Μετάβαση στο περιεχόμενο
Ιστολόγιο

Ταυτοποίηση και ασφάλεια σε travel API: πού διαρρέουν οι tenants

Σύνταξη Tekravel
Γράφτηκε με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης

Ένας developer σε ένα από τα συνεργαζόμενα πρακτορεία σας δοκιμάζει την ενσωμάτωσή του ένα απόγευμα Τρίτης. Παρατηρεί ότι το endpoint με τη λίστα κρατήσεων δέχεται ένα agencyId στο query string και, από περιέργεια, το αλλάζει από 114 σε 115. Η απάντηση επιστρέφει τις κρατήσεις κάποιου άλλου: ονόματα επιβατών, PNR και τον καθαρό ναύλο που πλήρωσε εκείνο το πρακτορείο πριν από το markup του. Κανείς δεν επιτέθηκε σε τίποτα. Το API απλώς πίστεψε ό,τι του είπε ο client. Εκείνο το απόγευμα συνοψίζει σχεδόν όλο το θέμα της ταυτοποίησης και ασφάλειας σε ένα travel API, και εξηγεί γιατί αξίζει περισσότερη προσοχή από όση παίρνει συνήθως η οθόνη σύνδεσης.

Τα multi-tenant travel API διαρρέουν με λίγους, προβλέψιμους τρόπους. Αξίζει να τους δούμε έναν έναν, γιατί ο καθένας έχει μια σχεδιαστική απάντηση που κοστίζει πολύ λιγότερο πριν από το λανσάρισμα παρά μετά.

Ο tenant δεν είναι παράμετρος

Το λάθος του παραδείγματος δεν είναι ένας έλεγχος που λείπει. Είναι ένας σχεδιασμός που ρωτά τον καλούντα ποιος είναι και μετά εμπιστεύεται την απάντηση. Σε ένα σύστημα με έναν tenant αυτό είναι απλώς ακατάστατο. Σε μια πλατφόρμα όπου δεκάδες πρακτορεία, υποπράκτορες και white-label sites μοιράζονται την ίδια βάση δεδομένων, ολόκληρο το μοντέλο ασφάλειας στηρίζεται στην εντιμότητα κάθε integrator που θα κρατήσει ποτέ κλειδί.

Ο κανόνας που εξαφανίζει ολόκληρη την κατηγορία σφαλμάτων: ο tenant προκύπτει από το credential, ποτέ από το αίτημα. Όταν επαληθεύεται ένα κλειδί ή token, ο server βρίσκει σε ποιον tenant ανήκει, σε ποιο γραφείο μέσα σε αυτόν και ποιους ρόλους έχει ο καλών. Από εκεί και πέρα κάθε query τρέχει μέσα σε αυτό το scope. Το σώμα του αιτήματος μπορεί να περιέχει ακόμη id πρακτορείου για θεμιτούς λόγους — για παράδειγμα ένας consolidator που δημιουργεί κράτηση για λογαριασμό κάποιου υποπράκτορά του — αλλά ο server ελέγχει αυτό το id απέναντι στο scope που έχει ήδη ορίσει το credential. Ποτέ δεν διευρύνει το scope επειδή του το ζήτησε ένα πεδίο.

Στην πράξη, τρία πράγματα ζουν στην πλευρά του server:

  • Scoping στο επίπεδο των δεδομένων, όχι σε κάθε handler. Ένα φίλτρο που εφαρμόζεται αυτόματα σε κάθε query πάνω σε πίνακες του tenant σημαίνει ότι ο developer που ξεχνά το where παίρνει κενό αποτέλεσμα, όχι τα δεδομένα κάποιου άλλου. Οι έλεγχοι handler προς handler αποτυγχάνουν την πρώτη φορά που κάποιος προσθέτει βιαστικά ένα endpoint.
  • Έλεγχοι σε επίπεδο αντικειμένου για κάθε id στο path. Το GET /bookings/98231 πρέπει να επιβεβαιώνει ότι η κράτηση 98231 ανήκει στο scope του καλούντος. Τα διαδοχικά id κάνουν αυτό την πιο συχνή τρύπα στα travel API, γιατί οι αριθμοί κρατήσεων και τα PNR μαντεύονται εύκολα.
  • Η ίδια απάντηση για «δεν είναι δικό σου» και «δεν υπάρχει». Επιστρέψτε 404 για την κράτηση άλλου tenant. Ένα 403 επιβεβαιώνει ότι η εγγραφή υπάρχει, και αυτό μόνο του είναι πληροφορία που θα ήθελε ένας ανταγωνιστής.

