نرمافزار آژانس مسافرتی آنلاین یک محصول نیست، چهار محصول است

اگر نرمافزار آژانس مسافرتی آنلاین را جستوجو کنید، ظرف یک هفته سه دمو به شما پیشنهاد میشود. اولی یک سایت رزرو است با یک فرم جستوجو. دومی صفحهای از دفترهای حساب، فاکتورها و بدهیهای تأمینکنندگان. سومی خط لولهای از سرنخهای فروش با یک زنگ یادآور. هر سه را بهعنوان نرمافزار آژانس مسافرتی میفروشند، هیچکدام جای دیگری را نمیگیرد، و مالکی که قرارداد اول را امضا میکند معمولاً تا ماه دوم دو خلأ دیگر را کشف میکند.
چهار محصول با یک نام
اگر پیش از خواندن صفحهٔ هر فروشنده آنها را دستهبندی کنید، بیشتر دردسرها را نخواهید داشت. برچسب روی جعبه هرچه باشد، محصول یکی از این چهار نوع است، یا بستهٔ دو سهتایی که به هم دوخته شدهاند.
| دسته | چه میکند | نبودنش را چطور حس میکنید |
|---|---|---|
| موتور رزرو / ویترین فروش | جستوجو، قیمتگذاری و رزرو پرواز، هتل، بستههای سفر و جاذبهها با برند خودتان، در هر ساعت | هر رزرو را باید با دست از روی یک پیام واتساپ تایپ کنید |
| پشتصحنه و حسابداری | دفتر حساب، فاکتور، بدهی به تأمینکنندگان، مالیات، حقوق | آخر ماه میفهمید سود کردهاید یا نه |
| CRM | سرنخها، پیگیریها، سابقهٔ مشتری، کمپینها | مشتری تکراری را فقط کسی به یاد دارد که اتفاقاً تلفن را جواب میدهد |
| اتصال به تأمینکنندگان | نرخ و قیمت زندهٔ پرواز و هتل از GDS، منابع NDC، کنسولیداتورها و تأمینکنندگان هتل | مغازهای قشنگ با قفسههای خالی |
دستهها در لبهها روی هم میافتند و فروشندهها عمداً مرزها را محو میکنند، چون فهرست بلند قابلیتها در دمو خوب دیده میشود. جدول را فیلتر خودتان بدانید: دربارهٔ هر محصول فهرست کوتاهتان بپرسید واقعاً در کدام ردیف مینشیند.
یک آزمون ساده کمک میکند. از فروشنده بخواهید یک رزرو را نشانتان بدهد، از لحظهای که مشتری جستوجو میکند تا لحظهای که پول ثبت میشود. هرجا دمو صفحه را عوض کند، ورود دیگری بخواهد یا بگوید «آن بخش در ماژول دیگری انجام میشود»، به درز میان دو محصول رسیدهاید. درز وقتی خودتان انتخابش کرده باشید اشکالی ندارد و وقتی بعد از امضا کشفش کنید گران تمام میشود.
واژهها هم گمراهکنندهاند. «نرمافزار OTA» در یک ارائهٔ فروش میتواند ویترین رو به مشتری باشد یا ابزار پشتصحنه برای آژانسهایی که روی پورتال دیگری رزرو میکنند. «نرمافزار مدیریت» میتواند دفتر حساب باشد یا سرنخ فروش. برچسب فقط بودجهٔ بازاریابی فروشنده را نشان میدهد، نه دسته را.
دو چیزی که آژانس کوچک اول لازم دارد
برای آژانسی با دو تا بیست نفر، جواب ردیف اول و ردیف آخر است. این دو در واقع یک تصمیماند. ویترین بدون موجودی بروشور است، و موجودی بدون ویترین تماس تلفنیای است که فقط صبورترین مشتریتان میگیرد.
پشتصحنه و CRM میتوانند منتظر بمانند. دفتر حساب را همین حالا هم یک جوری نگه میدارید، با حسابدار یا یک صفحهگسترده، و مشتریهایتان را هم با تلفن و تاریخچهٔ واتساپ به یاد دارید. این راهحلها دستوپاگیرند، اما آهسته درد میآورند. نبودن ویترین هر شب درد میآورد.
صبر کردن فقط به یک شرط ارزان است: سابقهٔ رزرو باید محافظت شود. اگر هر فروش در یک جا ثبت شود، با مشتری، تأمینکننده، هزینه و مارکآپ کنارش، بعداً میتوانید حسابداری یا CRM را به آن وصل کنید. اگر نه، از یک آشفتگی مهاجرت خواهید کرد.
به چیزی که در این فهرست نیست توجه کنید: سیستم سفارشیسازیشده. ساختن ردیف اول با دست خودتان یعنی امضا، گواهی و نگهداری تکتک تأمینکنندگان ردیف آخر، و بودجه دقیقاً همانجا تمام میشود.
