เพิ่มระบบค้นหาเที่ยวบินในเว็บไซต์เดิม: สามทาง เจ้าของเดียว

เว็บไซต์มีอยู่แล้ว มีโดเมน มีโลโก้ มีบทความหกปีเกี่ยวกับทัวร์ญี่ปุ่นหรือแพ็กเกจยุโรป และมีฟอร์มติดต่อที่ส่งทุกอย่างเข้า LINE ของใครสักคน ตอนนี้เจ้าของอยากได้ช่องค้นหาบนหน้าแรกที่แสดงราคาตั๋วจริง คำถามคือจะเพิ่มระบบค้นหาเที่ยวบินในเว็บไซต์เดิมอย่างไรโดยไม่ต้องสร้างใหม่ทั้งหมด และคำตอบสำคัญกว่าที่เห็น เพราะสามเส้นทางที่มีไม่ได้ต่างกันแค่แรงงานที่ต้องลง แต่ต่างกันที่ว่าสุดท้ายใครจะได้ถือลูกค้า ข้อมูลการจอง และอันดับในเครื่องมือค้นหา
สามเส้นทางวางเทียบกัน
ตัวเลือกที่ใช้ได้จริงมีสามแบบ: วิดเจ็ต iframe การเชื่อม API โดยตรง และหน้าร้าน white-label ตารางด้านล่างเปรียบเทียบจากสิ่งที่คุณจะได้เป็นเจ้าของในท้ายที่สุด ซึ่งเป็นคอลัมน์ที่หน้าเว็บของผู้ขายส่วนใหญ่ข้ามไป
| วิดเจ็ต iframe | API ในหน้าเว็บของคุณเอง | หน้าร้าน white-label | |
|---|---|---|---|
| สิ่งที่คุณต้องสร้าง | โค้ด HTML หนึ่งชิ้น | ฟอร์มค้นหา ผลลัพธ์ ฟอร์มผู้โดยสาร การชำระเงิน และหน้าออกตั๋ว | ไม่ต้องสร้าง แค่ตั้งค่า |
| หน้าตา | เท่าที่ผู้ให้บริการอนุญาตภายในกรอบ | เป็นของคุณทั้งหมด | ธีม สี ฟอนต์ และโลโก้จากแผงผู้ดูแล |
| ใครถือข้อมูลลูกค้า | มักเป็นผู้ให้บริการวิดเจ็ต | คุณ | tenant ของคุณเอง ลูกค้าและการจองอยู่ในแอดมินของคุณ |
| ใครแก้ปัญหาเมื่อออกตั๋วไม่สำเร็จ | ผู้ให้บริการ เมื่อว่างค่อยจัดการ | คุณ และซัพพลายเออร์ที่อยู่หลัง API | แพลตฟอร์ม โดยพนักงานของคุณเห็นการจองนั้น |
| เครื่องมือค้นหามองเห็นอะไร | ไม่เห็นอะไรเลย ราคาอยู่ในเอกสารอื่น | ทุกอย่างที่หน้าเว็บของคุณแสดง | เว็บไซต์แยกบนซับโดเมน หรือโดเมนของคุณเองเมื่อผูกแล้ว |
| งานต่อเนื่องของคุณ | แทบไม่มี | รายจ่ายด้านวิศวกรรมถาวร | การตั้งค่า มาร์กอัป และพนักงาน |
ไม่มีคอลัมน์ไหนชนะทุกแถว และนั่นคือส่วนที่ตรงไปตรงมา วิดเจ็ตเริ่มต้นถูกที่สุดแต่อ่อนที่สุดเรื่องความเป็นเจ้าของ API แข็งแรงที่สุดเรื่องความเป็นเจ้าของแต่แบกต้นทุนหนักที่สุด หน้าร้านอยู่ตรงกลาง และสำหรับเอเจนซี่ส่วนใหญ่ มันคือตัวที่ปิดช่องว่างนั้น
ใครเป็นเจ้าของลูกค้าและข้อมูล
