رفتن به محتوا
وبلاگ

امنیت API سفر: داده‌ی آژانس‌ها از کجا نشت می‌کند

تحریریه Tekravel
نوشته‌شده با کمک هوش مصنوعی

توسعه‌دهنده‌ای در یکی از آژانس‌های همکار شما، سه‌شنبه بعدازظهر مشغول تست اتصالش است. متوجه می‌شود که endpoint فهرست رزروها یک agencyId در query string می‌گیرد و از سر کنجکاوی آن را از 114 به 115 تغییر می‌دهد. پاسخ با رزروهای آژانس دیگری برمی‌گردد: نام مسافران، PNRها و نرخ نتی که آن آژانس پیش از افزودن سود خود پرداخته است. هیچ‌کس به چیزی حمله نکرد. API فقط حرف کلاینت را باور کرد. همین یک بعدازظهر، بخش عمده‌ی چیزی است که احراز هویت و امنیت API سفر واقعاً درباره‌ی آن است، و دلیل این‌که این موضوع بسیار بیشتر از صفحه‌ی ورود که معمولاً همه‌ی توجه را می‌گیرد، دقت می‌طلبد.

APIهای سفر چندمستأجری (multi-tenant) از چند راه محدود و قابل‌پیش‌بینی نشت می‌کنند. ارزش دارد که یکی‌یکی نامشان را ببریم، چون هر کدام پاسخی در طراحی دارد که پیش از راه‌اندازی بسیار ارزان‌تر از بعد از آن تمام می‌شود.

مستأجر یک پارامتر نیست

خطای مثال بالا یک بررسی جاافتاده نیست. طراحی‌ای است که از فراخواننده می‌پرسد کیست و بعد به جوابش اعتماد می‌کند. در سیستمی با یک مشتری، این فقط نامرتب است. اما در پلتفرمی که ده‌ها آژانس، آژانس همکار و سایت وایت‌لیبل یک پایگاه داده را به اشتراک می‌گذارند، یعنی کل مدل امنیتی روی صداقت تک‌تک توسعه‌دهندگانی بنا شده که روزی کلیدی در دست خواهند داشت.

قاعده‌ای که کل این دسته از باگ‌ها را حذف می‌کند: مستأجر از اعتبارنامه می‌آید، نه از درخواست. وقتی کلید یا token تأیید شد، سرور مشخص می‌کند متعلق به کدام مستأجر است، کدام دفتر درون آن مستأجر، و فراخواننده چه نقش‌هایی دارد. از آن لحظه هر کوئری در همین محدوده اجرا می‌شود. بدنه‌ی درخواست ممکن است به دلیلی مشروع همچنان شناسه‌ی آژانس داشته باشد — مثلاً کنسالیداتوری که از طرف یکی از آژانس‌های همکارش رزرو ایجاد می‌کند — اما سرور آن شناسه را با محدوده‌ای که اعتبارنامه از قبل تعیین کرده تطبیق می‌دهد. هرگز محدوده را فقط چون فیلدی خواسته، گسترش نمی‌دهد.

در عمل، سه چیز در سمت سرور زندگی می‌کند:

  • محدودسازی در لایه‌ی داده، نه در تک‌تک handlerها. فیلتری که به‌طور خودکار روی هر کوئری جداول متعلق به مستأجرها اعمال می‌شود، باعث می‌شود توسعه‌دهنده‌ای که شرط where را فراموش کرده، نتیجه‌ی خالی بگیرد نه داده‌ی دیگران را. بررسی‌های handler به handler، اولین باری که کسی با عجله یک endpoint اضافه کند، شکست می‌خورند.
  • بررسی در سطح شیء برای هر شناسه در مسیر. GET /bookings/98231 باید تأیید کند که رزرو 98231 در محدوده‌ی فراخواننده است. شناسه‌های ترتیبی این را رایج‌ترین حفره در APIهای سفر می‌کنند، چون شماره‌ی رزرو و کد PNR به‌راحتی حدس زده می‌شوند.
  • پاسخ یکسان برای «مال شما نیست» و «وجود ندارد». برای رزرو مستأجر دیگر 404 برگردانید. کد 403 تأیید می‌کند که رکورد واقعی است، و همین خودش اطلاعاتی است که هر رقیبی دوست دارد داشته باشد.

