ความปลอดภัยของ API ท่องเที่ยว: ข้อมูลเทนแนนต์รั่วตรงไหน

นักพัฒนาของเอเจนซี่พาร์ตเนอร์รายหนึ่งกำลังทดสอบการเชื่อมต่อในบ่ายวันอังคาร เขาสังเกตเห็นว่า endpoint รายการการจองรับ agencyId ใน query string จึงลองเปลี่ยนจาก 114 เป็น 115 ด้วยความอยากรู้ คำตอบที่ได้กลับมาเป็นการจองของคนอื่น ทั้งชื่อผู้โดยสาร PNR และราคาเน็ตที่เอเจนซี่นั้นจ่ายก่อนบวกมาร์จิ้น ไม่มีใครโจมตีอะไรเลย API เพียงแต่เชื่อสิ่งที่ไคลเอนต์บอก บ่ายวันนั้นคือแก่นเกือบทั้งหมดของ การยืนยันตัวตนและความปลอดภัยของ API ท่องเที่ยว และเป็นเหตุผลที่เรื่องนี้ควรได้รับความใส่ใจมากกว่าที่หน้าล็อกอินมักได้รับ
API ท่องเที่ยวแบบ multi-tenant รั่วด้วยรูปแบบจำนวนไม่มากที่คาดเดาได้ ควรไล่เรียกชื่อทีละข้อ เพราะแต่ละข้อมีคำตอบเชิงการออกแบบที่ถูกกว่ามากหากทำก่อนเปิดตัว
เทนแนนต์ไม่ใช่พารามิเตอร์
ข้อผิดพลาดในตอนต้นไม่ใช่การตรวจสอบที่ตกหล่น แต่เป็นการออกแบบที่ถามผู้เรียกว่าเป็นใคร แล้วเชื่อคำตอบนั้น ในระบบลูกค้ารายเดียวเรื่องนี้แค่ไม่เรียบร้อย แต่ในแพลตฟอร์มที่เอเจนซี่ เอเจนต์ย่อย และเว็บไซต์ white-label หลายสิบรายใช้ฐานข้อมูลเดียวกัน โมเดลความปลอดภัยทั้งหมดจะวางอยู่บนความซื่อสัตย์ของผู้เชื่อมต่อทุกคนที่เคยถือคีย์
กฎที่ขจัดบั๊กทั้งตระกูลนี้คือ เทนแนนต์มาจากข้อมูลรับรอง ไม่ใช่จากคำขอ เมื่อตรวจสอบคีย์หรือโทเคนแล้ว เซิร์ฟเวอร์จะระบุว่าเป็นของเทนแนนต์ใด สำนักงานใดภายในเทนแนนต์นั้น และผู้เรียกมีบทบาทอะไร จากนั้นทุกคิวรีทำงานภายในขอบเขตนั้น เนื้อหาคำขอยังคงมี ID เอเจนซี่ได้ด้วยเหตุผลที่ชอบธรรม เช่นคอนโซลิเดเตอร์สร้างการจองแทนเอเจนต์ย่อยรายหนึ่ง แต่เซิร์ฟเวอร์จะตรวจ ID นั้นเทียบกับขอบเขตที่ข้อมูลรับรองกำหนดไว้แล้ว และไม่ขยายขอบเขตเพียงเพราะมีฟิลด์ร้องขอ
ในทางปฏิบัติมีสามอย่างที่อยู่ฝั่งเซิร์ฟเวอร์:
- กำหนดขอบเขตที่ชั้นข้อมูล ไม่ใช่ในแต่ละ handler ฟิลเตอร์ที่ใช้อัตโนมัติกับทุกคิวรีบนตารางของเทนแนนต์ทำให้นักพัฒนาที่ลืมเงื่อนไข
whereได้ผลลัพธ์ว่าง ไม่ใช่ข้อมูลของคนอื่น การตรวจทีละ handler จะพังทันทีที่มีคนรีบเพิ่ม endpoint - ตรวจระดับอ็อบเจ็กต์กับทุก ID ในพาธ
GET /bookings/98231ต้องยืนยันว่าการจอง 98231 อยู่ในขอบเขตของผู้เรียก เมื่อ ID เรียงลำดับ นี่คือช่องโหว่ที่พบบ่อยที่สุดใน API ท่องเที่ยว เพราะเลขการจองและรหัสอ้างอิง PNR เดาได้ง่าย - คำตอบเดียวกันสำหรับ "ไม่ใช่ของคุณ" และ "ไม่มีอยู่" ตอบ 404 สำหรับการจองของเทนแนนต์อื่น รหัส 403 ยืนยันว่ามีระเบียนนั้นจริง และแค่นั้นก็เป็นข้อมูลที่คู่แข่งอยากได้
