ทัวร์โอเปอเรเตอร์ยุโรปกับการขายแพ็กเกจออนไลน์โดยตรง

ผู้ประกอบการที่บทความนี้เขียนถึงดำเนินธุรกิจสินค้าภาคพื้นดินอยู่ที่ไหนสักแห่งระหว่างลิสบอนกับเวียนนา: ทัวร์รถโค้ชวนรอบ โปรแกรมเดินเท้าหนึ่งสัปดาห์ หรือทัวร์ผสมระหว่างล่องแม่น้ำกับเที่ยวเมือง ที่เอเจนต์ในสามประเทศขายโดยรับคอมมิชชันมาหลายปี เอเจนต์เริ่มเหนื่อย คอมมิชชันกำลังเดินไปในทางที่ผิด และคำตอบที่ชัดเจนที่สุดคือขายสินค้าตัวเดียวกันนี้โดยตรงบนเว็บไซต์ของตัวเอง ผู้ประกอบการส่วนใหญ่จึงใช้เดือนแรกไปกับการถกเถียงเรื่องเทมเพลต แต่สิ่งที่จะกำหนดรูปร่างขั้นตอนการจองของคุณจริงๆ ไม่ใช่เทมเพลต มันคือ Package Travel Directive ของสหภาพยุโรป และการขายแพ็กเกจออนไลน์ของทัวร์โอเปอเรเตอร์ยุโรปที่ละเลยมันจะไม่ล้มเหลวแบบเสียงดัง มันล้มเหลวในกล่องจดหมาย ทีละการคืนเงิน สองฤดูกาลให้หลัง
นี่คือบทความว่าด้วยการสร้างขั้นตอนรอบข้อผูกพัน ไม่ใช่ว่าด้วยข้อผูกพันในเชิงนามธรรม ส่วนหลังเป็นงานของทนายของคุณ ส่วนที่ตามมาคือหน้าตาของส่วนแรกบนหน้าจอ
การขายกลายเป็นแพ็กเกจเมื่อใด และเหตุใดหน้าจอต้องบอกเช่นนั้น
เอเจนต์ไม่เคยต้องคิดเรื่องนี้ เพราะเอกสารที่พวกเขายื่นให้ลูกค้ามาจากคุณ บนออนไลน์ คุณคือเอกสารนั้นเอง
Directive ฉบับนี้ตั้งอยู่บนนิยามหนึ่ง: รวมบริการท่องเที่ยวมากกว่าหนึ่งประเภทสำหรับทริปเดียวกัน ขายรวมกันหรือให้นักเดินทางเลือกก่อนชำระเงินครั้งเดียว แล้วคุณได้จัดแพ็กเกจขึ้นมาแล้ว ทันทีที่หน้าสินค้าของคุณให้นักเดินทางเพิ่มโรงแรมหนึ่งคืนเข้ากับโปรแกรมเดินเท้า หรือหน้าชำระเงินของคุณมัดรถรับส่งเข้ากับทัวร์วนรอบ การขายนั้นเปลี่ยนลักษณะไปแล้ว ไม่ว่าข้อความของคุณจะเรียกมันว่าแพ็กเกจหรือไม่ มีประเภทที่สองคือ linked travel arrangement ซึ่งครอบคลุมการรวมกันแบบหลวมกว่า มีข้อผูกพันน้อยกว่า และเป็นประเภทที่ผู้ประกอบการมักอ้างว่าตนอยู่ในนั้น ในจังหวะที่หน่วยงานกำกับดูแลตัดสินภายหลังว่าไม่ใช่
สิ่งที่ขั้นตอนต้องทำคือระบุประเภทให้ชัดเจน ก่อนที่นักเดินทางจะผูกมัดตัวเอง ด้วยถ้อยคำที่ศาลยอมรับว่าได้ถูกอ่านแล้ว นั่นหมายถึงหน้าสินค้าและขั้นตอนสรุป ไม่ใช่ข้อหนึ่งในเงื่อนไขการใช้บริการ และยังหมายถึงการซื่อสัตย์กับตัวเองว่าสินค้าของคุณอยู่ในประเภทใด ทัวร์หลายวันที่รวมที่พักคือแพ็กเกจ ไม่มีขั้นตอนการจองรูปแบบใดที่จะทำให้มันกลายเป็นสิ่งที่เบากว่านั้น