ถามคำถามเดียวกับทุกตัวเลือก: เมื่อนักเดินทางจอง ฐานข้อมูลของใครได้ชื่อ ข้อมูลพาสปอร์ต และอีเมล สำหรับวิดเจ็ตที่ฝังไว้ คำตอบมักเป็นของผู้ให้บริการ โดยคุณได้แค่อีเมลยืนยันบางๆ หนึ่งฉบับ ซึ่งไม่เป็นไรจนถึงวันที่คุณอยากส่งข้อความถึงทุกคนที่บินไปโอซาก้าเมื่อฤดูใบไม้ผลิที่แล้ว แล้วพบว่าสิ่งที่มีคือรายการคำสั่งซื้อที่ส่งออกไม่ได้
สำหรับ API ข้อมูลเป็นของคุณโดยโครงสร้าง เพราะคุณเป็นคนเขียนโค้ดที่เก็บมัน นั่นหมายความว่าคุณต้องดูแลความปลอดภัย สำรองข้อมูล และอธิบายต่อหน่วยงานกำกับดูแลเองด้วย ส่วนหน้าร้านบนแพลตฟอร์มเก็บการจอง ลูกค้า มาร์กอัป และรายงานไว้ในแอดมิน tenant ของคุณเอง พร้อมสิทธิ์ตามบทบาทสำหรับพนักงาน คำถามจึงไม่ใช่ว่าคุณมีข้อมูลหรือไม่ แต่เป็นว่าใครในทีมได้รับอนุญาตให้เห็น
ไม่ว่าจะเลือกทางไหน ขอเรื่องการส่งออกข้อมูลเป็นลายลักษณ์อักษรก่อนการจองแรก ไม่ใช่หลังการจองที่หนึ่งพัน
ผลต่อ SEO ของแต่ละทางเลือก
ตรงนี้คือจุดที่วิดเจ็ตธรรมดาแพงที่สุดแบบเงียบๆ เครื่องมือค้นหาถือว่าเนื้อหาในเฟรมที่ฝังเป็นของหน้าที่ให้บริการเฟรมนั้น นั่นคือผู้ให้บริการ ไม่ใช่คุณ หน้าเว็บของคุณได้ช่องค้นหามาหนึ่งช่องและไม่ได้อย่างอื่นเลย ไม่มีหน้าราคา ไม่มีหน้าเส้นทาง ไม่มีอะไรที่ crawler อ่านและจัดอันดับได้
การเชื่อม API สร้างหน้าเส้นทางและหน้าปลายทางที่ crawl ได้จริง แต่เฉพาะเมื่อนักพัฒนาของคุณสร้างมัน รักษาให้เร็ว และตัดสินใจว่าเส้นทางไหนในชุดค่าผสมนับไม่ถ้วนสมควรมีหน้าของตัวเอง ทีมส่วนใหญ่ที่เดินทางนี้ส่งมอบฟอร์มค้นหาแล้วไม่เคยไปถึงหน้า landing เลย
หน้าร้าน white-label ให้เว็บไซต์ที่สองกับคุณ ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของเว็บแรก ช่วงแรกมันอยู่บนซับโดเมนของแพลตฟอร์ม ภายหลังคุณผูกซับโดเมนของตัวเองได้ เช่น flights.youragency.co.th ผ่านขั้นตอน DNS ที่มีคำแนะนำและ TLS อัตโนมัติ วางภาพในหัวให้ชัด: เว็บบทความสร้างความไว้ใจ หน้าร้านรับการจอง และลิงก์ที่ชัดเจนระหว่างสองที่นี้จัดการส่วนที่เหลือ อย่าคาดหวังว่าหน้าร้านจะยกอันดับของเว็บหลักได้ด้วยตัวเอง
ทดสอบก่อนตัดสินใจ
นั่งลงกับคนที่รับโทรศัพท์ของคุณ แล้วลองเดินการจองสมมติหนึ่งรายการผ่านแต่ละเส้นทาง ครอบครัวห้าคน ต่อเครื่องสองครั้ง เด็กหนึ่งคนที่นามสกุลในพาสปอร์ตต่างจากพ่อแม่ และคำขอยกเลิกในอีกสามวันถัดมา คำขอนั้นไปตกที่ไหน ใครเห็นการจองต้นฉบับ ใครอธิบายกฎค่าโดยสารให้ลูกค้า และเป็นภาษาอะไร