Οι «πίσω πόρτες» θέλουν την ίδια πειθαρχία. Οι περισσότερες πλατφόρμες χρειάζονται μια προβολή χειριστή που διαβάζει πάνω από tenants — υποστήριξη, λογιστήριο, ο ιδιοκτήτης της πλατφόρμας. Κάντε τη ξεχωριστό ρόλο, που δίνεται μέσα από τον κώδικα και καταγράφεται όταν χρησιμοποιείται, όχι flag στο query που μπορεί να ορίσει οποιοσδήποτε ταυτοποιημένος καλών. Για το πώς πρέπει να συμπεριφέρεται μια ενσωμάτωση client γύρω από αυτά τα όρια, το άρθρο για την ενσωμάτωση API κράτησης πτήσεων καλύπτει την πλευρά του αιτήματος.

Τα credentials των προμηθευτών δεν φτάνουν ποτέ στον browser

Μια ταξιδιωτική πλατφόρμα κρατά δύο ειδών μυστικά. Το πρώτο είναι δικό σας: τα κλειδιά που εκδίδετε στους συνεργάτες. Το δεύτερο ανήκει στη σχέση σας με τους προμηθευτές — credentials γραφείου GDS, tokens από NDC aggregators, API keys από bedbanks, συχνά δεμένα σε σύμβαση που αναφέρει την εταιρεία σας και τον αριθμό IATA. Για τον προμηθευτή, κάθε αίτημα με αυτά είναι αίτημα δικό σας.

Αυτά τα credentials έχουν ακριβώς ένα ασφαλές σπίτι: μια διεργασία στον server που μιλά με τον προμηθευτή για λογαριασμό του καλούντος. Δεν ανήκουν στο JavaScript bundle μιας single-page εφαρμογής, στο binary μιας mobile εφαρμογής, σε αρχείο ρυθμίσεων που σερβίρεται στον browser «μόνο για τη σελίδα αναζήτησης», ούτε σε μήνυμα σφάλματος όταν αποτύχει η κλήση στον προμηθευτή. Κάθε ένα από αυτά υπήρξε κάπου η πηγή διαρροής. Ο καθένας μπορεί να ανοίξει την καρτέλα δικτύου, και ένα binary εφαρμογής ξεπακετάρεται από όποιον το θέλει.

Οι συνέπειες είναι χειρότερες από έναν λογαριασμό. Ένα διαρρεύσαν κλειδί προμηθευτή επιτρέπει σε έναν άγνωστο να κάνει αναζητήσεις, και μερικές φορές κρατήσεις, στον δικό σας λογαριασμό — καίγοντας τον δείκτη look-to-book με τον οποίο σας μετρά ο προμηθευτής και, στη χειρότερη περίπτωση, εκδίδοντας πάνω στην πίστωσή σας. Ο προμηθευτής δεν θα ξεχωρίσει αυτή την κίνηση από τη δική σας. Η συνηθισμένη κατάληξη είναι ανασταλμένος λογαριασμός μέχρι να αποδείξετε ότι δεν ήσασταν εσείς, που για ένα πρακτορείο που πουλά κυρίως έναν αερομεταφορέα ή ένα bedbank σημαίνει κλειστό μαγαζί για όλο αυτό το διάστημα.

Από εδώ βγαίνουν δύο μικρότεροι κανόνες. Ο client δεν διαλέγει ποτέ από ποιον λογαριασμό προμηθευτή περνά ένα αίτημα· τον διαλέγει ο server από τις ρυθμίσεις του tenant. Και τα σώματα σφάλματος των προμηθευτών μεταφράζονται πριν βγουν από το API σας, γιατί τα ωμά σφάλματα προμηθευτών μερικές φορές επιστρέφουν αυτούσια τα headers του αιτήματος.