ทางออกพิเศษก็ต้องมีวินัยแบบเดียวกัน แพลตฟอร์มส่วนใหญ่ต้องมีมุมมองของผู้ดูแลที่อ่านข้ามเทนแนนต์ได้ ไม่ว่าจะเป็นทีมซัพพอร์ต การเงิน หรือเจ้าของแพลตฟอร์ม ให้ทำเป็นบทบาทแยกต่างหาก ให้สิทธิ์ในโค้ด และบันทึกทุกครั้งที่ใช้ ไม่ใช่แฟล็กในคิวรีที่ผู้เรียกที่ล็อกอินแล้วคนไหนก็ตั้งได้ ส่วนการเชื่อมต่อฝั่งไคลเอนต์ควรทำตัวอย่างไรรอบขอบเขตเหล่านี้ บทความเรื่อง การเชื่อมต่อ API จองตั๋วเครื่องบิน ครอบคลุมฝั่งคำขอไว้แล้ว
ข้อมูลรับรองของซัพพลายเออร์ต้องไม่ไปถึงเบราว์เซอร์
แพลตฟอร์มท่องเที่ยวถือความลับสองชนิด ชนิดแรกเป็นของคุณ คือคีย์ที่คุณออกให้พาร์ตเนอร์ ชนิดที่สองเป็นของความสัมพันธ์กับซัพพลายเออร์ ได้แก่ข้อมูลรับรอง office ของ GDS โทเคนของ NDC aggregator คีย์ API ของ bedbank ซึ่งมักผูกกับสัญญาที่ระบุบริษัทและหมายเลข IATA ของคุณ ทุกคำขอที่ใช้ข้อมูลเหล่านี้ ในสายตาซัพพลายเออร์คือคำขอจากคุณ
ข้อมูลรับรองเหล่านี้มีที่ปลอดภัยเพียงที่เดียว คือโปรเซสฝั่งเซิร์ฟเวอร์ที่คุยกับซัพพลายเออร์แทนผู้เรียก ไม่ควรอยู่ใน JavaScript bundle ของแอปหน้าเดียว ในไบนารีของแอปมือถือ ในไฟล์คอนฟิกที่ส่งให้เบราว์เซอร์ "เฉพาะหน้าค้นหา" หรือในข้อความข้อผิดพลาดที่ส่งกลับเมื่อการเรียกซัพพลายเออร์ล้มเหลว ทุกที่ที่กล่าวมาเคยเป็นต้นทางของการรั่วไหลที่ใดที่หนึ่ง ใครก็เปิดแท็บ network ได้ และไบนารีของแอปก็แกะดูได้โดยใครก็ตามที่อยากทำ
ผลที่ตามมาแย่กว่าใบแจ้งหนี้ คีย์ซัพพลายเออร์ที่รั่วทำให้คนแปลกหน้าค้นหา และบางครั้งจอง ผ่านบัญชีของคุณได้ อัตราส่วน look-to-book ที่ซัพพลายเออร์ใช้วัดคุณถูกเผาไป และในกรณีเลวร้ายอาจมีการออกตั๋วด้วยวงเงินเครดิตของคุณ ซัพพลายเออร์ไม่แยกทราฟฟิกนั้นจากของคุณ ผลปกติคือบัญชีถูกระงับระหว่างที่คุณพิสูจน์ว่าไม่ใช่คุณ ซึ่งสำหรับเอเจนซี่ที่ขายสายการบินเดียวหรือ bedbank เดียวเป็นหลักก็เท่ากับต้องปิดร้านตลอดช่วงนั้น
มีกฎเล็กอีกสองข้อตามมา ไคลเอนต์ไม่เคยเลือกว่าคำขอจะไปผ่านบัญชีซัพพลายเออร์ใด เซิร์ฟเวอร์เลือกจากคอนฟิกของเทนแนนต์ และเนื้อหาข้อผิดพลาดของซัพพลายเออร์ต้องถูกแปลงก่อนออกจาก API ของคุณ เพราะข้อผิดพลาดดิบของซัพพลายเออร์บางครั้งสะท้อน header ของคำขอกลับมาทั้งชุด
ราคาเน็ตที่รั่วมีต้นทุนจริงเท่าไร
