ข้ามไปยังเนื้อหา
เดโมสด
บล็อก

แพลตฟอร์มโฮลเซลโรงแรม: ราคาสัญญาคู่กับราคา bedbank

กองบรรณาธิการ Tekravel
เขียนโดยใช้ AI ช่วย

คุณทำสัญญาจองห้องพักช่วงฤดูหนาวไว้เป็นบล็อกกับโรงแรมสี่ดาวแห่งหนึ่งในย่านเดียรา ดูไบ สามสัปดาห์ต่อมา เอเจนต์ย่อยรายหนึ่งจองโรงแรมเดียวกัน คืนเดียวกัน ผ่านพอร์ทัลของคุณเอง แต่ได้ราคาจาก bedbank ที่ต่ำกว่าราคาสัญญาของคุณ ห้องของคุณจึงขายไม่ออกจนถึงวัน release และโรงแรมก็เรียกห้องคืนไป

ไม่มีใครทำผิด พอร์ทัลทำสิ่งที่มันถูกสร้างมาให้ทำ นั่นคือแสดงราคาที่ถูกที่สุด และนี่คือโจทย์ที่แพลตฟอร์มโฮลเซลโรงแรมต้องแก้ ซึ่งต่างจากโจทย์ของผู้ค้าส่งตั๋วเครื่องบิน ราคาเน็ตของสายการบินแทบไม่แข่งกันเอง แต่ราคาโรงแรมแข่งกันเองตลอดเวลา เพราะห้องเดียวกันเข้ามาในผลการค้นหาของคุณทั้งจากสัญญาที่คุณเจรจาเอง และจากฟีดขายส่งอีกสองสามรายที่คุณไม่ได้เจรจา

บทความนี้ว่าด้วยการให้ทั้งสองอย่างทำงานคู่กัน โดยที่อย่างหลังไม่แอบกินส่วนแบ่งของอย่างแรก

ราคาโรงแรมสามแบบในรายการผลลัพธ์เดียว

ความสับสนส่วนใหญ่เริ่มจากการพูดถึง "ราคาโรงแรม" ราวกับเป็นสิ่งเดียว สำหรับผู้ค้าส่ง อย่างน้อยมีสามแบบ และแต่ละแบบมีความเสี่ยงต่างกัน

Allotment แบบคงที่Free-saleราคาสด (bedbank / ไดนามิก)
สิ่งที่คุณถืออยู่จำนวนห้องคงที่ต่อคืน ในราคาสัญญาสิทธิ์ขายในราคาสัญญาจนกว่าโรงแรมจะสั่งหยุดไม่มีอะไรจนกว่าจะจอง คุณขายต่อราคาของคนอื่น
รู้ห้องว่างได้อย่างไรตัวเลขของคุณเอง ลดลงทุกครั้งที่มีการจองถือว่าเปิดขาย จนกว่าจะมีข้อความ stop-saleสอบถามตอนค้นหา
ใครรับความเสี่ยงคุณ จนถึงวัน releaseส่วนใหญ่คือโรงแรม แต่ผลจาก overbooking ตกที่คุณbedbank ตามเงื่อนไขของเขาเอง
พลาดตรงไหนห้องค้างหลัง release ตัวเลขคลาดจากความจริงstop-sale ที่มาถึงหลังการจองราคาเปลี่ยนระหว่างค้นหากับจอง ฟีดขายโรงแรมที่คุณทำสัญญาไว้ในราคาที่ถูกกว่า
เหมาะกับช่วงพีคที่รู้ว่าขายเต็มแน่ยอดขายสม่ำเสมอช่วงไหล่ฤดูความครอบคลุม ทุกโรงแรมที่คุณไม่มีวันทำสัญญาด้วย

แถวสุดท้ายเถียงได้ และควรเถียง ผู้ค้าส่งบางรายใช้ free-sale เป็นสินค้าหลักและถือ allotment เฉพาะช่วงอีเวนต์ ประเด็นของตารางไม่ใช่การจัดอันดับ แต่คือแต่ละคอลัมน์ต้องมีกฎของตัวเองในระบบจอง ถ้ามองทั้งหมดเป็นสายเดียว ระบบก็จะเรียงเป็นสายเดียวตามราคา ซึ่งก็คือเหตุผลที่ห้องในเดียราขายไม่ออก