ข้อมูลก่อนทำสัญญา ณ ขั้นตอนที่มันถูกอ่าน
Directive ระบุรายการข้อมูลที่นักเดินทางต้องได้รับก่อนถูกผูกมัด และให้แบบฟอร์มมาตรฐานสำหรับส่วนสิทธิ์ของแพ็กเกจ รายการยาวกว่าที่ผู้ประกอบการส่วนใหญ่คาด: ลักษณะสำคัญของบริการ ราคารวมภาษีและค่าธรรมเนียมที่ไม่สามารถคำนวณล่วงหน้าได้อย่างสมเหตุสมผล กำหนดการเดินทาง ชื่อและข้อมูลติดต่อของผู้จัด ข้อมูลทั่วไปเรื่องหนังสือเดินทางและวีซ่าของจุดหมาย เงื่อนไขการยกเลิก การคุ้มครองกรณีล้มละลายและใครเป็นผู้ให้ และทริปเหมาะกับนักเดินทางที่เคลื่อนไหวจำกัดหรือไม่
จุดที่ผู้ประกอบการขายตรงส่วนใหญ่ทำพลาดไม่ใช่การละเว้น แต่คือการจัดวาง ข้อมูลมีอยู่บนเว็บไซต์ ในไฟล์ PDF ที่ลิงก์จากส่วนท้ายหน้า หรือในหน้าเงื่อนไขที่ให้นักเดินทางติ๊กยอมรับ และผู้ประกอบการเชื่อว่าเท่านั้นก็นับ มาตรฐานของ Directive คือนักเดินทางได้รับข้อมูลก่อนทำสัญญา อย่างชัดเจนและเห็นได้เด่นชัด ลิงก์ที่ไม่มีใครเปิดคือข้อต่อสู้ที่คุณไม่อยากต้องใช้
| ที่ที่ผู้ประกอบการมักวางไว้ | ที่ที่ข้อผูกพันคาดหวัง | เหตุใดแบบแรกจึงใช้ไม่ได้ |
|---|---|---|
| ราคารวมอยู่ในเงื่อนไข พร้อมเชิงอรรถ "ไม่รวมภาษีท้องถิ่น" | บนหน้าสินค้าและอีกครั้งในขั้นตอนสรุป เป็นจำนวนที่นักเดินทางจะจ่ายจริง | ราคาที่แสดงคือราคาตามสัญญา การเก็บเพิ่มภายหลังมีเหตุผลรองรับแคบมาก |
| แบบฟอร์มสิทธิ์แพ็กเกจเป็น PDF ซ่อนหลังช่องติ๊กเงื่อนไข | บล็อกของตัวเองในขั้นตอนสรุป ถูกอ่านก่อนปุ่มชำระเงิน | การติ๊กช่องไม่ใช่การได้รับข้อมูล |
| ชื่อผู้คุ้มครองกรณีล้มละลายอยู่แค่ในใบแจ้งหนี้ | ระบุชื่อก่อนชำระเงิน พร้อมวิธีที่นักเดินทางจะติดต่อได้ | การคุ้มครองที่นักเดินทางหาไม่พบไม่ได้คุ้มครองชื่อเสียงของคุณ |
| ตารางค่ายกเลิกอยู่ในคำถามที่พบบ่อย | ระบุเป็นส่วนหนึ่งของสัญญา ณ ขั้นตอนที่นักเดินทางตัดสินใจ | ตารางที่นักเดินทางไม่เคยเห็นคือตารางที่คุณบังคับใช้ไม่ได้ |
| บรรทัดหนังสือเดินทางและวีซ่าฝากไว้ในอีเมลยืนยัน | ก่อนทำสัญญา พร้อมข้อกำหนดทั่วไปของจุดหมาย | ข้อมูลหลังสัญญามาถึงหลังการตัดสินใจที่มันควรช่วยประกอบ |
อ่านคอลัมน์กลางเป็นผังหน้าเว็บ แล้วปัญหาการออกแบบจะคลี่คลายไปเองเกือบหมด ขั้นตอนสรุปไม่ใช่ใบเสร็จ มันคือสัญญาที่กำลังก่อตัวขึ้น
