3 ช่องทางรายได้จากโปรแกรมรีเซลเลอร์ white label ด้านท่องเที่ยว

บทสนทนามักเริ่มจากซับเอเจนต์รายหนึ่ง เอเจนซีเล็กๆ ที่ซื้อตั๋วจากคุณอยู่แล้วถามว่า "ทำเว็บแบบของพี่ให้หน่อยได้ไหม" แล้วคุณก็พบว่าตัวเองไม่รู้เลยว่าควรคิดราคาเท่าไร ใครจะเป็นคนดูแล หรือเว็บนั้นจะมาแข่งกับค่าโดยสารที่คุณขายให้เขาอยู่หรือเปล่า จากนั้นเอเจนซีรายที่สองก็ถามเรื่องเดียวกัน โปรแกรมรีเซลเลอร์ white label คือสิ่งที่แพลตฟอร์มส่วนใหญ่ยื่นให้คุณในจังหวะนั้น และโปรแกรมรีเซลเลอร์ white label ด้านท่องเที่ยวที่เสนอให้ consolidator มักมัดรวมธุรกิจสามแบบไว้ใต้การล็อกอินเดียว ควรแยกมันออกจากกันก่อนจะตั้งราคาอันใดอันหนึ่ง
บนแพลตฟอร์มนี้ บัญชีรีเซลเลอร์เปิดได้จากหน้า consolidator และบัญชีเดียวทำได้สามอย่าง: ขายเว็บไซต์ white-label แชร์คอนเทนต์ซัพพลายเออร์ของตัวเองให้เครือข่าย และทำหน้าที่ consolidator ล็อกอินเดียวกัน แผงแอดมินเดียวกัน แต่เศรษฐศาสตร์ของทั้งสามอย่างแทบไม่มีอะไรเหมือนกันเลย
สามช่องทางรายได้ เทียบกันตรงๆ
นี่คือการเปรียบเทียบแบบที่ผู้ประกอบการจะวาด ไม่ใช่เทียบตามฟีเจอร์ แต่เทียบตามสิ่งที่ต้องมีก่อนเริ่ม เงินมาจากไหน และอะไรต้องโตตามเมื่อช่องทางนั้นโต
| ขายเว็บไซต์แบรนด์ของเอเจนซี | แชร์คอนเทนต์ซัพพลายเออร์ | ทำหน้าที่ consolidator | |
|---|---|---|---|
| สิ่งที่คุณขายจริงๆ | หน้าร้านออนไลน์ภายใต้แบรนด์ของเอเจนซีเอง | สิทธิ์เข้าถึงซัพพลายเออร์ที่คุณมีสัญญา ผ่านกลุ่ม | ค่าโดยสาร และเครดิตที่ให้จองก่อนจ่าย |
| สิ่งที่ต้องมีอยู่แล้ว | นิสัยการขาย และคนคอยออนบอร์ดเจ้าของรายใหม่ | สัญญาซัพพลายเออร์ที่คุ้มค่าจะขายต่อ | สิทธิ์ออกตั๋ว เงินทุนหมุนเวียน และระบบตามเก็บเงิน |
| รายได้มาจากไหน | เท่าที่คุณเรียกเก็บจากเอเจนซี ตามเงื่อนไขของคุณ | มาร์จินของคุณจากการจองที่พาร์ทเนอร์ทำบนคอนเทนต์ของคุณ | มาร์จินของคุณจากค่าโดยสารที่ขายให้ซับเอเจนต์ |
| เงินก้อนแรกเข้าเมื่อไร | ตอนเซ็นสัญญา ถ้าคุณเก็บล่วงหน้า | หลังพาร์ทเนอร์เริ่มจอง | หลังซับเอเจนต์จอง และต่อเมื่อเขาชำระแล้วเท่านั้น |
| อะไรโตตามเมื่อยอดโต | ชั่วโมงออนบอร์ดและซัพพอร์ต | แทบไม่มี เมื่อกลุ่มถูกสร้างไว้แล้ว | ความเสี่ยงด้านเครดิต และคนที่คอยเฝ้ามัน |
แถวสุดท้ายคือแถวที่คนเถียงกันมากที่สุด จึงมีหัวข้อของตัวเองอยู่ด้านล่าง
ช่องทางที่หนึ่ง: ขายเว็บไซต์แบรนด์ของเอเจนซี