راه‌های استثنایی هم همین انضباط را می‌خواهند. بیشتر پلتفرم‌ها به نمای اپراتوری نیاز دارند که بین مستأجرها بخواند: پشتیبانی، حسابداری، مالک پلتفرم. آن را نقشی جداگانه کنید که در کد اعطا می‌شود و هر بار استفاده ثبت می‌شود، نه پرچمی در کوئری که هر فراخواننده‌ی احراز‌شده‌ای بتواند روشنش کند. برای این‌که اتصال سمت کلاینت در کنار این مرزها چطور باید رفتار کند، مقاله‌ی اتصال API رزرو بلیط هواپیما سمت درخواست را پوشش می‌دهد.

اعتبارنامه‌های تأمین‌کننده هرگز به مرورگر نمی‌رسند

یک پلتفرم سفر دو نوع راز نگه می‌دارد. اولی مال شماست: کلیدهایی که به همکاران می‌دهید. دومی به رابطه‌ی شما با تأمین‌کنندگان تعلق دارد — اعتبارنامه‌های آفیس GDS، tokenهای تجمیع‌کننده‌های NDC، کلیدهای API بدبانک‌ها، که اغلب به قراردادی گره خورده‌اند که نام شرکت و شماره‌ی IATA شما در آن آمده است. هر درخواستی که با آن‌ها فرستاده شود، از نگاه تأمین‌کننده درخواستی از طرف خود شماست.

این اعتبارنامه‌ها فقط یک جای امن دارند: فرایندی روی سرور که از طرف فراخواننده با تأمین‌کننده حرف می‌زند. جایشان در bundle جاوااسکریپت یک اپلیکیشن تک‌صفحه‌ای نیست، در فایل اپلیکیشن موبایل نیست، در فایل پیکربندی‌ای که «فقط برای صفحه‌ی جست‌وجو» به مرورگر فرستاده می‌شود نیست، و در پیام خطایی که هنگام شکست فراخوانی تأمین‌کننده برمی‌گردد هم نیست. هر کدام از این‌ها جایی منشأ نشت بوده‌اند. هر کسی می‌تواند تب شبکه را باز کند و هر کسی که بخواهد فایل اپلیکیشن را باز می‌کند.

پیامدها از یک صورت‌حساب بدترند. کلید نشت‌کرده‌ی تأمین‌کننده به یک غریبه اجازه می‌دهد با حساب شما جست‌وجو و گاهی رزرو کند — نسبت look-to-book که تأمین‌کننده شما را با آن می‌سنجد مصرف می‌شود و در بدترین حالت، روی اعتبار شما بلیط صادر می‌شود. تأمین‌کننده آن ترافیک را از ترافیک شما جدا نمی‌کند. نتیجه‌ی معمول، تعلیق حساب است تا ثابت کنید کار شما نبوده؛ و برای آژانسی که عمدتاً یک ایرلاین یا یک بدبانک می‌فروشد، یعنی تعطیلی مغازه در تمام مدت بررسی.

دو قاعده‌ی کوچک‌تر هم از این نتیجه می‌شود. کلاینت هرگز انتخاب نمی‌کند درخواست از کدام حساب تأمین‌کننده عبور کند؛ سرور آن را از پیکربندی مستأجر برمی‌دارد. و متن خطاهای تأمین‌کننده پیش از خروج از API شما بازنویسی می‌شود، چون برخی خطاهای خام هدرهای درخواست را عیناً برمی‌گردانند.