การยกเลิกและการล้มละลาย: สองเรื่องที่นักเดินทางอ่านจริง
นักเดินทางกวาดตาดูกำหนดการ แต่สองอย่างที่พวกเขาอ่านอย่างตั้งใจคือ ยกเลิกแล้วเสียเท่าไร และจะเกิดอะไรขึ้นถ้าคุณหายตัวไป
การยกเลิกคือจุดที่เงื่อนไขทางการค้าของคุณกับ Directive ซ้อนทับกัน คุณเป็นผู้กำหนดตารางค่าธรรมเนียม และมันควรสมเหตุสมผล สะท้อนสิ่งที่คุณประหยัดได้จริงเมื่อนักเดินทางถอนตัว Directive ยังให้สิทธิ์นักเดินทางยกเลิกโดยไม่เสียค่าธรรมเนียมเมื่อเหตุการณ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้และไม่ปกติ ณ จุดหมายส่งผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อทริป ทั้งสองอย่างต้องมองเห็นได้ก่อนชำระเงิน และฝั่งแอดมินของคุณต้องนำไปใช้ได้โดยไม่ต้องโทรหาเจ้าของ ผู้ประกอบการที่คืนเงินเป็นกรณียกเว้นคือผู้ประกอบการที่คืนเงินอย่างไม่สม่ำเสมอ และความไม่สม่ำเสมอคือวัตถุดิบของข้อร้องเรียน
การคุ้มครองกรณีล้มละลายคือข้อผูกพันที่ผู้ประกอบการซึ่งขายผ่านเอเจนต์มักไม่เคยจัดการด้วยตัวเอง เพราะหลักประกันของเอเจนต์หรือโครงการระดับชาติยืนอยู่ข้างหน้า เมื่อขายตรง มันกลายเป็นของคุณ นักเดินทางต้องได้รับการบอกว่าใครคุ้มครองเงินของพวกเขา ในแบบที่พวกเขานำไปใช้ได้ ก่อนที่จะจ่าย ระบุชื่อผู้คุ้มครอง บอกว่าการคุ้มครองครอบคลุมอะไร ถ้ารวมการส่งกลับประเทศ ก็บอก อย่าให้นักเดินทางต้องอนุมานจากโลโก้
ออกแบบหน้าชำระเงินรอบข้อผูกพัน ไม่ใช่แปะเพิ่มทีหลัง
นี่คือขั้นตอนทีละขั้น ในมุมของทัวร์โอเปอเรเตอร์ ไม่ใช่ทนาย
หน้าสินค้าระบุประเภท หนึ่งบรรทัดใกล้ราคา: นี่คือแพ็กเกจ และสิทธิ์ของแพ็กเกจมีผลบังคับ ใต้ราคาคือสิ่งที่ราคารวมอยู่และข้อกำหนดทั่วไปของจุดหมาย ตัวเลือกที่พักและรถรับส่งที่นักเดินทางเพิ่มได้ถูกนำเสนอเป็นส่วนหนึ่งของแพ็กเกจเดียวกัน ไม่ใช่ตะกร้าแยกที่เปลี่ยนลักษณะทางกฎหมายของการขายอย่างเงียบๆ
ขั้นตอนข้อมูลผู้เดินทางเก็บเฉพาะสิ่งที่คุณต้องใช้เพื่อปฏิบัติตามสัญญา ไม่มากไปกว่านั้น เลขหนังสือเดินทางควรอยู่ตรงนี้ก็เฉพาะเมื่อซัพพลายเออร์ต้องใช้จริงก่อนออกเดินทาง การเก็บเพียงเพราะฟอร์มมีช่องให้กรอกคือปัญหาด้านข้อมูลที่คุณไม่จำเป็นต้องมี
