พอร์ทัล B2B ท่องเที่ยว หรือ white label: ซื้อหรือขาย?

คำขอมักมาในประโยคเดียว: "เราต้องการพอร์ทัล B2B" บางครั้งมาจากเจ้าของเอเจนซี่ในเชียงใหม่ที่เพิ่งเห็นลูกค้าประจำสามรายย้ายไปจองผ่านแอป OTA บางครั้งมาจากร้านสองคนในหาดใหญ่ที่อยากได้ตั๋วถูกกว่าที่ซัพพลายเออร์ปัจจุบันให้ คำพูดเหมือนกัน แต่ปัญหาตรงกันข้าม รายแรกต้องการที่ที่นักท่องเที่ยวจองได้ภายใต้ชื่อเอเจนซี่ รายที่สองต้องการที่สำหรับซื้อ การตอบคำถามพอร์ทัล B2B ท่องเที่ยว หรือพอร์ทัล white labelให้ชัดก่อนเซ็นสัญญาใดๆ คือสิ่งที่กันไม่ให้คุณจ่ายค่าธรรมเนียมทั้งปีให้กับธุรกิจครึ่งที่ผิด
ดูเส้นทางของเงิน ไม่ใช่รายการฟีเจอร์
ตารางเปรียบเทียบของสินค้าเหล่านี้ระบุสิ่งเดียวกันหมด คือค้นหาเที่ยวบิน ค้นหาโรงแรม ขั้นตอนการจอง และแดชบอร์ด ซึ่งนั่นแหละคือเหตุที่ทำให้คนสับสน หน้าจอดูคล้ายกัน สิ่งที่ต่างคือทิศทางที่เงินไหลผ่าน
พอร์ทัล B2B ท่องเที่ยวคือที่ที่คุณซื้อ ผู้ที่อยู่เหนือคุณขึ้นไป ไม่ว่าจะเป็น consolidator ผู้ค้าส่ง หรือ bedbank นำราคา net ของตั๋วและโรงแรมไปไว้หลังหน้าล็อกอิน แล้วเอเจนซี่ก็ล็อกอินเข้าไปจอง markup ของคุณถูกบวกที่อื่น ทางโทรศัพท์ ทาง LINE หรือบนใบแจ้งหนี้ที่พิมพ์ทีหลัง ลูกค้าของพอร์ทัลคือคุณ
พอร์ทัล white label คือที่ที่คุณขาย เป็นหน้าร้านออนไลน์ที่ใช้แบรนด์ โดเมน และราคาของคุณเอง ลูกค้าของคุณค้นหาและจองบนนั้น markup ถูกคิดอยู่ภายในตามกฎที่คุณตั้ง ลูกค้าของหน้าร้านคือนักท่องเที่ยว หรือถ้าคุณขายให้เอเจนซี่อื่น ก็คือเอเจนซี่ที่อยู่ใต้คุณ
พูดแบบนี้ฟังดูชัดเจน แต่จะไม่ชัดอีกต่อไปทันทีที่ผู้ขายเปิดเดโม เพราะพอร์ทัล B2B ที่สร้างมาดีจะดูแทบเหมือนหน้าร้านที่มีหน้าล็อกอินกั้นอยู่ด้านหน้า
พอร์ทัล B2B ท่องเที่ยว หรือ white label เทียบกันตรงๆ
มีธุรกิจสามแบบที่ขอ "พอร์ทัล" นี่คือสิ่งที่แต่ละแบบต้องการจริงๆ
| คุณคือใคร | สิ่งที่คุณต้องการ | ใครเป็นคนล็อกอิน | มาร์จิ้นของคุณอยู่ตรงไหน |
|---|---|---|---|
| เอเจนต์ย่อยที่ซื้อราคา net | พอร์ทัล B2B จากซัพพลายเออร์ | คุณและพนักงาน | บวกนอกพอร์ทัล ด้วยมือ |
| เอเจนซี่ที่ขายปลีกในชื่อตัวเอง | หน้าร้าน white label | นักท่องเที่ยวของคุณ (หรือไม่มีใครเลย เพราะแขกจองได้) | กฎ markup ในแผงแอดมินของคุณเอง |
| consolidator ที่ส่งของให้เอเจนต์ย่อยและขายปลีกด้วย | ทั้งสองอย่าง ดีที่สุดคือจากบัญชีเดียว | เอเจนต์ย่อยและนักท่องเที่ยวของคุณ | ราคา net ให้เอเจนต์ย่อย ราคาปลีกบวก markup ให้คนทั่วไป |