ตัวสินค้ามีอยู่แล้ว และนั่นคือประเด็น วิซาร์ดสมัครสมาชิกสร้างเว็บไซต์แบรนด์บนซับโดเมนของแพลตฟอร์มได้ทันทีจากแบบฟอร์ม โดยไม่ต้องใช้บัตร โดเมนของเอเจนซีเองค่อยเชื่อมทีหลังผ่านขั้นตอน DNS แบบมีตัวช่วย ซึ่งออกใบรับรองให้อัตโนมัติ เทมเพลต สี ฟอนต์ และโลโก้เปลี่ยนได้จากแผงแอดมินโดยไม่ต้อง redeploy หน้าร้านรองรับ 40 ภาษา และแต่ละเว็บเลือกสกุลเงินหลักและรายการสกุลเงินที่เสนอได้เอง
ถ้าไม่ได้ขายซอฟต์แวร์ แล้วคุณขายอะไร คุณขายการตัดสินใจและการพาทำ เจ้าของเอเจนซีที่ซื้อเว็บจากคุณแทนที่จะสมัครเองกำลังซื้อ "คน" คนที่นั่งเลือกเทมเพลตไปด้วยกัน อธิบายว่าทำไมโดเมนยังไม่ขึ้น และบอกว่าควรเปิดบริการไหน เที่ยวบิน โรงแรม แพ็กเกจ และสถานที่ท่องเที่ยวเปิดใช้แยกตามเว็บไซต์ เจ้าของที่เปิดทุกอย่างเพียงเพราะมันมีให้เปิด จะจบลงด้วยแท็บเที่ยวบินที่ไม่มีใครในออฟฟิศดูแลได้
เขียนเรื่องหนึ่งให้ชัดในสัญญากับเขา ทุกเว็บมีแผงแอดมินของตัวเอง ทั้งการจอง ลูกค้า มาร์กอัป รายงาน และบทบาทพนักงาน คุณไม่ได้เป็นคนบริหารร้านของเขา เขาบริหารเอง ถ้าไม่เขียนไว้ ภายในเดือนเดียวคุณจะกลายเป็นแบ็กออฟฟิศที่ไม่ได้ค่าจ้างของเขา คอยตอบคำถามเรื่องการจองที่คุณไม่เคยเห็น
ช่องทางนี้มักจ่ายเงินก่อน เพราะคุณเก็บเงินได้ตอนเซ็นสัญญา แต่ก็เป็นช่องทางที่ผูกกับจำนวนคนมากที่สุด เว็บใหม่ทุกเว็บคือเจ้าของใหม่ที่ต้องออนบอร์ด และการออนบอร์ดไม่ได้เร็วขึ้นเพราะคุณเคยทำมาแล้ว เจ้าของแต่ละรายไม่ได้เหมือนกันมากขึ้นเลย
ช่องทางที่สอง: แชร์คอนเทนต์ซัพพลายเออร์ของคุณ
นี่คือช่องทางที่เงียบที่สุด และเป็นช่องทางที่รีเซลเลอร์ส่วนใหญ่ตั้งราคาต่ำเกินไป บนแพลตฟอร์มนี้ คอนเทนต์ซัพพลายเออร์แชร์ผ่านกลุ่มซัพพลายเออร์ ไม่ใช่ดีลแบบตัวต่อตัว tenant จะเห็นซัพพลายเออร์ที่กลุ่มของตนให้สิทธิ์ไว้ คุณสร้างกลุ่มครั้งเดียว เช่น โรงแรมในภูเก็ตและดูไบ ไม่รวมเที่ยวบิน แล้วการเพิ่มพาร์ทเนอร์ก็คือการใส่เขาเข้ากลุ่ม คุณไม่ต้องยื่นข้อมูลล็อกอินซัพพลายเออร์ให้ใครเลย ซึ่งเป็นความผิดพลาดที่อธิบายไว้ในบทความการแชร์คอนเทนต์ซัพพลายเออร์กับเอเจนซีพาร์ทเนอร์
มีสองเรื่องที่ตัดสินว่าช่องทางนี้จะทำเงินได้หรือไม่ เรื่องแรกคือคอนเทนต์ของคุณดีกว่าสิ่งที่พาร์ทเนอร์หาได้เองหรือเปล่า ถ้าราคาห้องพักในภูเก็ตของคุณเป็นราคา bedbank เดียวกับที่ทุกเอเจนซีในภูมิภาคเข้าถึงได้โดยตรง พาร์ทเนอร์ก็ไม่มีเหตุผลจะจองผ่านคุณ และกลุ่มก็ถูกทิ้งไว้เฉยๆ ราคาตามสัญญา allotment ที่คุณต่อรองมา ซัพพลายเออร์ที่ให้เงื่อนไขที่คนอื่นไม่ได้ สิ่งเหล่านี้ต่างหากที่ทำให้กลุ่มน่าเข้าร่วม