นักพัฒนามักจัดอันดับการรั่วไหลของข้อมูลตามความเป็นส่วนตัวของข้อมูล แต่ในการกระจายสินค้าท่องเที่ยว ฟิลด์ที่อันตรายทางการค้าที่สุดมักเป็นราคา ราคาเน็ตคือตัวเลขที่ซัพพลายเออร์ตกลงให้คุณโดยมีเงื่อนไขว่าห้ามแสดงต่อสาธารณะ ส่วนต่างระหว่างราคาเน็ตกับราคาขายคือมาร์จิ้นของคุณและของเอเจนต์ย่อย ตารางด้านล่างเป็นการจัดอันดับคร่าว ๆ คุณอาจให้น้ำหนักแต่ละแถวต่างกันสำหรับธุรกิจของคุณ และความเห็นต่างนั้นควรคุยกับทีมก่อนเกิดเหตุ ไม่ใช่ระหว่างเกิดเหตุ
| อะไรรั่ว | ใครมักเป็นคนพบ | ต้นทุนต่อคุณ |
|---|---|---|
| ราคาเน็ตในคำตอบค้นหา B2C (ซ่อนใน JSON ไม่ได้แสดงบนหน้าจอ) | คู่แข่งที่ scrape ข้อมูล ลูกค้าที่อยากรู้ | ซัพพลายเออร์ร้องเรียนเรื่องความเท่าเทียมของราคา และลูกค้าถามว่าทำไมจ่ายราคาที่ประกาศ |
| มาร์จิ้นหรือราคาเน็ตของเอเจนต์ย่อยรายอื่น | เอเจนต์ย่อยที่เทียบข้อมูลกัน | ต้องเปิดเจรจาราคาใหม่ทั้งเครือข่าย เอเจนต์ที่ได้ข้อตกลงดีกว่ากลายเป็นประเด็น |
| ข้อมูลรับรองซัพพลายเออร์ใน bundle ฝั่งไคลเอนต์ | ใครก็ตามที่เปิดดู | ทราฟฟิกและการจองในบัญชีของคุณ อาจถูกระงับระหว่างสอบสวน |
| ID การจองหรือ PNR ที่ไล่เดาได้ | ผู้ scrape ข้อมูล บางครั้งนักข่าว | ข้อมูลผู้โดยสารถูกเปิดเผย ซึ่งมีน้ำหนักด้านกฎระเบียบเกินกว่าความเสียหายทางการค้ามาก |
| วงเงินเครดิตและยอดคงเหลือของเอเจนซี่อื่น | พาร์ตเนอร์ คู่แข่ง | บัญชีที่อ่อนที่สุดในเครือข่ายกลายเป็นเป้าหมายให้ดึงตัว |
แถวแรกเป็นแถวที่ทีมมักมองข้าม เพราะหน้าจอดูถูกต้อง หน้าเว็บแสดงราคาขาย แต่คำตอบที่ป้อนข้อมูลให้หน้านั้นมีราคาเน็ตและมาร์จิ้นเป็นฟิลด์แยก เพราะ frontend "อาจต้องใช้" ให้จัดรูปคำตอบตามกลุ่มผู้รับที่ฝั่งเซิร์ฟเวอร์ ผู้เรียก B2C ได้ราคาขายและไม่มีอะไรที่ให้ใครนำไปลบได้ บทความเรื่อง การกระจายราคาเน็ตให้เอเจนต์ย่อย อธิบายว่าทำไมส่วนต่างนั้นคือสิ่งที่คอนโซลิเดเตอร์ขาย
หมุนเวียนข้อมูลรับรองโดยไม่มีดาวน์ไทม์
ข้อมูลรับรองทุกตัวสักวันต้องเปลี่ยน นักพัฒนาลาออกจากเอเจนซี่พาร์ตเนอร์ คีย์โผล่ในรีโพสิทอรีสาธารณะ หรือซัพพลายเออร์หมุนคีย์ตามกำหนดของตัวเอง ถ้าการหมุนคีย์หมายถึง "เปลี่ยนแล้วทุกอย่างพังจนกว่าพาร์ตเนอร์จะ deploy ใหม่" ก็จะไม่มีใครหมุน และคีย์จะอยู่เป็นปี
ออกแบบให้ซ้อนทับกันตั้งแต่วันแรก พาร์ตเนอร์แต่ละรายถือคีย์ที่ใช้งานได้พร้อมกันสองตัว สร้างตัวใหม่ deploy ดูทราฟฟิกย้ายข้าม แล้วจึงเพิกถอนตัวเก่า เพื่อให้เป็นเช่นนั้น แพลตฟอร์มต้องมีองค์ประกอบไม่หวือหวาไม่กี่อย่าง:
- ตัวระบุคีย์ที่มองเห็นได้ เช่นคำนำหน้าหรือ ID ที่เก็บคู่กับความลับ เพื่อให้ล็อกและตั๋วซัพพอร์ตบอกได้ว่าคีย์ไหนเรียก โดยไม่มีใครเห็นความลับนั้น
- ความลับเก็บเป็นแฮช แสดงครั้งเดียวตอนสร้างและไม่แสดงอีก ถ้าทีมซัพพอร์ตอ่านคีย์ของพาร์ตเนอร์ได้ ใครที่เจาะเครื่องมือซัพพอร์ตของคุณได้ก็อ่านได้เช่นกัน
- เวลาที่ใช้ล่าสุดต่อคีย์ เพื่อให้พาร์ตเนอร์เห็นว่าตัวเก่าเงียบแล้วก่อนเพิกถอน
- การเพิกถอนมีผลทันที รวมถึงแคชทุกชั้นที่อยู่หน้าระบบยืนยันตัวตน
ข้อมูลรับรองซัพพลายเออร์ต้องการการซ้อนทับแบบเดียวกันในทิศทางตรงข้าม เก็บไว้ใน secrets store หรือคอนฟิกที่เข้ารหัสซึ่งบริการที่กำลังรันอ่านซ้ำได้ ไม่ฝังไว้ในบิลด์ เพื่อให้การสลับเป็นการเปลี่ยนคอนฟิก ไม่ใช่การ deploy โทเคนเข้าถึงอายุสั้นซ้อนบนคีย์อายุยาวก็ช่วยได้ หากโทเคนรั่ว มันจะหมดอายุก่อนที่คนส่วนใหญ่จะสังเกตว่ามันหายไป
การหมุนคีย์ยังเป็นจุดที่การบันทึกล็อกคุ้มค่า การบันทึกว่าคีย์ใดและเทนแนนต์ใดเรียกแต่ละครั้ง โดยไม่บันทึกความลับหรือข้อมูลการชำระเงินของผู้โดยสาร ทำให้ตอบคำถามว่า "เป็นเราหรือเปล่า" ได้ในหนึ่งชั่วโมงแทนที่จะเป็นหนึ่งสัปดาห์
ก่อนส่งคีย์ให้พาร์ตเนอร์
รายการสั้น ๆ เพราะฉบับยาวคือส่วนที่เหลือของบทความนี้:
- มีอะไรในคำขอที่เปลี่ยนเทนแนนต์ของคีย์ได้หรือไม่ ไม่ควรมี
- ทุก endpoint ที่รับ ID ตรวจความเป็นเจ้าของ และตอบ 404 เมื่อการตรวจล้มเหลวหรือไม่
- มีข้อมูลรับรองซัพพลายเออร์ หรือฟิลด์ที่สืบมาจากมัน เข้าถึงได้จากเบราว์เซอร์หรือไม่
- คำตอบ B2C มีราคาเน็ตหรือมาร์จิ้นอยู่ตรงไหนบ้างหรือไม่ รวมถึงฟิลด์ที่ซ่อนไว้
- พาร์ตเนอร์หมุนคีย์ได้โดยไม่ต้องโทรหาคุณ และคุณเพิกถอนได้โดยไม่ต้องโทรหาเขาหรือไม่
เราจัดการการเข้าถึง API อย่างไร
แพลตฟอร์มเบื้องหลังบล็อกนี้เปิดให้ใช้ API เที่ยวบินและโรงแรม ทุกเทนแนนต์บนแพลตฟอร์มมีแผงผู้ดูแลของตัวเอง การจองของตัวเอง และสิทธิ์พนักงานตามบทบาทอยู่แล้ว และเนื้อหาของซัพพลายเออร์ไปถึงเทนแนนต์ผ่านกลุ่มซัพพลายเออร์ ไม่ใช่ข้อตกลงแบบหนึ่งต่อหนึ่ง การเข้าถึง API เริ่มจากบทสนทนา ไม่ใช่คีย์แบบบริการตนเอง ส่วนหนึ่งด้วยเหตุผลที่กล่าวมา เราอยากรู้ว่าใครกำลังเชื่อมต่อและเพื่อตลาดใดก่อนที่ข้อมูลรับรองจะถูกสร้างขึ้น หน้า API ท่องเที่ยว อธิบายว่ามีอะไรให้ใช้และบทสนทนานั้นเริ่มอย่างไร