ขั้นตอนสรุปคือหัวใจ ราคาเต็ม แยกเป็นส่วนที่จ่ายตอนนี้กับส่วนที่ครบกำหนดภายหลังพร้อมวันที่ กำหนดการแบบย่อ ชื่อและข้อมูลติดต่อของผู้จัด ผู้คุ้มครองกรณีล้มละลาย ตารางค่ายกเลิก ข้อมูลสิทธิ์แพ็กเกจแบบมาตรฐาน แต่ละอย่างเป็นบล็อกที่อ่านง่ายของตัวเอง การยอมรับหนึ่งครั้ง บันทึกพร้อมเวลาไว้กับการจอง อ้างอิงถึงสิ่งที่อยู่บนหน้าจอพอดี อีเมลยืนยันทวนข้อมูลเดิมอีกครั้ง เพราะข้อผูกพันคือการมอบสัญญาในสื่อที่คงทน และอีเมลที่นักเดินทางเก็บไว้ได้คือสื่อคงทนที่ถูกที่สุดที่มี
จากนั้นคือฝั่งแอดมิน ซึ่งเป็นจุดที่คำว่า "แปะเพิ่มทีหลัง" เห็นชัดที่สุด มีคำขอยกเลิกเข้ามา พนักงานควรเห็นตารางที่ใช้กับการจองนั้น นำไปใช้ และคืนเงินจากหน้าจอเดียวกัน ด้วยสิทธิ์ตามบทบาทที่อนุญาต และบันทึกว่าเกิดขึ้นแล้ว มีคำถามเรื่องราคาเข้ามา พนักงานควรเห็นสิ่งที่นักเดินทางเคยเห็น ไม่มีอะไรแปลกใหม่ในนี้ มันเป็นเพียงสิ่งที่บันทึกการจองต้องมี เมื่อการจองคือสัญญา ไม่ใช่แค่การสำรองที่
บนแพลตฟอร์มนี้ tenant เปิดใช้แพ็กเกจทัวร์เป็นบริการควบคู่กับเที่ยวบิน โรงแรม และสถานที่ท่องเที่ยว และแสดงเฉพาะสิ่งที่ตัวเองขาย ผู้ประกอบการที่ขายทัวร์วนรอบของตัวเองจึงไม่ต้องรับแท็บเที่ยวบินที่ตนรับผิดชอบไม่ได้มาด้วย storefront มีให้ใน 40 ภาษา ซึ่งสำคัญกว่าที่เห็นในแวบแรก: ข้อมูลก่อนทำสัญญาในภาษาที่นักเดินทางอ่านได้คือเส้นแบ่งระหว่าง "ได้รับข้อมูล" กับ "ได้รับแจ้ง" แต่ละเว็บไซต์เลือกสกุลเงินหลักและรายการสกุลเงินที่เสนอ และแต่ละ tenant มีแผงแอดมินของตัวเองพร้อมสิทธิ์พนักงานตามบทบาท มีการจอง ลูกค้า และรายงานของตัวเอง ข้อความเปิดเผยข้อมูล ผู้คุ้มครอง และตารางค่าธรรมเนียมยังคงเป็นของคุณที่ต้องเขียนและตรวจสอบ แพลตฟอร์มให้ที่สำหรับให้มันถูกอ่าน และบันทึกว่ามันถูกอ่านแล้ว หากต้องการเห็นว่า storefront นั้นเตรียมอะไรให้ก่อนตัดสินใจอะไรทั้งสิ้น เริ่มสร้างจากตัวช่วยสมัคร ซึ่งเปิดเว็บไซต์บนซับโดเมนของแพลตฟอร์มโดยไม่ขอบัตร ส่วนวิธีจัดการแพ็กเกจของตัวเองในระบบ ดูได้ที่หน้าคลังแพ็กเกจ
ทำพลาดแล้วคุณต้องจ่ายอะไร
ลองนึกถึงผู้ประกอบการที่ขายทัวร์วนรอบในชื่อ "ทัวร์พร้อมโรงแรมเป็นตัวเลือก" และไม่เคยพูดคำว่าแพ็กเกจ นักเดินทางที่ไม่ได้รับการบอกว่าตนซื้อแพ็กเกจก็ยังมีสิทธิ์ของแพ็กเกจ การละเว้นไม่ได้ลบสิทธิ์นั้น มันลบข้อต่อสู้ของคุณ เมื่อบริษัทรถโค้ชล้มกลางฤดูกาล คุณรับผิดต่อการปฏิบัติตามสัญญาทั้งทริป ไม่ใช่เฉพาะส่วนที่คุณดำเนินการเอง เมื่อโรงแรมที่คุณทำสัญญาไม่สามารถรักษา allotment ได้ การเยียวยาของนักเดินทางมุ่งมาที่คุณ ส่วนการไล่เบี้ยจากโรงแรมเป็นการสนทนาอีกเรื่องที่ช้ากว่า