เรื่องที่สองคือสัญญาซัพพลายเออร์ของคุณอนุญาตให้กระจายต่อหรือไม่ หลายสัญญาไม่อนุญาต หรืออนุญาตแบบมีเงื่อนไข อ่านข้อนั้นก่อนเปิดกลุ่ม ไม่ใช่หลังจากที่ account manager ของซัพพลายเออร์สังเกตเห็นการจองจากเอเจนซีที่เขาไม่เคยได้ยินชื่อ
เงินเริ่มเข้าช้า ไม่มีอะไรเข้ามาจนกว่าพาร์ทเนอร์จะจองจริง และพาร์ทเนอร์ใหม่มักลองจองสักหนึ่งสองครั้งก่อนจะไว้ใจให้คุณดูแลทัวร์กรุ๊ป แต่ลองดูสิ่งที่คุณทำเพื่อให้ได้เงินนั้น คุณแค่ตั้งค่ากลุ่มหนึ่งกลุ่ม
ช่องทางที่สาม: ทำหน้าที่ consolidator
การเป็น consolidator คือช่องทางที่ยอดต่อรายการสูงที่สุด และมีรายการวิธีเสียเงินยาวที่สุด คุณไม่ได้แค่ขายค่าโดยสาร คุณกำลังให้ยืม ซับเอเจนต์จองวันนี้และจ่ายคุณตอน settlement ระหว่างนั้นคุณคือคนแบกความเสี่ยง
เครื่องมือช่วยได้มากกว่าเมื่อก่อน วงเงินเครดิตของซับเอเจนต์และการออกใบแจ้งหนี้ settlement เป็นฟีเจอร์หลัก ไม่ใช่สเปรดชีตที่ใครสักคนอัปเดตทุกวันศุกร์ และหน้าร้านสามารถบังคับให้ล็อกอินก่อนค้นหา และลงทะเบียนลูกค้าธุรกิจพร้อมการตรวจสอบด้วยคน ค่าโดยสารที่คุณกระจายจึงมองเห็นได้เฉพาะเอเจนซีที่คุณอนุมัติ แต่ไม่มีอะไรมาแทนวิจารณญาณได้ เอเจนซีสองคนในเชียงใหม่ควรได้เครดิตเท่าไร ยังเป็นการตัดสินใจของคุณ และการบริหารวงเงินเครดิตก็เป็นศาสตร์อีกแขนงหนึ่ง
แล้วยังมีฝั่งสายการบิน ทุกค่าโดยสารที่ซับเอเจนต์ขายภายใต้สิทธิ์ของคุณ ถ้าผิดกฎค่าโดยสาร มันจะย้อนกลับมาหาคุณในรูป ADM
ตั้งราคาการขายต่อของคุณเอง
หัวข้อนี้ตั้งใจไม่ให้ตัวเลข เพราะตัวเลขที่ถูกต้องขึ้นกับตลาดของคุณ และขึ้นกับว่าคุณเปิดช่องทางไหนควบคู่กัน โครงสร้างสำคัญกว่าตัวเลข:
- แยกค่าติดตั้งออกจากค่าบริการต่อเนื่อง งานส่วนใหญ่อยู่ช่วงต้น ทั้งออนบอร์ด โดเมน และกฎมาร์กอัปชุดแรก ราคาเดียวรายเดือนจึงคิดแพงเกินกับเอเจนซีในปีที่สอง หรือคิดถูกเกินกับคุณในเดือนแรก
- ตั้งราคาตามสิ่งที่คุณแบก ไม่ใช่ตามต้นทุนของคุณ ถ้าทีมซัพพอร์ตของคุณตอบคำถามของเอเจนซี นั่นแหละคือสินค้า ตั้งราคาที่คน ไม่ใช่ที่แพลตฟอร์ม
- ระวังมาร์กอัปซ้อนกัน มาร์จินของคุณบนคอนเทนต์ที่แชร์ บวกมาร์กอัปของเอเจนซีบนเว็บของเขา คือราคาที่นักท่องเที่ยวเห็น แต่ละ tenant ตั้งมาร์กอัปเอง พาร์ทเนอร์ที่บวกเพิ่มจากคุณมากเกินไปจะขายไม่ออก ไม่มีการจอง แล้วโทษว่าคอนเทนต์ไม่ดี