پلتفرم میزبانیشده چه چیزی را در بر میگیرد و چه چیزی را به شما وا میگذارد
چنین پلتفرمی ردیف اول و آخر و بخشی از بقیه را پوشش میدهد. در این پلتفرم هر مستأجر پنل مدیریت خودش را دارد، با دسترسیهای نقشمحور برای کارکنان، رزروها، مشتریان، مارکآپها و گزارشهای خودش. ویترین به ۴۰ زبان عرضه میشود، از جمله زبانهای راستبهچپ، و هر سایت ارز پیشفرض خودش را برمیگزیند. پرواز، هتل، بستههای تور و جاذبهها برای هر سایت جداگانه روشن میشوند. اگر به آژانسهای دیگر میفروشید، ویترینها میتوانند پیش از جستوجو ورود بخواهند، مشتریان تجاری را ثبت کنند و دستی تأییدشان کنند، و سقف اعتبار زیرمجموعهها و فاکتور تسویه قابلیتهای واقعیاند، نه یک صفحهگسترده.
چیزی که نمیشود حسابداری شما نیست. حقوق، اظهارنامهٔ مالیاتی و تطبیق بانکی در همان نرمافزاری میماند که حسابدارتان به آن اعتماد دارد. فاکتور تسویه ثبت میکند زیرمجموعه چقدر به شما بدهکار است؛ جای دفتر کل شما را نمیگیرد و کسی نباید در دمو وانمود کند میگیرد.
اشتباه خرید: قابلیت بهجای تأمینکننده
دمو قابلیت میفروشد، چون قابلیت را میشود روی صفحه نشان داد. آنچه تعیین میکند نرمافزار پول درمیآورد یا نه، کوتاهتر و کسلکنندهتر است: چه تأمینکنندگانی را از قبل وصل کرده است، و آیا میتوانید قراردادهای خودتان را بیاورید؟
در پلتفرمی مثل این، محتوای تأمینکنندگان از راه گروههای تأمینکننده میرسد، نه قراردادهای یکبهیک، و هر سایت تأمینکنندگانی را میبیند که گروههایش به آن میدهند. پس پرسشهای مفید سادهاند. به کدام گروهها میتوانم بپیوندم؟ کدام قراردادهای موجودم را میشود اضافه کرد؟ اگر هیچ قراردادی ندارم، چه کسی نرخها را به من میرساند؟ پرسش آخر همان رابطه با کنسولیداتور است و جایش پیش از تصمیم دربارهٔ نرمافزار است، نه بعد از آن. صد قابلیت روی صفر نرخ هنوز صفر نرخ است.
فهرست تأمینکنندگان را کتبی و با نام بخواهید، و بپرسید افزودن یک تأمینکنندهٔ تازه چطور انجام میشود و چقدر طول میکشد. فروشندهای که این را در یک جمله جواب میدهد، پیشتر این کار را کرده است.
اشتباه کردن چقدر خرج روی دستتان میگذارد
نتیجهٔ گران، رابط کاربری بد نیست. دو سیستمی است که یک سابقهٔ رزرو مشترک ندارند.
مشتری روی ویترین رزرو میکند. کسی فروش را دوباره در نرمافزار حسابداری تایپ میکند و مارکآپ در خانهٔ دیگری میافتد. ایرلاین بلیت را تغییر میدهد و تغییر فقط در یک سیستم اعمال میشود. بازپرداخت با مبلغ اشتباه میرود. آخر ماه کسی دستی تطبیق میدهد، اختلافی پیدا میکند و نمیداند کدام سیستم درست بوده. هر گام پنج دقیقه به نظر میرسد. در یک فصل شلوغ همینها دلیل رفتن یک کارمند خوب میشوند و دلیل اینکه به حاشیهٔ سود ماه قبل نمیتوانید اعتماد کنید.
هزینهٔ آرامتری هم هست. کارکنان یاد میگیرند به کدام سیستم اعتماد کنند و کدام را نادیده بگیرند، و سیستم نادیدهگرفتهشده میپوسد: مارکآپها بهروز نمیشوند، یادداشتهای مشتری نوشته نمیشوند، و آخرش پول محصولی را میدهید که کسی بازش نمیکند.
راهحل ملالآور است و پیش از امضا در دسترس: اول سیستم رزرو را انتخاب کنید، آن را منبع حقیقت هر فروش کنید، و بعد هرچه کنارش مینشیند را برگزینید.
دیدن پیش از تصمیم
اگر میخواهید ردیف اول را با چشم خودتان ببینید، ویزارد ثبتنام مستقیم از فرم یک سایت برنددار روی یک زیردامنهٔ پلتفرم میسازد و کارت بانکی نمیخواهد. برای بخش فنی اتصال به تأمینکنندگان، API های پرواز و هتل با یک گفتوگو شروع میشوند، نه یک کلید خودسرویس.