ตัวแทนประจำประเทศของแพลตฟอร์มท่องเที่ยวทำอะไร

สายโทรเข้ามักมาจากคนที่รู้จักเอเจนซีท่องเที่ยวครึ่งเมืองอยู่แล้ว เขาเคยขายตั๋ว ประกันการเดินทาง หรือสัญญา GDS ให้คนเหล่านั้นเมื่อหลายปีก่อน และตอนนี้เจ้าของเอเจนซีกลุ่มเดิมก็ถามเขาคำถามเดิมซ้ำๆ ว่า ใครจะทำเว็บจองดีๆ ภายใต้ชื่อของฉันเอง เป็นภาษาของฉัน โดยไม่ต้องจ้างโปรแกรมเมอร์ได้บ้าง คนคนนั้นแหละคือตัวแทนประจำประเทศด้านเทคโนโลยีการท่องเที่ยวโดยธรรมชาติ และส่วนใหญ่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีบทบาทนี้อยู่ จนกระทั่งลองออกไปหาเอง
บทความนี้เขียนให้พวกเขา ไม่ใช่โฆษณาโปรแกรม แต่เป็นคำอธิบายงานอย่างตรงไปตรงมา ว่าทำไมแพลตฟอร์มที่ขายออนไลน์ให้ใครก็ได้ยังต้องมีคนในพื้นที่ คนคนนั้นรับผิดชอบอะไร อะไรที่ไม่ต้องแตะเลย และเงินไปถึงมือเขาได้อย่างไรจริงๆ
ทำไมแพลตฟอร์มจึงขายตรงเองไม่ได้
ในทางทฤษฎี ซอฟต์แวร์ขายตัวเองข้ามพรมแดนได้ บริษัททัวร์ในเชียงใหม่ ขอนแก่น หรือหาดใหญ่ สามารถเปิดวิซาร์ดสมัครบน tekravel.com ได้คืนนี้ ได้เว็บไซต์ติดแบรนด์ของตัวเองบนซับโดเมนของแพลตฟอร์มโดยไม่ต้องกรอกบัตร แล้วเริ่มตั้งค่าได้ทันที ส่วนนี้ใช้งานได้จากทุกที่จริงๆ
สิ่งที่ทำจากนอกตลาดไม่ได้คือทุกอย่างที่อยู่รอบซอฟต์แวร์ มีช่องว่างสี่ข้อที่โผล่ขึ้นในทุกประเทศ และไม่มีข้อไหนปิดได้ด้วยหน้าแลนดิ้งที่สวยกว่าเดิม
ภาษาไม่ได้มีแค่หน้าจอ
หน้าร้านรองรับ 40 ภาษา รวมถึงภาษาที่เขียนจากขวาไปซ้าย ดังนั้นหน้าจอฝั่งนักท่องเที่ยวไม่ใช่ปัญหา ปัญหาอยู่ที่เจ้าของเอเจนซี เจ้าของเอเจนซีในเมืองขนาดกลางอยากให้คนที่พูดภาษาเดียวกับเขาแบบที่เขาพูดจริงๆ พาเดินผ่านเรื่องมาร์กอัป กลุ่มซัพพลายเออร์ และการตั้งค่าโดเมน รวมถึงศัพท์เฉพาะในวงการ ชื่อเรียก net fare แบบท้องถิ่น และวิธีที่คนในตลาดนั้นคุยกันเรื่องคอมมิชชัน บทความช่วยเหลือภาษาอังกฤษที่สมบูรณ์แบบทำแบบนั้นไม่ได้ แต่โทรศัพท์จากคนที่เคยนั่งอยู่ในออฟฟิศของเขาทำได้
ช่องทางชำระเงินเป็นเรื่องท้องถิ่น
นักท่องเที่ยวจ่ายด้วยสิ่งที่ประเทศของเขาใช้ ไม่ว่าจะเป็นบัตรในประเทศ การโอนผ่านธนาคารที่เข้าบัญชีในวันเดียว แอปกระเป๋าเงินที่ทุกคนมีในมือถือ หรือเงินสดที่เคาน์เตอร์สำหรับลูกค้าสูงวัย white-label แต่ละรายเลือกสกุลเงินหลักและรายการสกุลเงินที่เสนอได้เองอยู่แล้ว และราคาแปลงตามตารางอัตราแลกเปลี่ยนของแต่ละผู้เช่า แต่การรู้ว่า acquirer รายไหนในประเทศยอมรับบริษัททัวร์เล็กๆ จริง รายไหนกักยอดเงินไว้หลายสัปดาห์ และรายไหนที่คนในวงการหลีกเลี่ยงกันเงียบๆ นั้น เป็นความรู้ที่ได้มาจากการใช้ชีวิตอยู่ในตลาดนั้นเท่านั้น
