رفتن به محتوا
وبلاگ

API پرواز رایگان: کدام‌یک از سه نوع را واقعاً لازم دارید

تحریریه Tekravel
نوشته‌شده با کمک هوش مصنوعی

این کلمات را در نوار جست‌وجو تایپ کرده‌اید چون یک آخر هفته وقت دارید، یک ایده دارید و بودجه ندارید. شاید رباتی برای هشدار قیمت بلیت باشد، برنامه‌ریز سفر برای یک جامعه خاص، یا سایت رزرو برای همان مسیری که خانواده‌تان هر تابستان پرواز می‌کند. نتایج سخاوتمندانه به نظر می‌رسند: یک ارائه‌دهنده پس از دیگری با پلن رایگان، فرم ثبت‌نام و کلیدی که چند دقیقه بعد در ایمیل‌تان است. بعد، چند روز بعد از شروع ساخت، می‌فهمید چیزی که یکپارچه کرده‌اید نمی‌تواند همان یک کاری را انجام دهد که محصول‌تان وعده داده بود.

این اتفاق می‌افتد چون API پرواز رایگان یک دسته واحد نیست. این عبارت سه نوع محصول کاملاً متفاوت را برمی‌گرداند و فقط یکی از آن‌ها اجازه می‌دهد بلیت بفروشید. اینکه پیش از نوشتن اولین درخواست بدانید با کدام روبه‌رو هستید، همان چیزی است که یک هفته را نجات می‌دهد.

سه چیز که به اسم «API پرواز رایگان» جواب می‌دهند

اگر زبان بازاریابی را کنار بگذارید، تقریباً هر نتیجه در یکی از این سه دسته قرار می‌گیرد:

نوعهر فراخوانی چه برمی‌گردانددسترسی رایگان، معمولاًمی‌توانید با آن بلیت بفروشید؟پول دست چه کسی است
داده وضعیت و جدول پروازپروازهای خروجی و ورودی، تأخیرها، گیت‌ها، جدول زمانی، گاهی موقعیت‌های گذشتهرایج: پلن رایگان با سقف یا کلید آزمایشیخیر. در پاسخ نه نرخی هست و نه صندلیهیچ‌کس. فقط اطلاعات است
جست‌وجو با ارجاع (افیلیت)قیمت‌ها از ایندکس یک موتور متاسرچ و یک لینک عمیق به صفحه پرداخت شخص دیگریرایج: عضویت رایگان، درآمد از کمیسیون وقتی کلیک به رزرو برسدخیر. مسافر در سایت شریک رزرو و پرداخت می‌کندسایت شریک؛ اگر کلیک تبدیل شود شما کمیسیون می‌گیرید
موجودی قابل رزروپیشنهادهای زنده‌ای که می‌توانید جست‌وجو، قیمت‌گذاری، نگه‌داری، سفارش و به‌صورت بلیت الکترونیکی صادر کنیدبه‌ندرت بیش از یک sandbox؛ محیط واقعی با قرارداد همراه استبله. اصل ماجرا همین استهر کسی که بلیت را با مجوز خودش صادر می‌کند

ستون آخر تمایز واقعی است. دو نوع اول می‌توانند رایگان باشند چون وقتی آن‌ها را فرا می‌خوانید پول هیچ‌کس در خطر نیست. نوع سوم نمی‌تواند، و دلیلش هیچ ربطی به سخاوت ارائه‌دهنده ندارد.

داده وضعیت مفید است، اما محصول رزرو نیست

API داده پرواز به پرسش‌هایی درباره پروازهای موجود پاسخ می‌دهد: آیا پرواز عصر به دبی سر وقت است، از کدام گیت، جدول این مسیر ماه آینده چه شکلی دارد. ابزار درستی است برای اعلان‌گر تأخیر، نمایشگر فرودگاه، داشبورد سفرهای سازمانی یا محصول پیگیری غرامت. برای هر چیزی که قیمت دارد، ابزار اشتباهی است. توسعه‌دهندگان گاهی روی داده جدول پرواز یک صفحه جست‌وجوی قانع‌کننده می‌سازند، دکمه «رزرو» اضافه می‌کنند و تازه آن موقع می‌پرسند نرخ از کجا می‌آید. از آنجا نمی‌آید.