เส้นทางที่ทำให้สายนั้นสั้นมักเป็นเส้นทางที่ถูกต้องสำหรับขนาดของคุณ เอเจนซี่สองคนที่เชียงใหม่กับทีมยี่สิบคนที่กรุงเทพฯ ตอบต่างกัน และไม่มีคำตอบไหนผิด ที่ผิดคือการมาพบคำตอบตอนที่ลูกค้ากำลังถือสายรอ
สามคำถามที่ควรถามผู้ให้บริการทุกรายเป็นลายลักษณ์อักษร:
- ฉันส่งออกการจองทุกรายการและข้อมูลลูกค้าทุกคนได้ไหม และในรูปแบบใด
- เครื่องมือค้นหาเห็นอะไรบนหน้าของฉัน ราคาหรือแค่เฟรมเดียว
- ถ้าฉันเลิกใช้ ลูกค้าของฉันจะเป็นอย่างไร และพวกเขาจะเห็นอะไรในวันนั้น
ผู้ให้บริการที่ตอบทั้งสามข้อตรงๆ กำลังบอกคุณว่าสามปีข้างหน้าจะเป็นอย่างไร
เลือกผิดแล้วเสียอะไร
ความผิดพลาดที่แพงไม่ใช่การเลือกทางผิด แต่คือการเลือกทางที่ถูกที่สุดด้วยเหตุผลที่วันหนึ่งไม่จริงอีกต่อไป วิดเจ็ตที่เลือกเพราะเสร็จในบ่ายเดียวกลายเป็นปัญหาในเดือนที่คุณอยากได้รายชื่อลูกค้าประจำ บัญชีองค์กร หรือคำอธิบายกฎค่าโดยสารด้วยคำพูดของคุณเอง API ที่สร้างเพื่อการควบคุมกลายเป็นปัญหาเมื่อนักพัฒนาคนเดียวที่เข้าใจมันลาออก และทุกการเปลี่ยนแปลงของซัพพลายเออร์ไปตกใน repository ที่ไม่มีใครเปิด หน้าร้านที่เลือกเพราะเร็วกลายเป็นปัญหาถ้าไม่มีใครตัดสินใจว่าใครจะรับโทรศัพท์เมื่อตั๋วออกไม่สำเร็จ
คิดราคาของปีที่สอง ไม่ใช่สัปดาห์แรก
เริ่มจากทางหนึ่งแล้วย้ายไปอีกทาง
ไม่มีอะไรในนี้เป็นประตูทางเดียว ตราบใดที่บันทึกของคุณเองยังเป็นระเบียบ
- วิดเจ็ตก่อน หน้าร้านทีหลัง ใช้วิดเจ็ตเพื่อดูว่าผู้เข้าชมของคุณค้นหาราคาตั๋วจริงไหม เมื่อใช่ ย้ายการค้นหาไปหน้าร้านบนซับโดเมนแล้วชี้ช่องเดิมไปที่นั่น เก็บสำเนาหมายเลขการจองทุกรายการจากช่วงที่ใช้วิดเจ็ตไว้
- หน้าร้านก่อน API ทีหลัง ใช้หน้าร้านจนกว่าคุณจะบอกได้ชัดว่ามีสิ่งใดที่มันทำไม่ได้ แล้วค่อยคุยกับแพลตฟอร์มเรื่อง API เที่ยวบินและโรงแรม การเข้าถึงเริ่มจากการพูดคุย ไม่ใช่คีย์แบบบริการตนเอง ดังนั้นเปิดบทสนทนานั้นแต่เนิ่นๆ หากคิดว่าจะต้องใช้
- API ก่อน หน้าร้านเป็นแผนสำรอง ทีมที่สร้างหน้าจอของตัวเองมักเก็บหน้าร้านไว้เป็นตาข่ายนิรภัยสำหรับเส้นทางหรือบริการที่ยังทำไม่ถึง
ก่อนเลือก อ่านว่าแพลตฟอร์มมองเรื่องสร้างเองหรือซื้อระบบจองอย่างไร และถ้าคุณเอนไปทาง API กรอบการเปรียบเทียบ travel API จะช่วยประหยัดการโทรไปสักสายสองสาย ไม่ว่าจะเลือกอะไร ตัดสินใจในฐานะเจ้าของลูกค้า ไม่ใช่เจ้าของช่องค้นหา