ลองนึกถึงราคา จำนวนที่แสดงบนหน้าสินค้าโดยไม่รวมค่าธรรมเนียมที่เพิ่มเข้ามาตอนชำระเงิน ในหลายประเทศสมาชิกคือราคาที่ผู้ประกอบการต้องยึดถือ ลองนึกถึงตารางค่ายกเลิกที่ไม่มีใครเห็น และ chargeback ที่ตามมาเมื่อธนาคารของนักเดินทางเข้าข้างพวกเขา ลองนึกถึงหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายระดับชาติ ซึ่งในประเทศส่วนใหญ่ดำเนินการตามข้อร้องเรียนไม่ใช่การตรวจสอบ หมายความว่าต้นทุนจะมาถึงตรงจังหวะที่คุณมีช่องว่างรองรับน้อยที่สุดพอดี
ไม่มีข้อใดเป็นปัญหาซอฟต์แวร์ และเทมเพลตแก้ไม่ได้สักข้อ มันคือปัญหาของขั้นตอน และขั้นตอนเป็นของคุณ
ขายข้ามพรมแดนภายในตลาดเดียว
Directive ใช้ทั่วสหภาพยุโรป แต่ถูกถ่ายโอนเป็นกฎหมายของแต่ละประเทศ และรายละเอียดต่างกัน: การคุ้มครองกรณีล้มละลายจัดอย่างไร หน่วยงานบังคับใช้คือใคร แบบฟอร์มมาตรฐานใช้ถ้อยคำอย่างไร ผู้ประกอบการในออสเตรียที่ขายให้นักเดินทางในเนเธอร์แลนด์กำลังรับมือกับนักเดินทางที่ความคาดหวังถูกหล่อหลอมโดยแนวปฏิบัติแบบดัตช์ ท่าทีที่ซื่อตรงคือตรวจสอบกฎหมายที่ถ่ายโอนในประเทศที่คุณจดทะเบียน และขอคำปรึกษาสำหรับตลาดที่คุณขายอย่างจริงจัง ไม่ใช่สมมติว่าข้อความชุดเดียวใช้ได้กับทุกคน
storefront อย่างน้อยก็ตัดข้ออ้างเรื่องภาษาและสกุลเงินออกไปได้ นักเดินทางดัตช์ที่อ่านบล็อกสิทธิ์แพ็กเกจของคุณเป็นภาษาดัตช์ เห็นราคาเป็น EUR และชื่อผู้คุ้มครองที่ระบุชัด ถือว่าได้รับข้อมูลในแบบที่หน่วยงานกำกับยอมรับ นักเดินทางคนเดียวกันที่อ่านเป็นภาษาของคุณ แปลงค่าเงินในหัว ถือว่าเพียงได้รับแจ้ง ข้อกำหนดที่ตามมาจากการเปิด storefront ในตลาดหนึ่งๆ ต่างกันไปตามประเทศ และสำหรับผู้ประกอบการไทยที่ขายทัวร์ยุโรป ควรพูดคุยโดยตรงผ่านหน้าติดต่อมากกว่าคาดเดาจากข้อความทั่วไปชุดเดียว
การจัดจำหน่ายโดยตรงคืนมาร์จิ้นที่เอเจนต์เคยหักและความสัมพันธ์ที่เอเจนต์เคยเป็นเจ้าของให้แก่ทัวร์โอเปอเรเตอร์ มันคืนเอกสารให้คุณด้วย สร้างขั้นตอนให้เอกสารกลายเป็นขั้นตอนเสียเอง แล้ว Directive จะเลิกเป็นความเสี่ยง และกลายเป็นเหตุผลที่นักเดินทางไว้ใจเว็บไซต์ที่เพิ่งพบเมื่อชั่วโมงก่อน