Πόσο κοστίζει στην πραγματικότητα ένας διαρρεύσας καθαρός ναύλος

Οι developers τείνουν να κατατάσσουν τις διαρροές με βάση το πόσο προσωπικά είναι τα δεδομένα. Στη διανομή ταξιδιών, το εμπορικά επικίνδυνο πεδίο είναι συχνά η τιμή. Ένας καθαρός ναύλος ή μια καθαρή τιμή είναι ο αριθμός που ο προμηθευτής δέχτηκε να σας δώσει με τον όρο να μην εμφανιστεί στο κοινό, και η απόσταση από την τιμή πώλησης είναι το περιθώριο το δικό σας και των υποπρακτόρων σας. Ο πίνακας παρακάτω είναι μια πρόχειρη κατάταξη. Μπορεί να ζυγίζετε τις γραμμές διαφορετικά για τη δική σας επιχείρηση, και αυτή η διαφωνία αξίζει να γίνει με την ομάδα σας πριν από ένα περιστατικό, όχι κατά τη διάρκειά του.

Τι διαρρέειΠοιος το βρίσκει συνήθωςΤι σας κοστίζει
Καθαρός ναύλος μέσα σε απάντηση αναζήτησης B2C (κρυμμένος στο JSON, όχι στην οθόνη)Ανταγωνιστές που κάνουν scraping, περίεργοι πελάτεςΠαράπονα rate parity από τον προμηθευτή και πελάτες που ρωτούν γιατί πλήρωσαν τη δημοσιευμένη τιμή
Το markup ή η καθαρή τιμή άλλου υποπράκτοραΥποπράκτορες που συγκρίνουν σημειώσειςΟι τιμές ξανανοίγουν σε όλο το δίκτυο· ο πράκτορας με την καλύτερη συμφωνία γίνεται το θέμα
Credentials προμηθευτή μέσα σε client bundleΌποιος κοιτάξειΚίνηση και κρατήσεις στον λογαριασμό σας, πιθανή αναστολή όσο διαρκεί η διερεύνηση
Id κρατήσεων ή PNR που απαριθμούνταιScrapers, ενίοτε δημοσιογράφοιΈκθεση δεδομένων επιβατών, με ρυθμιστικό βάρος πολύ πέρα από την εμπορική ζημιά
Πιστωτικά όρια και υπόλοιπα άλλων πρακτορείωνΣυνεργάτες, ανταγωνιστέςΟι πιο αδύναμοι λογαριασμοί του δικτύου σας γίνονται στόχος για «κλέψιμο»

Η πρώτη γραμμή είναι αυτή που χάνουν οι ομάδες, γιατί η οθόνη φαίνεται σωστή. Η σελίδα δείχνει την τιμή πώλησης· η απάντηση που την τροφοδότησε κουβαλά τον καθαρό ναύλο και το markup σε ξεχωριστά πεδία, επειδή το frontend «μπορεί να τα χρειαστεί». Διαμορφώστε τις απαντήσεις στον server ανά κοινό. Ένας καλών B2C παίρνει τιμή πώλησης και τίποτα που να επιτρέπει σε κάποιον να κάνει αφαίρεση. Το άρθρο για τους καθαρούς ναύλους για υποπράκτορες εξηγεί γιατί αυτή ακριβώς η διαφορά είναι αυτό που πουλά ένας consolidator.

Εναλλαγή credentials χωρίς downtime

Κάθε credential κάποτε θα χρειαστεί αντικατάσταση. Ένας developer φεύγει από συνεργαζόμενο πρακτορείο, ένα κλειδί εμφανίζεται σε δημόσιο repository, ένας προμηθευτής κάνει εναλλαγή με το δικό του πρόγραμμα. Αν εναλλαγή σημαίνει «το αλλάζεις και όλα σπάνε μέχρι να κάνει redeploy ο συνεργάτης», κανείς δεν κάνει εναλλαγή και τα κλειδιά ζουν χρόνια.