ความไว้ใจเดินทางผ่านคน
เกือบทุกที่ ธุรกิจท่องเที่ยวคือธุรกิจความสัมพันธ์ เจ้าของที่ทำธุรกิจมาสิบห้าปีจะไม่ย้ายลูกค้าไปใช้ระบบใดเพียงเพราะโฆษณาบอกให้ย้าย เขาย้ายเพราะคนที่เขาไว้ใจอยู่แล้วบอกว่า ผมเห็นระบบนี้มาแล้ว ถ้ามีอะไรพังผมอยู่ตรงนี้ และเอเจนซีที่อยู่ห่างไปสองซอยก็ใช้อยู่แล้ว
กฎระเบียบแปลข้ามประเทศไม่ได้
ใบอนุญาตธุรกิจนำเที่ยว กฎคุ้มครองผู้บริโภคเรื่องการคืนเงิน การจัดการภาษีของค่าธรรมเนียมบริการ สิ่งที่ต้องปรากฏบนใบแจ้งหนี้ ทุกประเทศทำต่างกัน และบางประเทศเปลี่ยนทุกสองสามปี ทีมแพลตฟอร์มที่อยู่คนละโซนเวลาสร้างเครื่องมือได้ แต่ไม่สามารถเป็นคนที่รู้ว่ากระทรวงเพิ่งเปลี่ยนแบบฟอร์มต่ออายุใบอนุญาตเมื่อปีที่แล้ว
นั่นคือเหตุผลทั้งหมดของบทบาทนี้ ซอฟต์แวร์ขยายได้ ความรู้ท้องถิ่นขยายไม่ได้ และการแกล้งทำเป็นว่าขยายได้คือทางที่ทำให้แพลตฟอร์มมีผู้สมัครหลายร้อยรายในประเทศหนึ่ง แต่แทบไม่มีเอเจนซีที่ขายอยู่จริงเลย
ตัวแทนรับผิดชอบอะไร และอะไรยังอยู่ที่ส่วนกลาง
การแบ่งงานเป็นส่วนที่คนเข้าใจผิดบ่อยที่สุด ส่วนใหญ่เพราะคิดว่าตัวแทนจะกลายเป็นบริษัทซอฟต์แวร์เล็กๆ ซึ่งไม่ใช่ ระบบสร้างเสร็จและทำงานอยู่แล้ว งานของตัวแทนคือตลาดที่อยู่รอบระบบ
| ด้าน | ตัวแทนรับผิดชอบ | อยู่กับแพลตฟอร์ม |
|---|---|---|
| หาเอเจนซีและปิดการขาย | ใช่ — ทั้งไปป์ไลน์ในประเทศของตน | วิซาร์ดสมัครที่สร้างเว็บไซต์ติดแบรนด์ให้แต่ละราย |
| ออนบอร์ดเว็บไซต์ของเอเจนซี | พาเจ้าของตั้งค่าแบรนด์ บริการ มาร์กอัป และบทบาทพนักงาน | แผงผู้ดูแล เทมเพลต และขั้นตอน DNS กับ TLS แบบมีคำแนะนำ |
| ระบบจอง สินค้า การเชื่อมต่อซัพพลายเออร์ | ไม่ | ใช่ — การค้นหา ขั้นตอนการจอง เที่ยวบิน โรงแรม แพ็กเกจ สถานที่ท่องเที่ยว |
| ซัพพอร์ตด่านแรกเป็นภาษาท้องถิ่น | ใช่ | ด่านที่สองและทุกอย่างภายในระบบ |
| ความรู้เรื่องการชำระเงินและกฎหมายท้องถิ่น | ใช่ — acquirer รายไหน ใบอนุญาตแบบไหน กฎใบแจ้งหนี้อย่างไร | เครื่องมือตั้งค่าสกุลเงินและใบแจ้งหนี้ |
| ราคาและเงื่อนไขการค้ากับเอเจนซี | ส่วนที่กำหนดเองในท้องถิ่นได้แค่ไหน ตกลงกันตอนสมัคร | กรอบที่เงื่อนไขเหล่านั้นอยู่ |
