API رزرو هتل و پرواز: یک سفر، دو رزرو

تیکت اینطور نوشته شده: «هتل را به جریان رزرو پرواز اضافه کنید، یک پرداخت، یک مبلغ کل.» درخواست معقولی از طرف مدیر محصول است و به نظر کار یک روز میآید، چون جستوجوی پرواز را از قبل دارید و صفحهی پرداخت هم آماده است. سه هفته بعد تیم سر این بحث میکند که اگر ایرلاین تأیید کرد و هتل نکرد، چه باید کرد. API رزرو هتل و پرواز یک اتصال با دو نوع نتیجه نیست. دو اتصال است که یک سبد خرید مشترک دارند.
هرچه کد زودتر این را بپذیرد، بخش کمتری از آن بازنویسی میشود. آنچه در ادامه میآید همان بخشی است که راهنماهای اتصال از آن میگذرند: دو نیمه چه تفاوتی دارند، کدام را اول قطعی کنید، و «سفر» در مدل دادهی شما باید چه باشد.
دو نیمه یکجور رفتار نمیکنند
هر دو به شکل JSON با یک قیمت و یک کد مرجع برمیگردند، پس روی سیم شبیه هم به نظر میرسند. اما در آنچه پس از گرفتن کد مرجع به شما قول میدهند، هیچ شباهتی ندارند.
| پرسش | پرواز | هتل |
|---|---|---|
| پس از رزرو چه در دست دارید | یک رزرو (PNR) که هنوز بلیت نشده است | یک تأییدیه که معمولاً همان چیزی است که فروختهاید |
| قیمت تا کی معتبر است | تا وقتی نرخ هنگام رزرو دوباره محاسبه شود، که ممکن است با نتیجهی جستوجو فرق کند | تا وقتی نرخ منقضی شود، و نرخ میتواند بین استعلام موجودی و رزرو تغییر کند |
| چه چیزی آن را قطعی میکند | صدور بلیت، اغلب با یک مهلت زمانی | تأیید تأمینکننده، گاهی فوری و گاهی در حالت انتظار |
| چطور لغو میشود | اگر زود باشد، void؛ در غیر این صورت استرداد طبق قوانین نرخ، اغلب با جریمه | لغو طبق سیاست خودِ همان نرخ، که در بسیاری از نرخها تا یک مهلت مشخص رایگان است |
| چه چیزی عدد را در لحظهی آخر تغییر میدهد | نرخ، مالیاتها، و گاهی ارز نرخ | مالیاتها و هزینههایی که در هتل پرداخت میشود، نوع پذیرایی، و اتاقی که واقعاً تخصیص داده میشود |
چون تأمینکنندهها با هم فرق دارند، ممکن است با یکی از ردیفها مخالف باشید، اما با شکل کلی آن نه: یک نیمه مرحلهی صدور بلیت دارد و نیمهی دیگر یک بازهی لغو، و این دو از نظر زمانی بر هم منطبق نیستند. توالی سمت پرواز را در اتصال API رزرو پرواز و مشکل تأمینکنندهی کُند در سمت هتل را در طراحی کلاینت API موجودی هتل بررسی کردیم. این نوشته از جایی شروع میشود که آن دو تمام میشوند: محل اتصال.
کدام را اول رزرو کنید؟
کسی به شما نمیگوید که این یک تصمیم طراحی است، و همین تصمیم است که هزینهی یک شکست را تعیین میکند.
فرض کنید مشتری پرواز و هتل را برای تاریخهای یکسان میخرد. یک رزرو را میفرستید و بعد دیگری را. سه حالت ممکن است پیش بیاید: هر دو موفق شوند، یکی شکست بخورد، یا یکی پس از موفق شدن دیگری شکست بخورد. حالت اول یک روز خوب است. دو حالت دیگر صف پشتیبانی شما را تعیین میکنند.
اگر اول بلیت پرواز را صادر کنید و هتل بعد از آن رد کند، مشتریای دارید با یک صندلی به یک شهر و بدون اتاق، که پولش هم پرداخت شده، و استرداد بلیتی که جریمه دارد. اگر اول هتل را رزرو کنید و پرواز بعد از آن شکست بخورد، اتاقی در دست دارید که اغلب میتوانید رایگان لغوش کنید، پس جبران آن ارزان است. خطر عکس هم واقعی است: نرخ هتلی که قابل لغو نیست بدترین چیزی است که میشود در دست نگه داشت، پس پیش از آنکه هتل را اول بفرستید، شرایط لغو آن نرخ را بخوانید.