แถวที่คนแย้งมากที่สุดคือแถวแรก เอเจนต์ย่อยจำนวนมากบอกว่าแค่ล็อกอินก็พอไปตลอด เพราะลูกค้าโทรมาเสมอ ซึ่งก็จริงจนกว่าลูกค้าที่เคยโทรมาตอนสี่ทุ่มจะเลิกโทร
ทำไมแพลตฟอร์มเดียวถึงเป็นได้ทั้งสองอย่าง
ความต่างอยู่ที่ทิศทาง ไม่ใช่ซอฟต์แวร์ จึงไม่มีอะไรห้ามระบบเดียวรองรับทั้งสองทิศทางพร้อมกัน บนแพลตฟอร์มนี้ ส่วนต่างๆ ประกอบกันแบบนี้
หน้าร้านสามารถบังคับให้ล็อกอินก่อนค้นหา และลงทะเบียนลูกค้าธุรกิจ คือเอเจนซี่อื่น พร้อมขั้นตอนตรวจสอบด้วยมือแบบเลือกได้ก่อนให้เข้าใช้ เปิดตัวเลือกนี้แล้วหน้าร้านจะทำงานเป็นพอร์ทัล B2B คือเอเจนซี่ที่ผ่านการตรวจสอบล็อกอิน เห็นราคาของคุณ แล้วจอง ปิดไว้ เอนจินเดียวกันก็เป็นเว็บขายปลีกสำหรับนักท่องเที่ยว วงเงินเครดิตของเอเจนต์ย่อยและใบแจ้งหนี้ settlement เป็นแนวคิดที่มีมาในระบบ เอเจนซี่ที่ซื้อจากคุณแบบเครดิตจึงไม่ต้องถูกบันทึกในสเปรดชีตข้างพอร์ทัล
เหนือขึ้นไปคือบัญชี reseller ซึ่งเปิดได้จากการสมัคร consolidator บัญชีนี้ขายเว็บ white label ให้เอเจนซี่อื่น แชร์คอนเทนต์ของซัพพลายเออร์ให้เครือข่าย และทำหน้าที่เป็น consolidator ได้ คอนเทนต์เคลื่อนผ่านกลุ่มซัพพลายเออร์ ไม่ใช่ข้อตกลงแบบตัวต่อตัว เอเจนซี่จะเห็นซัพพลายเออร์ที่กลุ่มของตนได้รับสิทธิ์ นี่คือวิธีที่ consolidator กำหนดว่าใครได้สินค้าไหนโดยไม่ต้องเจรจาทุกการเชื่อมต่อแยกกัน แต่ละ tenant ยังมีแผงแอดมินของตัวเอง พร้อมการจอง ลูกค้า markup และรายงานของตัวเอง
ธุรกิจที่น่าสนใจจึงไม่ต้องเลือก consolidator ในกรุงเทพฯ ขายราคา net ให้เอเจนต์ย่อยสี่สิบรายผ่านหน้าร้านที่ต้องล็อกอิน และขายปลีกให้คนทั่วไปผ่านหน้าร้านติดแบรนด์ได้ โดยมีความสัมพันธ์กับซัพพลายเออร์ชุดเดียวรองรับทั้งสองฝั่ง ถ้าฝั่งเอเจนต์ย่อยคือสิ่งที่คุณกำลังสร้าง บทความเรื่องการบริหารพอร์ทัล B2B สำหรับเอเจนต์ย่อยอธิบายการรับสมาชิกและเครดิตโดยละเอียด
ความผิดพลาดที่ดูเหมือนความก้าวหน้า
มันมักพลาดแบบนี้ เอเจนซี่อยากมีตัวตนออนไลน์ของตัวเอง ได้ยินคำว่า "พอร์ทัล B2B" จากเซลส์ของซัพพลายเออร์ แล้วก็สมัคร ได้ล็อกอินมา ราคาดี เอาที่อยู่หน้าล็อกอินไปแปะบนเว็บ หรือโพสต์ภาพหน้าจอลง Instagram แล้วรอลูกค้ามาจอง
ลูกค้าจองไม่ได้ ล็อกอิน B2B ออกให้เอเจนซี่ภายใต้เงื่อนไขของซัพพลายเออร์ นักท่องเที่ยวไม่มีบัญชีในนั้นและไม่ควรมี เพราะหลังล็อกอินคือราคา net ที่ซัพพลายเออร์ไม่เคยตั้งใจให้คนทั่วไปเห็น กรณีดีที่สุดคือไม่มีใครจอง กรณีแย่กว่าคือเอเจนซี่เริ่มแชร์รหัสของตัวเองให้ลูกค้าประจำไม่กี่รายเข้าไป "เช็กราคา" แล้วราคา net ก็ไปอยู่ตรงหน้าคนที่ยินดีเอาไปเทียบกับราคาที่เอเจนซี่เรียกเก็บ