แถวสุดท้ายควรถกเถียงกัน และก็ควรถกเถียงจริงๆ ตัวแทนมีอิสระด้านราคามากแค่ไหนคือบทสนทนาที่ต้องคุยก่อนเซ็นอะไรก็ตาม และคำตอบแตกต่างกันในแต่ละตลาด
สองเรื่องในคอลัมน์ขวาสำคัญกว่าที่เห็น อย่างแรก เอเจนซีทุกรายที่ตัวแทนพาเข้ามาจะได้แผงผู้ดูแลของตัวเองพร้อมสิทธิ์พนักงานตามบทบาท มีการจอง ลูกค้า มาร์กอัป และรายงานของตัวเอง ตัวแทนจึงไม่เคยต้องเป็นคนเก็บบันทึกให้เอเจนซี อย่างที่สอง เนื้อหาจากซัพพลายเออร์ไปถึงเอเจนซีผ่านกลุ่มซัพพลายเออร์ ไม่ใช่ดีลแยกทีละราย ตัวแทนจึงไม่ต้องเจรจาสินค้าใหม่ทุกครั้งที่มีเว็บไซต์ใหม่
เศรษฐศาสตร์ของบทบาทนี้ทำงานอย่างไรจริงๆ
ส่วนนี้คือสิ่งที่แยกบทบาทนี้ออกจากโปรแกรมแนะนำลูกค้า และควรอ่านช้าๆ
ค่าแนะนำจ่ายครั้งเดียว คุณแนะนำเอเจนซี เขาสมัคร คุณได้ค่าธรรมเนียม แล้วความสัมพันธ์ก็จบตรงนั้น รวมถึงความสนใจของคุณว่าเอเจนซีนั้นจะขายตั๋วได้สักใบหรือไม่ โมเดลแบบนี้ให้ผลลัพธ์ตามที่คาดไว้ คือมีการแนะนำมากมาย แต่มีเอเจนซีน้อยมากที่ยังใช้งานอยู่ในอีกหนึ่งปีต่อมา
ตัวแทนได้รับค่าตอบแทนจากเครือข่ายที่ตัวเองสร้าง ส่วนแบ่งอยู่ในรายได้ประจำของเว็บไซต์ white-label ทุกแห่งที่เขาพาเปิดใช้งาน ยิ่งเว็บไซต์เหล่านั้นขายได้มาก ตัวแทนก็ยิ่งได้มาก เอเจนซีที่เซ็นแล้วนิ่งเฉยไม่ได้ทำเงินให้เขาเลย เอเจนซีที่ขายสม่ำเสมอทำเงินให้เขาทุกเดือนที่ยังขายอยู่
สิ่งนี้เปลี่ยนนิยามของสัปดาห์ที่ดี การได้เอเจนซีใหม่สามรายก็ดี แต่การชวนเอเจนซีที่เปิดตัวเมื่อสองเดือนก่อนให้เปิดขายโรงแรมควบคู่กับตั๋วเครื่องบิน หรือช่วยเอเจนซีรายที่สามเชื่อมโดเมนของตัวเองเพื่อให้ลูกค้าไม่ต้องเห็นซับโดเมนของแพลตฟอร์มอีก มักมีค่ามากกว่า เพราะมันดันรายได้ที่มีอยู่แล้วให้ขึ้นอีกเกียร์
มันยังหมายความว่าตัวแทนควรใส่ใจเรื่องเอเจนซีที่เลิกใช้มากกว่าใครในสายนี้ อัตราส่วนแบ่งรายได้ ขั้นต่ำ และเงื่อนไขพื้นที่ ไม่ได้เผยแพร่ไว้ในหน้าโปรแกรม และนั่นคือคำถามที่ควรถามในการคุยครั้งแรก
ถ้าทำพลาด ต้นทุนคืออะไร
ความล้มเหลวเกิดขึ้นอย่างเงียบๆ ไม่มีใครเสียเงินก้อนใหญ่ในเดือนแรก สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ตัวแทนเซ็นเอเจนซีที่ไม่เคยตั้งใจจะใช้ช่องทางออนไลน์ ไม่ติดตามหลังเปิดตัว และสิบสองเดือนต่อมาก็มีรายชื่อเว็บไซต์ที่ดูเหมือนเปิดอยู่แต่ขายอะไรไม่ได้เลย รายได้นิ่ง เอเจนซีรู้สึกว่าถูกขายของที่ใช้ไม่ได้ และในตลาดที่อยู่ได้ด้วยความสัมพันธ์ ชื่อเสียงแบบนั้นแพร่เร็วกว่าโฆษณาใดๆ