ทำไมราคาถูกที่สุดไม่ใช่ราคาที่ควรแสดงเสมอไป

เมื่อโรงแรมเดียวกันมาทั้งจากสัญญาของคุณและจากฟีดสด ต้องมีอะไรสักอย่างตัดสินว่าเอเจนต์ย่อยจะเห็นอะไร "ถูกสุดชนะ" ฟังดูยุติธรรม แต่สำหรับผู้ค้าส่งมักผิด เพราะราคาถูกที่สุดไม่ได้ถูกที่สุดสำหรับคุณ ห้อง allotment ที่ขายไม่ออกคือต้นทุน ไม่ว่าจะมีคนจองหรือไม่ ส่วนห้อง bedbank ที่คุณไม่เคยขายไม่มีต้นทุนเลย

กฎที่ใช้ได้จริงจึงเป็นลำดับความสำคัญมากกว่าการเรียงตามราคา

  • ตราบที่ allotment ยังเปิดและยังไม่ถึงวัน release ราคาสัญญาของคุณคือราคาที่แสดงสำหรับโรงแรมและคืนนั้น
  • เมื่อ allotment หมดหรือถูกปล่อยคืน ราคาสดจะเข้ามาแทนพร้อมมาร์กอัปปกติของคุณ
  • สำหรับโรงแรมแบบ free-sale สัญญานำจนกว่าจะถูกปิดด้วย stop-sale และฟีดสดเป็นตัวสำรอง ไม่ใช่คู่แข่ง

อีกคันโยกหนึ่งคือมาร์กอัปแยกตามแหล่ง ถ้าราคาเน็ตตามสัญญาใกล้กับราคาเน็ตของ bedbank การใช้มาร์กอัปเท่ากันทั้งสองแหล่งบางครั้งจะดัน bedbank ขึ้นมาอยู่บนสุด การตั้งราคาแต่ละแหล่งตามเงื่อนไขของมันเองทำให้สัญญาของคุณแข่งขันได้ โดยไม่ต้องเสียมาร์จินในทุกการจองแบบสด เราเคยอธิบายวิธีตั้งกฎมาร์กอัปที่รอดจากลูกค้าที่เปิดหลายแท็บเทียบราคาไว้ในบทความเรื่องกลยุทธ์มาร์กอัป ตรรกะเดียวกันใช้ได้ที่นี่ เพียงสูงขึ้นไปอีกขั้นในห่วงโซ่

Rate parity คือข้อสัญญา ไม่ใช่ช่องติ๊ก

สัญญากับโรงแรมของคุณแทบแน่นอนว่าระบุไว้ว่าราคาของคุณปรากฏที่ไหนได้บ้าง รูปแบบทั่วไปคือ คุณขายราคาเน็ตให้ trade ได้ แต่ห้ามเผยแพร่ต่อสาธารณะในราคาต่ำกว่าราคาหน้าเว็บของโรงแรมเอง เว้นแต่ซ่อนอยู่ในแพ็กเกจ bedbank ก็ตั้งเงื่อนไขคล้ายกันกับราคาขายส่งของตน ถ้อยคำต่างกันไปในแต่ละสัญญา จึงควรอ่านสัญญาของคุณเองแทนที่จะเชื่อบทสรุปอย่างบทความนี้

สิ่งสำคัญสำหรับแพลตฟอร์มคือ parity ถูกบังคับด้วยตำแหน่งที่ราคาถูกมองเห็น ไม่ใช่แค่ตัวเลขราคา ผลในทางปฏิบัติมีสามข้อ

ช่องทางสำหรับเอเจนต์ย่อยควรอยู่หลังการล็อกอิน ราคา B2B ที่ผู้เยี่ยมชมคนไหนก็เห็นได้โดยไม่ต้องลงชื่อเข้าใช้ ในสายตาผู้จัดการรายได้ของโรงแรมคือราคาสาธารณะ storefront สามารถบังคับให้ล็อกอินก่อนค้นหา และลงทะเบียนลูกค้าเอเจนซีพร้อมการตรวจสอบด้วยมือ ซึ่งเป็นรูปแบบที่สัญญาส่วนใหญ่สันนิษฐานไว้โดยไม่พูดออกมา