هزینه‌ی واقعی نشت نرخ نت

توسعه‌دهندگان معمولاً نشت داده را بر اساس میزان شخصی‌بودن آن رتبه‌بندی می‌کنند. اما در توزیع سفر، خطرناک‌ترین فیلد از نظر تجاری اغلب قیمت است. نرخ نت عددی است که تأمین‌کننده پذیرفته به شما بدهد به این شرط که به عموم نشان داده نشود، و فاصله‌ی آن تا قیمت فروش، سود شما و سود آژانس‌های همکارتان است. جدول زیر یک رتبه‌بندی تقریبی است. شاید شما ردیف‌ها را برای کسب‌وکار خودتان طور دیگری وزن کنید، و این اختلاف‌نظر ارزش دارد که پیش از حادثه با تیمتان مطرح شود، نه وسط آن.

چه چیزی نشت می‌کندمعمولاً چه کسی پیدایش می‌کندچه هزینه‌ای برایتان دارد
نرخ نت در پاسخ جست‌وجوی B2C (پنهان در JSON، نه روی صفحه)رقبایی که داده جمع می‌کنند، مشتریان کنجکاوشکایت تأمین‌کننده درباره‌ی برابری نرخ، و مشتریانی که می‌پرسند چرا قیمت عمومی پرداخته‌اند
سود یا قیمت نت یک آژانس همکار دیگرآژانس‌های همکاری که با هم مقایسه می‌کنندباز شدن دوباره‌ی قیمت‌گذاری در کل شبکه؛ آژانسی که قرارداد بهتری داشت سوژه‌ی همه می‌شود
اعتبارنامه‌ی تأمین‌کننده در bundle کلاینتهر کسی که نگاه کندترافیک و رزرو روی حساب شما، احتمال تعلیق در مدت بررسی
شناسه‌های رزرو یا PNR قابل‌شمارشابزارهای جمع‌آوری داده، گاهی روزنامه‌نگارانافشای داده‌ی مسافران، که وزن قانونی آن بسیار فراتر از ضرر تجاری است
سقف اعتبار و مانده‌ی آژانس‌های دیگرهمکاران، رقباضعیف‌ترین حساب‌های شبکه‌تان هدف جذب رقبا می‌شوند

ردیف اول همانی است که تیم‌ها از دست می‌دهند، چون صفحه درست به نظر می‌رسد. صفحه قیمت فروش را نشان می‌دهد؛ اما پاسخی که آن را تغذیه کرده، نرخ نت و سود را در فیلدهای جدا با خود دارد، چون فرانت‌اند «شاید لازمشان داشته باشد». پاسخ‌ها را در سرور بر اساس مخاطب شکل دهید. فراخواننده‌ی B2C یک قیمت فروش می‌گیرد و هیچ چیزی که به کسی اجازه‌ی تفریق بدهد. مقاله‌ی توزیع نرخ نت به آژانس‌های همکار توضیح می‌دهد چرا همین فاصله دقیقاً همان چیزی است که یک کنسالیداتور می‌فروشد.

چرخش اعتبارنامه‌ها بدون قطعی

هر اعتبارنامه‌ای روزی باید عوض شود. توسعه‌دهنده‌ای از آژانس همکار می‌رود، کلیدی در یک مخزن عمومی پیدا می‌شود، تأمین‌کننده‌ای طبق برنامه‌ی خودش کلیدها را عوض می‌کند. اگر چرخش یعنی «عوضش کن و همه‌چیز خراب است تا همکار دوباره deploy کند»، هیچ‌کس چرخش نمی‌دهد و کلیدها سال‌ها زنده می‌مانند.

از روز اول برای هم‌پوشانی طراحی کنید. هر همکار می‌تواند هم‌زمان دو کلید فعال داشته باشد: کلید جدید را می‌سازد، deploy می‌کند، جابه‌جایی ترافیک را تماشا می‌کند و تنها پس از آن کلید قدیمی را باطل می‌کند. برای این‌که این کار کند، پلتفرم به چند قطعه‌ی بی‌زرق‌وبرق نیاز دارد:

  1. شناسه‌ی قابل‌مشاهده برای کلید — پیشوند یا شماره‌ای که کنار راز ذخیره می‌شود — تا لاگ‌ها و تیکت‌های پشتیبانی بگویند کدام کلید فراخوانی را انجام داده، بی‌آن‌که کسی خود راز را ببیند.
  2. رازهایی که به شکل hash ذخیره می‌شوند، یک بار هنگام ساخت نمایش داده می‌شوند و دیگر هرگز. اگر تیم پشتیبانی شما می‌تواند کلید یک همکار را بخواند، هر کسی که ابزارهای پشتیبانی شما را نفوذ کند هم می‌تواند.
  3. زمان آخرین استفاده برای هر کلید، تا همکار پیش از باطل کردن کلید قدیمی ببیند که دیگر ترافیکی ندارد.
  4. ابطالی که فوراً اعمال شود، از جمله در هر cache که جلوی لایه‌ی احراز هویت قرار دارد.

اعتبارنامه‌های تأمین‌کننده همین هم‌پوشانی را در جهت مخالف لازم دارند. آن‌ها را در یک مخزن رازها یا پیکربندی رمزگذاری‌شده نگه دارید که سرویس در حال اجرا دوباره می‌خواند، نه داخل build، تا تعویض یک تغییر پیکربندی باشد نه یک deploy. tokenهای دسترسی کوتاه‌عمر روی کلیدهای بلندعمر هم کمک می‌کنند: اگر tokenی نشت کند، پیش از آن‌که بیشتر آدم‌ها متوجه نبودنش شوند، منقضی شده است.

چرخش همچنین جایی است که لاگ‌برداری هزینه‌اش را جبران می‌کند. ثبت این‌که کدام کلید و کدام مستأجر هر فراخوانی را انجام داده — بدون ثبت خود راز یا داده‌ی پرداخت مسافر — همان چیزی است که به شما اجازه می‌دهد به سؤال «کار ما بود؟» در یک ساعت پاسخ دهید، نه در یک هفته.

پیش از آن‌که کلیدی به همکار بدهید

فهرستی کوتاه، چون نسخه‌ی بلندش بقیه‌ی همین مقاله است:

  • آیا چیزی در درخواست می‌تواند مستأجرِ کلید را تغییر دهد؟ نباید بتواند.
  • آیا هر endpoint که شناسه می‌گیرد مالکیت را بررسی می‌کند و در صورت شکست 404 برمی‌گرداند؟
  • آیا هیچ اعتبارنامه‌ی تأمین‌کننده، یا فیلدی مشتق از آن، از مرورگر قابل‌دسترسی است؟
  • آیا پاسخی در B2C، جایی، حتی در فیلدهای پنهان، نرخ نت یا سود دارد؟
  • آیا همکار می‌تواند بدون تماس با شما کلید را بچرخاند، و شما می‌توانید بدون تماس با او ابطال کنید؟

دسترسی به API ما چطور انجام می‌شود

پلتفرمی که پشت این وبلاگ است، APIهای پرواز و هتل ارائه می‌کند. هر مستأجر روی آن از قبل با پنل مدیریت خودش، رزروهای خودش و دسترسی‌های نقش‌محور کارکنان کار می‌کند، و محتوای تأمین‌کنندگان از طریق گروه‌های تأمین‌کننده به مستأجر می‌رسد، نه با توافق‌های تک‌به‌تک. دسترسی به API با یک گفت‌وگو شروع می‌شود، نه با یک کلید سلف‌سرویس — تا حدی به همان دلایل بالا: ترجیح می‌دهیم پیش از آن‌که اعتبارنامه‌ای وجود داشته باشد، بدانیم چه کسی و برای کدام بازار در حال اتصال است. صفحه‌ی APIهای سفر توضیح می‌دهد چه چیزی در دسترس است و این گفت‌وگو چطور آغاز می‌شود.

تحریریه Tekravel

میز فناوری سفر

میز فناوری سفر Tekravel برای اهل صنعت می‌نویسد: صاحبان آژانس‌ها، کنسولیدیتورها و توسعه‌دهندگانی که آن‌ها را یکپارچه می‌کنند. هر مقاله پیش از انتشار با همان پلتفرمی که توصیفش می‌کند بررسی می‌شود.