- อย่าแจกเว็บฟรีเพื่อแลกมาร์จินจากการจอง เว้นแต่การจองของเอเจนซีนั้นวิ่งบนคอนเทนต์ของคุณจริง เว็บฟรีที่เจ้าของไปจองที่อื่นคือต้นทุนซัพพอร์ตล้วนๆ
ช่องทางที่โตได้โดยไม่ต้องเพิ่มคน
การแชร์คอนเทนต์ ไม่ใช่เพราะทำเงินต่อการจองได้มากที่สุด ซึ่งมักเป็นการเป็น consolidator แต่เพราะไม่มีอะไรในช่องทางนี้ที่โตตามจำนวนพาร์ทเนอร์ การเพิ่มเอเจนซีรายที่สี่สิบเข้ากลุ่มใช้แรงเท่ากับรายที่สี่ คือการกำหนดสิทธิ์หนึ่งครั้ง เมื่อซัพพลายเออร์เปลี่ยน คุณแก้กลุ่มครั้งเดียว พาร์ทเนอร์ทุกรายก็เห็นทันที
อีกสองช่องทางโตตามคน เว็บไซต์โตตามชั่วโมงออนบอร์ดและซัพพอร์ต การเป็น consolidator โตตามความเสี่ยงด้านเครดิต และความเสี่ยงต้องมีคนคอยดูยอดคงค้าง ตามเก็บ settlement และกล้าปฏิเสธ
ถ้าทำพลาด คุณต้องจ่ายอะไร
ความผิดพลาดราคาแพงเกือบทุกครั้งคือช่องทางที่ไหลปนกัน รีเซลเลอร์ขายเว็บไปยี่สิบเว็บโดยไม่มีแผนคอนเทนต์ เอเจนซีเปิดหน้าร้านที่ไม่มีอะไรน่าแข่งขันให้ขาย แล้วจากไปตอนต่อสัญญาครั้งแรก พร้อมบอกตลาดว่าแพลตฟอร์มของคุณใช้ไม่ได้ ซับเอเจนต์ที่ซื้อเว็บได้รับเครดิตเพราะ "เขาก็เป็นลูกค้าอยู่แล้ว" แล้ว settlement แรกที่ค้างจ่ายก็ลากสัญญาเว็บไซต์ของคุณเข้าไปพัวพันในข้อพิพาท คอนเทนต์ถูกแชร์ภายใต้สัญญาซัพพลายเออร์ที่ไม่เคยอนุญาตให้กระจายต่อ ซัพพลายเออร์ตัดคุณออก และพาร์ทเนอร์ทุกรายในกลุ่มเสียสินค้านั้นในเช้าวันเดียวกัน
ทุกกรณีเริ่มต้นจากน้ำใจที่สมเหตุสมผลต่อลูกค้าที่ดี
ช่องทางไหนจ่ายก่อน และควรเปิดตามลำดับไหน
เว็บไซต์จ่ายก่อน เป็นเงินสด คอนเทนต์จ่ายคุ้มที่สุดต่อชั่วโมงของคุณ การเป็น consolidator จ่ายก้อนใหญ่ที่สุด มาช้าที่สุด และเสี่ยงที่สุด สำหรับรีเซลเลอร์ที่เริ่มจากกลุ่มเอเจนซีที่ซื้อจากตนอยู่แล้ว นี่ชี้ไปที่ลำดับหนึ่ง: เปิดการแชร์คอนเทนต์ให้เอเจนซีที่คุณรู้จัก ขายเว็บให้เอเจนซีกลุ่มเดียวกัน เพื่อให้การจองของเขาวิ่งบนคอนเทนต์ของคุณ แล้วค่อยให้เครดิตเป็นอย่างสุดท้าย กับพาร์ทเนอร์ที่คุณเฝ้าดูประวัติการจองและการจ่ายเงินมาสักพักแล้ว ลำดับสำคัญน้อยกว่ากฎที่อยู่เบื้องหลัง: อย่าปล่อยให้ช่องทางหนึ่งอุดหนุนอีกช่องทางหนึ่ง โดยที่คุณไม่ได้ตัดสินใจไว้ว่าควรเป็นเช่นนั้น
ถ้าราคา net ยังเป็นส่วนที่คุณจัดการในสเปรดชีต ให้เริ่มจากการกระจายค่าโดยสาร net ให้ซับเอเจนต์ ก่อนจะขายเว็บไซต์ให้ใคร