این یک قاعدهی سرانگشتی است، نه یک قانون، و نکته این است که ترتیب را آگاهانه انتخاب کنید. نیمهای را که لغوش آسانتر است پیش از نیمهی سختتر قطعی کنید، درست پیش از قطعی شدن هرکدام قیمت هر دو را دوباره بررسی کنید، و بنویسید برای هر یک از سه حالت چه میکنید. بازبینهای کد بهندرت میپرسند. مشتریها همیشه میفهمند.
یک سفر، دو رزرو
ساختاری که دوام میآورد یک رکورد سفر است که مالک دو رزرو است، هرکدام با کد مرجع خودش، وضعیت خودش و شرایط خودش. مشتری یک مبلغ کل میبیند. پایگاه دادهی شما دو ردیف میبیند، و مبلغ کل جمعی است که شما محاسبه میکنید، نه چیزی که نزد تأمینکننده وجود داشته باشد.
دو وضعیت را جدا نگه دارید. «تأییدشده» برای هتل و «بلیتشده» برای پرواز یک وضعیت نیستند، و ستون وضعیتی که این دو را یکی کند، دیر یا زود روی سفری که نیمی از آن رزرو شده، مینویسد «رزرو شد».
دو مجموعه شرایط تغییر را هم جدا نگه دارید و جدا نشان دهید. مبلغ کلِ نمایشدادهشده پنهان میکند که جابهجا کردن تاریخها در یک نیمه رایگان است و در نیمهی دیگر هزینه دارد. اگر رابط کاربری شما «تغییر تاریخ» را به شکل یک دکمه نشان میدهد، پیش از آنکه مشتری به جای شما کشفش کند، تصمیم بگیرید وقتی فقط یک نیمه قابل جابهجایی است آن دکمه چه میکند. همین دربارهی سود فروش (مارکآپ) هم صدق میکند: اگر مثل بیشتر فروشندگان سود خود را برای هر سرویس جدا اضافه میکنید، مبلغ کل سفر دو مارکآپ دارد و استرداد یک نیمه باید بداند کدام مارکآپ را برمیگرداند. جایی که سفرِ بههمپیوسته گران تمام میشود پول است، چون اقلام در زمانبندیهای متفاوت تسویه میشوند و استرداد پرواز همان وقتی نمیرسد که لغو هتل انجام میشود.
جایگاه این پلتفرم
بهصراحت: این پلتفرم APIهای پرواز و هتل را ارائه میکند و دسترسی با یک گفتوگو شروع میشود، نه با یک کلید سلفسرویس. سرویسها برای هر مستأجر (tenant) جداگانه فعال میشوند، پس مستأجری که هتل میفروشد و تور نمیفروشد، بخش تور را با خود حمل نمیکند. هیچجا وعدهی یک فراخوانی واحد که هر دو نیمه را بهصورت اتمی رزرو کند داده نشده، و نباید طوری طراحی کنید که انگار چنین چیزی هست. با آنها همانطور رفتار کنید که هستند: دو رزرو، زیر سفری که مالکش شما هستید.
اگر میخواهید پیش از طراحی، فراخوانیها و شرایط واقعی را ببینید، از صفحهی APIهای سفر شروع کنید و ترتیبی را که برای رزرو در نظر دارید همراه بیاورید. اگر هنوز در حال سنجیدن این هستید که دسترسی رایگان چه چیزی به شما میدهد، API رایگان رزرو هتل انواع «رایگان» را توضیح میدهد.
هزینهی اشتباه
گرانترین نسخه، نسخهی بیصداست. برای مشتری بلیت یک شهر صادر شده و اتاق از دست رفته، و اولین بار که از آن باخبر میشوید، پیامی است نیمهشب از یک فرودگاه. ارزانتر ولی همچنان واقعی: صفحهی پرداختی که یک مبلغ کل اطمینانبخش نشان میدهد و بعد، پس از بررسی دوبارهی قیمت، عدد دومی که مشتری با آن موافقت نکرده؛ استردادی که پرواز را برمیگرداند و هتل را فراموش میکند؛ و وضعیتی که میگوید «رزرو شد» در حالی که تأمینکننده چیز دیگری میگوید.
هیچکدام راهحل زیرکانهای لازم ندارد. لازم است که سفر یک شیء واقعی باشد، ترتیب رزرو تصمیمی باشد که کسی آن را نوشته، و درست پیش از قطعی شدن هر نیمه، قیمت هر دو یک بار دیگر بررسی شود. این را یک بار بسازید، و صفحهی پرداخت میتواند همانقدر ساده به نظر برسد که تیکت خواسته بود.