เว็บไซต์สาธารณะสำหรับนักเดินทาง ถ้าคุณมี ต้องมีราคาของตัวเอง ไม่ใช่ราคา B2B ที่มาร์กอัปน้อยลง แต่เป็นกฎแยกที่เคารพราคาขั้นต่ำที่โรงแรมกำหนด

และคุณต้องตอบโรงแรมได้เมื่อเขาโทรมาพร้อมภาพหน้าจอ การรู้ว่าช่องทางไหนแสดงราคาไหน ให้ใคร วันไหน คือสิ่งที่เปลี่ยนสายที่อึดอัดให้กลายเป็นสายสั้นๆ

Release period และ cut-off ต้องอยู่ในระบบ

Release period คือวันที่ห้อง allotment ที่ขายไม่ออกต้องคืนให้โรงแรม cut-off คือระยะใกล้วันเข้าพักที่สุดที่ยังขายได้ ส่วน stop-sale ปิดวันก่อนทั้งสองอย่าง ทั้งสามเป็นวันที่ และทั้งสามมักถูกจัดการในหัวของใครสักคน หรือในสเปรดชีตที่ถูกต้องวันจันทร์แต่ผิดไปแล้วในวันพฤหัส

ห้าโรงแรมยังพอไหว แต่ห้าสิบโรงแรม ที่เอเจนต์ย่อยจองกันกลางดึกในสามเขตเวลา นี่คือวิธีที่คุณขายห้องที่ไม่ได้ถืออยู่แล้ว ไม่ว่าคุณใช้ระบบไหน ให้ถามคำถามเหล่านี้

  • สัญญาหนึ่งกำหนด release period ของตัวเองได้ไหม แยกตามโรงแรมและฤดูกาล และ allotment หยุดขายในวันนั้นเองโดยไม่ต้องมีใครแตะหรือไม่
  • cut-off ถูกบังคับตั้งแต่ตอนค้นหา เพื่อให้เอเจนต์ย่อยไม่เห็นห้องที่จองไม่ได้ หรือไปบังคับตอนยืนยัน ซึ่งกลายเป็นการขอโทษ
  • stop-sale ปิดราคาสัญญาแล้วสลับไปใช้ฟีดสด หรือลบโรงแรมออกจากผลการค้นหาไปเลย
  • เมื่อ allotment หมด ตัวเลขหยุดที่ศูนย์ หรือติดลบแล้วปล่อยให้คุณต้องอธิบาย

ถ้าคำตอบข้อใดข้อหนึ่งคือ "ทีมงานของคุณจัดการเอง" แปลว่าคุณมีสเปรดชีตที่พ่วงระบบจองไว้ ไม่ใช่ระบบจองที่มีสเปรดชีตช่วย

สิ่งที่เอเจนต์ย่อยของคุณไม่ควรเห็นเด็ดขาด

เอเจนต์ย่อยต้องการราคา ห้องว่าง เงื่อนไขการยกเลิก และช่องทางจอง แทบทุกอย่างที่เหลือที่คุณถืออยู่คืออำนาจต่อรองที่หายไปทันทีที่รั่ว

ราคาเน็ตของคุณ เขาเห็นราคาของเขาที่รวมมาร์จินของคุณแล้ว ถ้าเขาคำนวณย้อนกลับหาราคาเน็ตของคุณจากหน้าจอได้ ผู้ค้าส่งรายถัดไปที่เขาเอาไปให้ดูก็ทำได้เช่นกัน

แหล่งที่มา bedbank รายไหนส่งห้องมา หรือแม้แต่ข้อเท็จจริงว่าราคานั้นมาจากสัญญา เอเจนต์ย่อยที่รู้ชื่อซัพพลายเออร์ขายส่งของคุณ ก็รู้แล้วว่าจะไปเปิดบัญชีเองที่ไหน

จำนวน allotment ของคุณ "เหลือสามห้อง" ใช้กระตุ้นการขายได้ แต่ "สามจากสามสิบที่เราทำสัญญาไว้" บอกตลาดว่าภาระผูกพันของคุณใหญ่แค่ไหนและคุณควรกังวลเพียงใด

ข้อมูลของกันและกัน มาร์กอัป วงเงินเครดิต หรือประวัติการจองของเอเจนต์รายหนึ่งไม่ใช่เรื่องของคนอื่น