جست‌وجوی افیلیت یک کسب‌وکار است، فقط کسب‌وکاری که کنترلش با شما نیست

نوع ارجاعی به تصوری که بیشتر مردم دارند نزدیک‌تر است. مبدأ، مقصد و تاریخ را می‌فرستید؛ قیمت و یک لینک پس می‌گیرید. وقتی مسافر کلیک می‌کند، سایت شما را ترک می‌کند، در صفحه پرداخت شریک رزرو می‌کند و اگر رزرو کامل شود، چند هفته بعد کمیسیون می‌گیرید.

این می‌تواند کسب‌وکار واقعی باشد و بسیاری از سایت‌های محتوایی با همین کار می‌کنند. فقط روشن باشید که از چه چیزی می‌گذرید. قیمتی که نشان می‌دهید معمولاً از یک ایندکس کش‌شده می‌آید، پس ممکن است با چیزی که مسافر بعد از کلیک می‌بیند فرق کند. نام، ایمیل و کد رزرو مشتری متعلق به شریک است، نه شما. نمی‌توانید سود اضافه کنید، هتل را همراه بلیت بفروشید، روش پرداخت خودتان را ارائه دهید یا وقتی پرواز لغو شد تلفن را جواب دهید، چون در سمت شما چیزی برای تغییر وجود ندارد. شما ترافیک می‌فرستید و محصول همان ترافیک است.

اگر چیزی که می‌خواهید برندی است که سفر می‌فروشد، با مشتریان خودش و حاشیه سود خودش، این نوع یک ماه خوب به نظر می‌رسد و بعد به سقف تبدیل می‌شود.

چرا موجودی قابل رزرو در لحظه صدور بلیت هرگز رایگان نیست

جست‌وجو و قیمت‌گذاری عملیات خواندنی‌اند. صدور بلیت یک عمل مالی است. کسی باید پلاک صدور بلیت IATA (یا قرارداد مستقیم با ایرلاین) داشته باشد، بلیت الکترونیکی را زیر آن صادر کند و پول را از طریق BSP یا کانال خود ایرلاین تسویه کند. آن شخص حالا بابت بلیت به ایرلاین بدهکار است، چه پرداخت مشتری شما برقرار بماند و چه نماند.

تقلب دقیقاً همین‌جا فرود می‌آید. رزروی که با کارت دزدی پرداخت شده، بلیتی است که صادرکننده پولش را پیشاپیش داده، و یک chargeback چند هفته بعد پول را از هر کسی که پرداخت را پذیرفته پس می‌گیرد. قوانین نرخی که با اتوماسیون بی‌دقت زیر پا گذاشته شوند، به‌صورت ADM (یادداشت بدهی آژانس) به نام دارنده پلاک برمی‌گردند. پس دارنده پلاک می‌خواهد بداند چه کسی رزرو می‌فرستد، از کجا و با چه کنترل‌هایی، پیش از آنکه کد شما اجازه فشردن دکمه را پیدا کند. همین بررسی قرارداد است، و به همین دلیل «رایگان» در sandbox متوقف می‌شود.

هیچ‌کدام از این‌ها به آن معنا نیست که API قابل رزرو از دسترس یک تیم کوچک خارج است. یعنی هزینه جایی خودش را نشان می‌دهد: کارمزد به ازای هر رزرو، حاشیه‌ای که در نرخ خالص داده‌شده به شما گنجانده شده، یا سپرده و سقف اعتباری که در چارچوبش کار می‌کنید. زود بپرسید کدام. ارائه‌دهنده‌ای که نمی‌تواند بگوید پول پس از صدور بلیت چطور جابه‌جا می‌شود، خودش هم هنوز فکرش را تمام نکرده است.

یک sandbox پیش از هر قراردادی باید چه اجازه‌ای به شما بدهد

یک sandbox خوب بخش رایگان یک API قابل رزرو است و باید کافی باشد تا بفهمید آیا این یکپارچه‌سازی ارزش گفت‌وگوی تجاری را دارد یا نه. پیش از امضای هر چیزی، بررسی کنید که بتوانید:

  1. مسیرهای واقعی را جست‌وجو کنید. نه یک پاسخ آماده. یک مسیر کوتاه پر از ایرلاین‌های ارزان‌قیمت و یک مسیر طولانی را امتحان کنید و ببینید محتوا همان‌طور که انتظار دارید فرق می‌کند یا نه.
  2. قیمت بگیرید و دوباره قیمت بگیرید. یک پیشنهاد را از جست‌وجو بردارید، قیمتش را بگیرید، صبر کنید و دوباره قیمت بگیرید. بفهمید یک پیشنهاد چقدر معتبر می‌ماند و وقتی قیمت تغییر کرده، پاسخ چه شکلی دارد.
  3. بدون صدور، نگه دارید. رزروی بسازید که صندلی را نگه دارد اما بلیت صادر نکند، مهلت زمانی‌اش را بخوانید و بعد لغوش کنید. اگر sandbox فقط اجازه جست‌وجو می‌دهد، دارید نیمه آسان را ارزیابی می‌کنید.
  4. عمداً چیزها را خراب کنید. نامی با حروفی بفرستید که ایرلاین رد می‌کند، نوزادی بدون بزرگسال، تاریخی در گذشته. خطاهایی که بتوانید بخوانید از هر فهرست قابلیتی ارزشمندترند.
  5. فراخوانی‌های پس از رزرو را ببینید. لغو، void و استرداد یا در API وجود دارند یا از طریق میز پشتیبانی انجام می‌شوند. باید بدانید کدام، پیش از آنکه اولین مشتری واقعی‌تان بپرسد.

بعضی از این‌ها را هیچ sandboxی نشان‌تان نمی‌دهد: تمام شدن موجودی واقعی، تغییر برنامه از سوی ایرلاین، تسویه حساب. ما برنامه کامل‌تری برای آزمایش sandbox نوشته‌ایم که می‌گوید چه چیزی را شبیه‌سازی کنید و چه چیزی را هرگز، و مروری بر کل جریان رزرو برای زمانی که از آن مرحله عبور می‌کنید.

این پلتفرم کجا قرار می‌گیرد

صریح بگوییم: این پلتفرم API پرواز و هتل ارائه می‌دهد و از نوع قابل رزرو است. دسترسی با یک گفت‌وگو شروع می‌شود، نه با کلید سلف‌سرویس. اگر امشب برای تمام کردن یک هکاتون کلید لازم دارید، ما گزینه‌اش نیستیم، و بهتر است این را از همین پاراگراف بفهمید تا از یک فرم ثبت‌نام.

آن گفت‌وگو همان پرسش‌های بالا را پوشش می‌دهد: چه چیزی می‌سازید، صدور بلیت لازم دارید یا فقط جست‌وجو و قیمت، در کدام بازارها می‌فروشید، و پول رزروها چطور پرداخت می‌شود. همین پاسخ‌ها تعیین می‌کنند چه محتوایی می‌بینید و تسویه چطور کار می‌کند. اگر در این مرحله هستید، صفحه APIهای سفر نقطه شروع است.

انتخاب نوع اشتباه چه هزینه‌ای برایتان دارد

اشتباه گران پرداختن پول برای یک API نیست. ساختن محصول روی نوع اشتباه است و فهمیدنش جلوی کسی که مهم است.

ماجرا این‌طور پیش می‌رود. دموی اول روی فید افیلیت یا داده جدول پرواز اجرا می‌شود چون رایگان و سریع بود. صفحه جست‌وجو کامل به نظر می‌رسد. یک سرمایه‌گذار، یک آژانس همکار یا اولین مشتری واقعی‌تان می‌خواهد رزرو کند و تنها پاسخ صادقانه این است که دکمه شما را از سایت بیرون می‌برد، یا هیچ کاری نمی‌کند. بعد بازسازی شروع می‌شود و از عوض کردن یک ارائه‌دهنده بزرگ‌تر است: نتایج افیلیت هیچ شناسه پیشنهادی برای قیمت‌گذاری ندارند، نه نگه‌داری، نه مدل مسافر، پس کدی که پشت صفحه جست‌وجوی شماست باید همراه با APIای که فرا می‌خواند عوض شود.

تیم‌هایی که از یک ارائه‌دهنده قابل رزرو به دیگری رفته‌اند نسخه ملایم‌تری از همین درس را می‌شناسند؛ آن را در جایگزینی یک API پرواز سلف‌سرویس توضیح داده‌ایم. مسیر ارزان‌تر این است که اول درباره ستون آخر جدول تصمیم بگیرید. اگر محصول‌تان باید برای بلیت پول بگیرد، گفت‌وگوی قابل رزرو را از هفته اول شروع کنید و دمو را روی sandbox آن بسازید، حتی اگر گزینه‌های رایگان زودتر صفحه زیباتری به شما می‌دادند.

تحریریه Tekravel

میز فناوری سفر

میز فناوری سفر Tekravel برای اهل صنعت می‌نویسد: صاحبان آژانس‌ها، کنسولیدیتورها و توسعه‌دهندگانی که آن‌ها را یکپارچه می‌کنند. هر مقاله پیش از انتشار با همان پلتفرمی که توصیفش می‌کند بررسی می‌شود.