กรณีกลับกันก็เกิดขึ้น แม้น้อยกว่า consolidator ซื้อ white label แบบขายปลีกมาให้เอเจนต์ย่อยใช้ แล้วพบว่าหน้าร้านแยกเอเจนซี่ออกจากนักท่องเที่ยวไม่ได้ ไม่มีวงเงินเครดิต ไม่มีอะไรให้ settle สุดท้ายเอเจนต์ย่อยทุกรายต้องจ่ายด้วยบัตรเหมือนคนทั่วไป
เลือกผิดแล้วต้องจ่ายอะไร
ไม่ใช่ค่าสมาชิก นั่นเป็นตัวเลขเล็ก
ต้นทุนจริงคือหนึ่งปีของการขายต่อด้วย markup ของคนอื่น เอเจนซี่ที่มีแค่ล็อกอิน B2B ขายตั๋วทุกใบด้วยมือ เสนอราคาทาง LINE คิดมาร์จิ้นในหัว รับเงิน จองบนพอร์ทัลซัพพลายเออร์ แล้วส่งต่อ e-ticket ทุกการจองต้องใช้คน ปริมาณจึงถูกจำกัดด้วยจำนวนบทสนทนาที่พนักงานรับได้พร้อมกัน ระหว่างนั้น ลูกค้าที่อยากจองเองตอนเที่ยงคืนก็จองจริงๆ แต่ที่อื่น ภายใต้แบรนด์อื่น ซึ่งเก็บทั้งมาร์จิ้นและการจองครั้งถัดไปไว้
สิบสองเดือนผ่านไป เอเจนซี่ยังมีรายชื่อลูกค้าเท่าที่เริ่มต้น แค่สั้นลงนิดหน่อย สิ่งที่ไม่มีคือประวัติการจองภายใต้ชื่อตัวเอง โดเมนที่เสิร์ชเอนจินเริ่มเชื่อถือ และกฎ markup ที่ควรปรับจนลงตัวแล้วถ้ามันอยู่ในซอฟต์แวร์แทนที่จะอยู่ในหัวใครสักคน หน้าร้านสะสมสิ่งเหล่านี้ และไม่มีอย่างไหนซื้อคืนได้ทีหลัง
สี่คำถามก่อนเซ็นสัญญา
- ใครจะพิมพ์ในช่องค้นหา? พนักงานของคุณ เอเจนซี่ที่อยู่ใต้คุณ หรือนักท่องเที่ยว ถ้าคำตอบคือนักท่องเที่ยว ล็อกอินสำหรับซื้อไม่ใช่สินค้าที่ใช่
- markup ถูกคิดที่ไหน? ถ้าคำตอบตรงๆ คือ "เราคิดเอง ด้วยมือ ทีหลัง" แปลว่าคุณกำลังซื้อ ไม่ได้ขาย
- จะมีเอเจนซี่ซื้อจากคุณแบบเครดิตไหม? ถ้ามี คุณต้องมีวงเงินเครดิตและ settlement ไม่ใช่แค่หน้าชำระเงิน
- ชื่อใครอยู่บนใบยืนยัน? แบรนด์ในอีเมล e-ticket คือแบรนด์ที่ลูกค้าจะกลับมาหา
ตอบสี่ข้อนี้แล้วศัพท์ก็ไม่สำคัญอีก เอเจนซี่ส่วนใหญ่ที่ไล่ตอบจะพบว่าต้องมีฝั่งขายก่อน ส่วนฝั่งซื้อใช้จากซัพพลายเออร์ที่มีอยู่แล้ว consolidator มักพบว่าต้องมีทั้งสองฝั่ง และควรถามว่าบัญชีเดียวรองรับได้ไหม การตั้งราคาฝั่งขายเป็นอีกการตัดสินใจหนึ่ง คู่มือกลยุทธ์ markup ออนไลน์เล่าต่อในส่วนนั้น
ถ้าคุณอยากเห็นฝั่งขายมากกว่าอ่านเรื่องของมัน วิซาร์ดสมัครใช้งานจะสร้างหน้าร้านติดแบรนด์บนซับโดเมนของแพลตฟอร์มให้ทันทีจากแบบฟอร์ม โดยไม่ขอบัตร เป็นวิธีที่เร็วกว่าเดโมการขายอีกรอบในการรู้ว่าคุณยืนอยู่ฝั่งไหน