ตรงนี้โครงสร้างของแพลตฟอร์มสำคัญกว่าการตั้งค่าใดๆ บนแพลตฟอร์มของเรา คอนเทนต์ของซัพพลายเออร์แชร์ผ่านกลุ่มซัพพลายเออร์ ไม่ใช่ข้อตกลงแบบตัวต่อตัว tenant แต่ละรายจึงเห็นเฉพาะซัพพลายเออร์ที่กลุ่มของตนได้รับสิทธิ์ และแต่ละ tenant มีมาร์กอัป การจอง และรายงานของตัวเอง วงเงินเครดิตและใบแจ้งหนี้การชำระบัญชีของเอเจนต์ย่อยอยู่ในระบบเดียวกัน ไม่ได้แยกไว้ในชีตต่างหาก ซึ่งสำคัญ เพราะเอเจนต์ที่กำลังจะเกินวงเงินควรถูกหยุดตอนจอง ไม่ใช่ถูกตามทวงตอนสิ้นเดือน เราเขียนถึงด้านนี้ไว้ในการกระจายราคาเน็ตให้เอเจนต์ย่อย โรงแรมเพิ่มปัญหา allotment ซ้อนเข้าไปอีกชั้น

ความเสียหายเมื่อเรื่องนี้ผิดพลาด

ความสูญเสียตรงนี้ไม่ค่อยมาเป็นวันแย่ๆ วันเดียว แต่สะสมขึ้นเรื่อยๆ

allotment ที่ขายไม่ออกในสัญญาแบบการันตีต้องจ่าย ไม่ว่าแขกจะมาหรือไม่ ห้องที่ปล่อยคืนโดยขายไม่ออกปีแล้วปีเล่าสอนโรงแรมว่าบล็อกของคุณใหญ่เกินไป สัญญาถัดไปจึงเล็กลงหรือราคาแย่ลง ข้อร้องเรียนเรื่อง parity ครั้งเดียวอาจยุติสัญญาได้ทันที และผู้จัดการรายได้ที่เคยจับราคารั่วได้หนึ่งครั้งจะเริ่มมองหาครั้งต่อไป เอเจนต์ย่อยที่รู้ว่าห้องของคุณมาจากไหนจริงๆ ก็ไม่จำเป็นต้องใช้คุณในฤดูหน้า

ไม่มีข้อไหนเป็นความล้มเหลวของซอฟต์แวร์ในความหมายแคบ แต่ละข้อคือกฎที่อยู่ในหัวคนแทนที่จะอยู่ในระบบ และคนคนนั้นกำลังหลับ ลาพัก หรือแค่ยุ่งอยู่ในจังหวะที่สำคัญ

ก่อนเลือกแพลตฟอร์มโฮลเซลโรงแรม

เขียนกฎของคุณออกมาก่อนเลือกเครื่องมือใดๆ แหล่งไหนนำสำหรับโรงแรมไหน แต่ละแหล่งมาร์กอัปอย่างไร ช่องทางไหนแสดงราคาได้ที่ไหน และเกิดอะไรขึ้นในวัน release ถ้าเขียนได้ในหน้าเดียว แพลตฟอร์มบังคับใช้ได้ ถ้าไม่ได้ ก็ไม่มีแพลตฟอร์มไหนแก้ให้คุณได้

หากคุณกำลังเริ่มเป็นผู้ค้าส่งและอยากให้เอเจนต์ย่อยจองผ่านพอร์ทัล B2B ของเขาเองควบคู่กับเว็บไซต์สาธารณะของคุณ บัญชี consolidator คือจุดเริ่มต้น ช่วยให้คุณแชร์คอนเทนต์ซัพพลายเออร์กับเครือข่าย และขายเว็บไซต์ white-label ให้เอเจนซีในเครือข่ายนั้น นำหน้ากระดาษที่เขียนกฎไว้มาด้วย มันคือสิ่งที่มีประโยชน์ที่สุดที่คุณจะมี

กองบรรณาธิการ Tekravel

โต๊ะข่าวเทคโนโลยีท่องเที่ยว

โต๊ะข่าวเทคโนโลยีท่องเที่ยวของ Tekravel เขียนให้คนในวงการ ทั้งเจ้าของเอเจนซี ผู้รวบรวมตั๋ว และนักพัฒนาที่เชื่อมต่อระบบให้พวกเขา ทุกบทความถูกตรวจสอบกับแพลตฟอร์มที่กล่าวถึงก่อนเผยแพร่