ความผิดพลาดราคาแพงอีกข้อคือมองพื้นที่เป็นโควตายอดขายแทนที่จะเป็นเครือข่ายการค้า สิทธิ์ตัวแทนมอบให้เป็นรายประเทศ และตัวแทนจะเป็นพันธมิตรที่ได้รับการระบุชื่อสำหรับพื้นที่นั้น ซึ่งมีค่าเพราะเป็นสิทธิ์เฉพาะ ถ้าทำลายความไว้ใจของคนในวงการในประเทศนั้นไปแล้ว ก็ไม่มีตลาดที่สองให้ถอยไป
ใครที่ประสบความสำเร็จในบทบาทนี้จริงๆ
ส่วนใหญ่ไม่ใช่คนที่มีพื้นฐานด้านการขายแข็งที่สุด โปรไฟล์ที่ได้ผลมักเป็นแบบนี้
- อยู่ในวงการท้องถิ่นมาหลายปี เช่น อดีตคอนโซลิเดเตอร์ ผู้จัดการบัญชี GDS เจ้าของเอเจนซีที่ได้รับการรับรอง IATA หรือคนที่เคยดูแลงานออกตั๋วให้บริษัททัวร์ ทำให้เอเจนซียี่สิบรายแรกเป็นการโทรหาคนรู้จัก ไม่ใช่การโทรหาคนแปลกหน้า
- อธิบายกลไกค่าโดยสารและมาร์กอัปให้เจ้าของเอเจนซีฟังได้อย่างสบายๆ โดยไม่ทำให้เขารู้สึกโง่
- อดทนพอจะอยู่กับเอเจนซีตลอดช่วงเดือนแรกๆ ที่เว็บไซต์เปิดแล้ว แต่เจ้าของยังไม่ได้เปลี่ยนวิธีขายของพนักงาน
- มีความเข้าใจเรื่องการชำระเงินและใบอนุญาตในท้องถิ่น หรือพร้อมจะเรียนรู้อย่างรวดเร็ว
- ไม่ต้องเขียนโค้ด ถ้าแผนของคุณรวมถึงการสร้างซอฟต์แวร์ นั่นคือแผนที่ผิดสำหรับบทบาทนี้
ตัวแทนหลายคนยังดูแลหรือทำงานคู่กับบัญชีคอนโซลิเดเตอร์หรือรีเซลเลอร์ ซึ่งขายเว็บไซต์ white-label ได้ แบ่งปันเนื้อหาซัพพลายเออร์ให้เครือข่าย และทำหน้าที่เป็นคอนโซลิเดเตอร์ได้เอง เส้นทางคอนโซลิเดเตอร์อธิบายไว้ที่นี่ ทั้งสองอย่างเข้ากันได้ดี บัญชีรีเซลเลอร์คือพาหนะทางการค้า ส่วนสิทธิ์ตัวแทนคือพื้นที่รอบๆ นั้น
ก่อนสมัคร
ลองใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงในฐานะเอเจนซี เปิดวิซาร์ดบน tekravel.com สร้างเว็บไซต์ สลับเทมเพลต ตั้งสกุลเงิน แล้วดูว่าแผงผู้ดูแลให้อะไรกับพนักงานที่มีสิทธิ์จำกัด ถ้าคุณนึกภาพตัวเองพาเจ้าของเอเจนซีที่ยังไม่เชื่อเดินผ่านหน้าจอนั้นเป็นภาษาของคุณเองไม่ออก บทบาทนี้จะยาก แต่ถ้าคุณกำลังคิดอยู่แล้วว่าจะโทรหาเอเจนซีสามรายไหนก่อน ก็น่าจะไม่ยาก
หน้าโปรแกรมตัวแทนแสดงว่าแพลตฟอร์มมีตัวแทนในประเทศใดแล้วบ้าง และรับสมัครเป็นรายประเทศ ทุกใบสมัครได้รับการพิจารณาและตอบกลับเป็นการส่วนตัว ซึ่งเป็นจังหวะที่เหมาะจะถามเรื่องส่วนแบ่งรายได้ พื้นที่ และการสนับสนุนที่ตลาดใหม่จะได้รับในช่วงเดือนแรกๆ