اشتراک امن محتوای تأمینکنندگان با آژانسهای همکار

پنجشنبه عصر یک آژانس همکار پیام میدهد: مسافری از تهران چهار اتاق در دبی میخواهد و نرخهای قراردادی هتل شما از هر چیزی که آنها میبینند بهتر است. سریعترین جواب همان جلوی دستتان است. نام کاربری پنل تأمینکننده را فوروارد میکنید یا API key را در چت میچسبانید و میگویید بفرمایید رزرو کنید. جواب هم میدهد. دقیقاً به همین دلیل بسیاری از consolidatorها آن را به روال کارشان تبدیل میکنند، و همین روال یک روز هفتهٔ خیلی بدی برایشان میسازد.
اگر میخواهید بدون چنین هفتهای محتوای تأمینکنندگان را با آژانسهای همکار به اشتراک بگذارید، آنچه باید عوض شود مدل است، نه میزان احتیاط. در ادامه میبینیم ایراد این میانبر کجاست، چیدمان بهتر چه شکلی دارد و چه چیزی هرگز نباید از دست شما خارج شود.
چرا دادن اطلاعات ورود شکست میخورد
حساب کاربری تأمینکننده مجوزی برای یک همکار نیست. هویت شما نزد آن تأمینکننده است و هر کاری که با آن انجام شود، به نام شما ثبت میشود.
فکر کنید در عمل یعنی چه. همکار میتواند با نرخ قراردادی شما جستوجو و رزرو کند، اما هر کسی هم که او اطلاعات را به دستش بدهد میتواند، و شما خبردار نمیشوید. تأمینکننده فقط یک حساب میبیند که رزرو میکند؛ وقتی یکی از رزروها مشکل پیدا کند، طرف حساب شمایید. هیچ راهی نیست که به یک همکار فقط هتل و به دیگری فقط پرواز بدهید، چون حساب کاربری چیزی به نام همکار نمیشناسد. و روزی که همکاریتان با یک آژانس تمام شود، تنها راه لغو دسترسی تغییر رمز است؛ کاری که همهٔ همکاران دیگری را هم که بیسروصدا به همان حساب تکیه داشتند بیرون میگذارد.
این میانبر عادت غلطی هم جا میاندازد. اطلاعات ورود در تاریخچهٔ چت، در یک فایل اکسل و در ذهن کسی میماند که مدتهاست رفته است. هیچکدام نشت اطلاعات نیست، تا روزی که بشود، و آن روز دیگر کسی یادش نیست چه کسی کِی دسترسی داشته است.
اشتراک از طریق گروه بهجای آن چه میکند
راه جایگزین این است که همکار اصلاً به تأمینکننده دست نزند. محتوا از طریق گروههای تأمینکننده به اشتراک گذاشته میشود: تأمینکنندگانی را که میخواهید عرضه کنید در یک گروه میگذارید، همکارانی را که باید آنها را ببینند عضو گروه میکنید، و هر همکار فقط همان چیزی را میبیند که گروههایش اجازه میدهند. اطلاعات ورود همانجا میماند که شما تنظیمش کردهاید. همکاری که محتوای شما را جستوجو میکند، از طریق پلتفرم و روی قرارداد شما جستوجو میکند، بیآنکه هرگز راه دسترسی مستقیم به تأمینکننده را ببیند.
گروهها تنها مسیر اشتراک در پلتفرماند و این عمدی است. یعنی پرسش «چه کسی چه چیزی را میبیند» یک پاسخ دارد که روی یک صفحه خوانده میشود، نه اینکه میان حسابهایی که طی سالها پخش کردهاید پراکنده باشد.
گروه چه چیزی میدهد و چه چیزی نمیدهد
گروه امکان دیدن تأمینکنندگانِ درونش را میدهد. مالکیت قرارداد شما را نمیدهد، به back office تأمینکننده راه نمیدهد و اطلاعات ورود پشت اتصال را هم نشان نمیدهد. همکارِ عضو گروه میتواند همان چیزی را بفروشد که گروه نشان میدهد؛ همین و بس. میتوانید چند گروه بسازید: یکی برای زیرآژانسهایی که با نرخ نت به آنها اعتماد دارید، و دیگری برای شبکهای گستردهتر که بخش محدودتری را میبیند. همان تأمینکنندگان، مخاطبان متفاوت، و هر مخاطب دقیقاً همان سهمی از قراردادهایتان را میگیرد که شما تعیین کردهاید، نه بیشتر.
پس گرفتن دسترسی بدون آشوب
این بخشی است که خوب یا بد بودن مدل را مشخص میکند، چون همکاریها تمام میشوند. همکار در تسویه تأخیر میکند، خریداری میشود یا سادهتر، دیگر نمیفروشد.
