عملیات | واتساپ و صفحهگسترده | پورتال زیرآژانس |
|---|---|---|
| قیمت دادن | عددی که پشت میز تایپ میشود و تا وقتی نرخ تکان نخورده معتبر است | آژانس خودش جستوجو میکند و قیمت خودش را در همان لحظه میبیند |
| نگه داشتن | پیامی که میگوید نگه داشته شد، و یادآوری برای پاییدن ساعت | یک رکورد رزرو با مهلت خودش، که هر دو طرف میبینند |
| صدور | کسی جزئیات را از یک چت دوباره در سیستم تایپ میکند | فروش یک بار ثبت میشود و مشتری، تأمینکننده، بهای تمامشده و markup به آن متصل است |
| استرداد | رشتهپیامی که باید بالا و پایینش کنید تا بفهمید به چه کسی چه قولی داده شده | یک رکورد، پس مبلغ همراه رزرو میماند |
| صورتحساب | آخر ماه با دست ساخته میشود و بعد سرش بحث میشود | یک صورتحساب تسویه برای هر زیرآژانس، با سقف اعتباری که از قبل اعمال شده |
با ستون واتساپ بیانصاف نباشید، چون عمدهفروشان خوب زیادی هنوز همانجا کار میکنند: برای حلقهٔ کوچکی از آژانسهایی که به شما اعتماد دارند سریع است و آموزشی هم نمیخواهد. مشکل هیچ ردیف بهتنهایی نیست. مشکل این است که همهٔ ردیفها به حافظهٔ یک نفر تکیه دارند، و حافظه با تعداد آژانسها، تعداد ارزها یا تعداد شبهایی که باید جواب بدهید بزرگ نمیشود.
صدور دستی کجا شما را در معرض ADM قرار میدهد
Agency Debit Memo یعنی ایرلاین به شما میگوید بلیطی به شکلی صادر شده که قواعدش را زیر پا گذاشته، و مابهالتفاوت را میخواهد. صدور دستی به دلایل کاملاً معمولی منبع دائمی آن است: نرخی که از روی عکسی قیمت داده شد که پیشتر عوض شده بود، نامی که با غلط تایپی وارد شد، رزرو تکراریای که چون تأیید اول در یک رشتهپیام طولانی گم شد دوباره ساخته شد.
این مِمو معمولاً روی آژانسی مینشیند که شمارهٔ IATA آن بلیط را صادر کرده، یعنی شما. بعد میکوشید آن را از زیرآژانس پس بگیرید، و کل اختلاف روی تاریخچهٔ چتی بنا شده که هیچکدام از دو طرف نمیتواند کاملش را بازسازی کند. پورتال جلوی ایرلاین را برای صدور ممو نمیگیرد. اما سابقهای از آنچه قیمت داده و صادر شد باقی میگذارد، و برای دفاع در برابر یک ADM همین را لازم دارید.
دستی ماندن چه هزینهای دارد
هزینهٔ پیدا، وقت کارکنان در ساعت یازده شب است. هزینهٔ پنهان، زیرآژانسی است که میرود.
یک خطر دوم و سادهتر هم هست. در شبکهای که با چت اداره میشود، معمولاً یک نفر میداند به کدام آژانس چه قیمتی قول داده شده و کدام یکی بیسروصدا از سقفش گذشته است. وقتی آن نفر به مرخصی میرود، بیمار میشود یا رقیب استخدامش میکند، این دانش همان بعدازظهر از ساختمان بیرون میرود. پورتال دقیقاً به همین دلیل کسلکننده است: قواعد را جایی نگه میدارد که هر کس پشت میز بتواند بخواند، تا یک هفتهٔ خوب به حافظهٔ یک نفر بند نباشد.
آژانسی در نایروبی را در نظر بگیرید که هم به شما پیام میدهد و هم به دو عمدهفروش دیگر. یکی از آنها به او نام کاربری داده است. او با سرعت خودش جستوجو میکند، قیمتش را میبیند، بدهیاش را میبیند و منتظر نمیماند کسی تایپ کند. شما را به خاطر گرانتر بودن ترک نمیکند. ترک میکند چون آن میز دیگر، در هر ساعتی و بیآنکه کسی بپرسد، زودتر از شما جواب میدهد. تا متوجه شوید، حجم کارش کم نشده است. فقط جای دیگری است.
از کجا شروع کنید بیآنکه همه چیز را از نو بسازید
لازم نیست همهٔ آژانسها را در یک هفته منتقل کنید. آنهایی را منتقل کنید که بیشتر از همه به شما پیام میدهند، بقیه را مدتی روی چت نگه دارید و بگذارید رکوردهای پورتال، آژانس به آژانس، جای صفحهگسترده را بگیرند.
اگر میخواهید ببینید حساب کانسالیداتور چطور باز میشود، از صفحهٔ کانسالیداتور شروع کنید؛ فروش سایتهای white-label به زیرآژانسها و اشتراک محتوای تأمینکنندگانتان با یک شبکه را پوشش میدهد. اگر توسعهدهندگان خودتان قرار است مستقیم به موجودی وصل شوند، APIهای پرواز و هتل با یک گفتوگو آغاز میشوند، نه با کلیدی که خودتان بردارید.