Σχεδιάστε για επικάλυψη από την πρώτη μέρα. Κάθε συνεργάτης μπορεί να έχει δύο ενεργά κλειδιά ταυτόχρονα: δημιουργεί το νέο, το βάζει σε παραγωγή, βλέπει την κίνησή του να μεταφέρεται και μόνο τότε ανακαλεί το παλιό. Για να δουλέψει αυτό, η πλατφόρμα χρειάζεται μερικά αθόρυβα κομμάτια:

  1. Ένα ορατό αναγνωριστικό κλειδιού — πρόθεμα ή id αποθηκευμένο δίπλα στο μυστικό — ώστε logs και tickets υποστήριξης να λένε ποιο κλειδί έκανε μια κλήση χωρίς να δει κανείς το ίδιο το μυστικό.
  2. Μυστικά αποθηκευμένα ως hashes, που εμφανίζονται μία φορά στη δημιουργία και ποτέ ξανά. Αν η ομάδα υποστήριξης μπορεί να διαβάσει το κλειδί ενός συνεργάτη, μπορεί και όποιος παραβιάσει τα εργαλεία υποστήριξης.
  3. Χρονοσφραγίδα τελευταίας χρήσης ανά κλειδί, ώστε ο συνεργάτης να βλέπει ότι το παλιό έχει σωπάσει πριν το ανακαλέσει.
  4. Ανάκληση με άμεση ισχύ, και σε όποια cache βρίσκεται μπροστά από την ταυτοποίηση.

Τα credentials των προμηθευτών χρειάζονται την ίδια επικάλυψη προς την αντίθετη κατεύθυνση. Κρατήστε τα σε secrets store ή κρυπτογραφημένες ρυθμίσεις που η υπηρεσία ξαναδιαβάζει ενώ τρέχει, όχι «ψημένα» μέσα σε build, ώστε η αλλαγή να είναι αλλαγή ρύθμισης και όχι deployment. Τα βραχύβια access tokens πάνω από μακρόβια κλειδιά βοηθούν επίσης: αν διαρρεύσει ένα token, λήγει πριν οι περισσότεροι προσέξουν ότι χάθηκε.

Στην εναλλαγή αποδίδει και η καταγραφή. Το να καταγράφετε ποιο κλειδί και ποιος tenant έκανε κάθε κλήση — χωρίς να καταγράφετε το μυστικό ή τα στοιχεία πληρωμής του επιβάτη — είναι αυτό που σας επιτρέπει να απαντήσετε στο «ήμασταν εμείς;» σε μία ώρα αντί για μία εβδομάδα.

Πριν δώσετε κλειδί σε έναν συνεργάτη

Μια σύντομη λίστα, γιατί η μεγάλη εκδοχή είναι το υπόλοιπο άρθρο:

  • Μπορεί κάτι στο αίτημα να αλλάξει τον tenant του κλειδιού; Δεν θα έπρεπε.
  • Ελέγχει κάθε endpoint που δέχεται id την ιδιοκτησία, και απαντά 404 όταν ο έλεγχος αποτυγχάνει;
  • Είναι κάποιο credential προμηθευτή, ή πεδίο που προκύπτει από αυτό, προσβάσιμο από browser;
  • Περιέχει κάποια απάντηση B2C καθαρή τιμή ή markup, μαζί με τα κρυφά πεδία;
  • Μπορεί ο συνεργάτης να κάνει εναλλαγή χωρίς να σας τηλεφωνήσει, και μπορείτε να ανακαλέσετε χωρίς να του τηλεφωνήσετε;

Πώς χειριζόμαστε την πρόσβαση στο API μας

Η πλατφόρμα πίσω από αυτό το blog προσφέρει API για πτήσεις και ξενοδοχεία. Κάθε tenant της τρέχει ήδη με δικό του admin panel, δικές του κρατήσεις και δικαιώματα προσωπικού βάσει ρόλων, και το περιεχόμενο των προμηθευτών φτάνει σε έναν tenant μέσω ομάδων προμηθευτών και όχι μέσω συμφωνιών ένας προς έναν. Η πρόσβαση στο API ξεκινά ως συζήτηση και όχι ως κλειδί self-serve, εν μέρει για τους λόγους που αναφέρθηκαν: προτιμάμε να ξέρουμε ποιος ενσωματώνει και για ποια αγορά πριν υπάρξει credential. Η σελίδα travel APIs περιγράφει τι είναι διαθέσιμο και πώς ξεκινά αυτή η συζήτηση.

Σύνταξη Tekravel

Τμήμα τεχνολογιών ταξιδιού

Το τμήμα τεχνολογιών ταξιδιού της Tekravel γράφει για τον κλάδο: ιδιοκτήτες πρακτορείων, κονσολιντέιτορ και τους προγραμματιστές που τους ενσωματώνουν. Κάθε άρθρο ελέγχεται πάνω στην πλατφόρμα που περιγράφει πριν δημοσιευτεί.