وقتی اطلاعات ورود را داده باشید، لغو دسترسی یعنی تغییر رمز و عذرخواهی از همهٔ بقیه. با گروه، کافی است آن همکار را از گروه حذف کنید، یا تأمینکننده را از گروه بردارید، و هیچکس دیگری متوجه نمیشود. همکاران دیگر به کارشان ادامه میدهند. رابطه با تأمینکننده تکان نمیخورد. شما اتصال را از نو نمیسازید؛ فقط تغییر میدهید که پلتفرم محتوا را به چه کسی نشان بدهد.
بهتر است این کار را طبق تقویم انجام دهید، نه فقط وقتی عصبانی هستید. مرور فصلی اینکه چه کسی در کدام گروه است کمهزینه است و تقریباً در هر شبکهای همکاری پیدا میشود که یک سال چیزی نفروخته و هنوز نرخ نت شما را میبیند.
| دادن نام کاربری | اشتراک از طریق گروه | |
|---|---|---|
| آنچه دست همکار است | اطلاعات ورود تأمینکنندهٔ شما | هیچ چیزِ شما |
| تفکیک بر اساس همکار | خیر: یک حساب، یک هویت | بله: بر اساس گروه و تأمینکننده |
| متوقف کردن یک همکار | تغییر رمز، همه قفل میشوند | حذف از گروه |
| تأمینکننده چه کسی را میبیند | شما را، برای همه چیز | شما را، بهعنوان دارندهٔ قرارداد |
| ردپای حسابرسی | هرچه تأمینکننده ثبت کند | رزروها و کاربران پلتفرم خودتان |
اطلاعات تماس مشتری نزد صاحب مشتری میماند
نیمهٔ دیگرِ اعتماد در یک شبکهٔ محتوا در جهت مخالف جریان دارد. همکار نگران است مشتریاش را بقاپید؛ شما هم همین نگرانی را از او دارید. اشتراک محتوای تأمینکنندگان از هیچ طرفی نمیخواهد مسافر را تحویل دهد.
مشتریان همکار از طریق سایت خود همکار رزرو میکنند و نام، شماره تلفن و ایمیلشان در پنل مدیریت خود همکار میماند. سهم شما در این توافق محتوای تأمینکنندگان و تسویه است، نه فهرست مشتریان. با این حال کتبی توافق کنید، اما بدانید ساختار سیستم پشتیبان این کار است، نه مانع آن. همهٔ مسائل مربوط به سقف اعتبار و تسویهٔ مالی میان شما گفتوگوی جداگانهای است، و وقتی هیچکدام نگران مشتری نباشید، گفتوگوی بهتری خواهد بود.
اگر اشتباه کنید چه هزینهای میدهید
دربارهٔ زیانش دقیق باشید، چون همین است که یک بعدازظهر وقت گذاشتن برای راهاندازی را میارزد. اشتراک اطلاعات ورود به سه شکل شکست میخورد. تأمینکننده الگوی رزرو عجیبی زیر حساب شما میبیند و آن را تعلیق میکند و همهٔ همکاران یکجا از کار میافتند. کارمندی که از آژانس همکار جدا میشود، با دسترسی فعال به نرخ نت شما میرود. یا وقتی اختلافی پیش میآید، نمیتوانید ثابت کنید کدام همکار کدام رزرو را انجام داده، چون همه به نام شما رزرو کردهاند. هر سه روی دوش consolidator میافتد، هرگز روی دوش همکار. مدل گروهی اختلاف را ناممکن نمیکند؛ آن را قابل ردیابی میکند و درمانش را کوچک.
یک چکلیست کوتاه پیش از باز کردن شبکه
- تأمینکنندگانی را که اصلاً حاضرید به اشتراک بگذارید فهرست کنید. برخی قراردادها توزیع مجدد را منع میکنند؛ اول قرارداد خودتان را بخوانید.
- گروهها را بر اساس مخاطب تقسیم کنید، نه تأمینکننده: زیرآژانسهای مورد اعتماد، شبکهٔ گستردهتر، آزمایشی.
- هر همکار را در کوچکترین گروهی بگذارید که هنوز بتواند بفروشد.
- کتبی توافق کنید که با مشتریان یکدیگر تماس نگیرید.
- پیش از پیوستن نخستین همکار، تاریخ بازبینی اعضا را تعیین کنید.
اگر هنوز در حال فهمیدن این هستید که حساب consolidator چطور کنار هم قرار میگیرد، راهنمای توزیع نرخ نت میان زیرآژانسها سمت قیمتگذاری را پوشش میدهد و نوشتهٔ قرارداد هتل و نرخهای bedbank نشان میدهد چه چیزی را بهطور مشروع میتوانید منتقل کنید. خود حساب consolidator از صفحهٔ consolidator باز میشود.